ไวยากรณ์กวางตุ้ง

หกวรรณยุกต์ (六聲調) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) ภาษากวางตุ้งมีวรรณยุกต์ที่แยกความหมายได้หกเสียง ได้แก่ เสียงสูงเรียบ (1), เสียงกลางขึ้น (2), เสียงกลางเรียบ (3), เสียงต่ำตก (4), เสียงต่ำขึ้น (5) และเสียงต่ำเรียบ (6) การเปลี่ยนวรรณยุกต์สามารถเปลี่ยนความหมายของคำได้ทั้งหมด และตัวเลขในระบบจยุตพิงใช้บอกวรรณยุกต์ของพยางค์

หัวข้อนี้ (粵拼) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) เนื้อหานี้อธิบายรูปแบบการใช้ที่สำคัญพร้อมตัวอย่างที่พบบ่อย

คำทักทายและสำนวนพื้นฐาน (基本問候語) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) คำทักทายและวลีสุภาพพื้นฐานในภาษากวางตุ้งที่ใช้ในชีวิตประจำวัน โดยรูปแบบการทักทายในกวางตุ้งแตกต่างจากภาษาจีนกลางอย่างเห็นได้ชัด.

สรรพนามบุคคล (人稱代詞) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับเริ่มต้น (A1) เรียนสรรพนามพื้นฐานในภาษากวางตุ้ง เช่น 我, 你, 佢 และรูปพหูพจน์ที่เติม 哋 เช่น 我哋, 你哋, 佢哋 การเข้าใจชุดนี้จำเป็นต่อการสร้างประโยคง่าย ๆ และระบุผู้กระทำ

係 (เป็น/คือ) (動詞「係」) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) กริยาเชื่อม 係 hai6 ใช้เพื่อบอกตัวตน ความเท่ากัน หรือการจัดประเภท รูปปฏิเสธคือ 唔係 m4 hai6 ต่างจากภาษาจีนกลางที่ใช้ 是 และออกเสียงว่า hai6

有 (มี/มีอยู่) (動詞「有」) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) กริยา 有 jau5 หมายถึง “มี” หรือ “มีอยู่” รูปปฏิเสธคือ 冇 mou5 (ไม่ใช่ 唔有) ส่วน 有冇 jau5 mou5 เป็นรูปคำถามใช่/ไม่ใช่สำหรับการมีหรือการครอบครอง

การปฏิเสธพื้นฐาน (基本否定) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) คำปฏิเสธหลักมีสองคำคือ 唔 m4 (ปฏิเสธทั่วไปหน้ากริยาหรือคำคุณศัพท์) และ 冇 mou5 (ปฏิเสธ 有 และใช้กับการกระทำที่เสร็จสิ้นแล้วได้ด้วย) ส่วน 未 mei6 ใช้ปฏิเสธความเสร็จสมบูรณ์ในความหมายว่า “ยังไม่”.

ตัวเลขและการนับ (數字) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับเริ่มต้น (A1) เรียนตัวเลขหลักตั้งแต่ศูนย์ถึงหนึ่งร้อย รวมถึงความแตกต่างที่พบบ่อยระหว่างรูปทางการและรูปพูด เช่น การใช้ 二 กับ 兩 ก่อนลักษณนาม หัวข้อนี้เป็นพื้นฐานสำหรับเวลา ราคา วันที่ และการนับสิ่งของ

ลักษณนามพื้นฐาน (基本量詞) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) ลักษณนามเป็นสิ่งจำเป็นระหว่างตัวเลขหรือคำชี้เฉพาะกับคำนาม โดย 個 go3 เป็นลักษณนามทั่วไปที่ใช้บ่อยที่สุด ส่วนอื่นๆ ได้แก่ 隻 zek3 (สัตว์), 本 bun2 (หนังสือ), 枝 zi1 (ของยาวเรียว) และ 架 gaa2 (ยานพาหนะ).

คำชี้เฉพาะ (指示詞) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) คำชี้หลักคือ 呢 ni1 (นี้) และ 嗰 go2 (นั้น) และมักใช้ร่วมกับลักษณนาม เช่น 呢個 ni1 go3 (อันนี้), 嗰個 go2 go3 (อันนั้น) รวมถึงรูปบอกตำแหน่งอย่าง 呢度 ni1 dou6 (ที่นี่) และ 嗰度 go2 dou6 (ที่นั่น)

คำคุณศัพท์พื้นฐานและ 好 (基本形容詞同「好」) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) คำคุณศัพท์ในภาษากวางตุ้งสามารถทำหน้าที่เป็นภาคแสดงได้โดยไม่ต้องมีคำกริยาเชื่อม และมักวางคำเพิ่มระดับ 好 hou2 (มาก/มากๆ) ไว้หน้าคำคุณศัพท์ เช่น 大/細, 多/少, 靚/醜 และ 快/慢.

รูปแบบคำถามพื้นฐาน (基本疑問句) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) คำถามแบบใช่/ไม่ใช่สร้างได้ด้วยรูปแบบ A-唔-A หรือเติม 呀 aa3 ท้ายประโยค ส่วนคำถามคำถามประกอบด้วย 咩 me1 (อะไร), 邊個 bin1 go3 (ใคร), 邊度 bin1 dou6 (ที่ไหน), 幾時 gei2 si4 (เมื่อไร) และ 點解 dim2 gaai2 (ทำไม).

喺 (ที่/ใน/บน) (介詞「喺」) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) คำบุพบท/กริยา 喺 hai2 ใช้บอกตำแหน่งหรือสถานที่ (ที่/ใน/บน) โดยใช้รูป 喺 + สถานที่ เมื่อกล่าวถึงตำแหน่งคงที่ และสามารถใช้ร่วมกับ 度 dou6 ได้ เช่น 喺呢度 (ที่นี่) และ 喺嗰度 (ที่นั่น).

เวลาและการบอกเวลา (時間表達) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) คำบอกเวลาพื้นฐานได้แก่ 今日 gam1 jat6 (วันนี้), 聽日 ting1 jat6 (พรุ่งนี้), และ 尋日 cam4 jat6 (เมื่อวาน) การบอกเวลานาฬิกาใช้ 點 dim2 (โมง) และ 個字 go3 zi6 (ช่วงละ 5 นาที)

คำกริยาพื้นฐานและลำดับคำ (基本動詞同語序) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) ภาษากวางตุ้งใช้ลำดับคำแบบ ประธาน-กริยา-กรรม (SVO) คำกริยาไม่ผันตามบุคคล จำนวน หรือกาล ตัวอย่างคำกริยาที่พบบ่อย ได้แก่ 去 heoi3 (ไป), 食 sik6 (กิน), 飲 jam2 (ดื่ม), 睇 tai2 (ดู) และ 聽 teng1 (ฟัง).

หัวข้อนี้ (情態動詞) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) เนื้อหานี้อธิบายรูปแบบการใช้ที่สำคัญพร้อมตัวอย่างที่พบบ่อย

อนุภาคแสดงความเป็นเจ้าของ 嘅 (嘅字結構) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับเริ่มต้น (A1) อนุภาค 嘅 ใช้วางระหว่างผู้ครอบครองกับสิ่งที่ถูกครอบครอง คล้ายคำว่า “ของ” ในภาษาไทย เช่น 我嘅書 หมายถึง หนังสือของฉัน ในความสัมพันธ์ใกล้ชิดบางแบบอาจละ 嘅 ได้

คำสันธานพื้นฐาน (基本連詞) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) คำเชื่อมพื้นฐานที่สำคัญ เช่น 同 tung4 (และ/กับ), 或者 waak6 ze2 (หรือ), 但係 daan6 hai6 (แต่), 因為...所以 jan1 wai6...so2 ji5 (เพราะว่า...ดังนั้น...) และ 同埋 tung4 maai4 (และอีกทั้ง).

คำวิเศษณ์พื้นฐาน (基本副詞) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) คำวิเศษณ์ที่พบบ่อยซึ่งวางหน้าคำกริยา เช่น 都 dou1 (ก็/ด้วย), 就 zau6 (แล้วก็/ทันที), 先 sin1 (ก่อน), 再 zoi3 (อีกครั้ง/แล้วค่อย), 仲 zung6 (ยัง/ยิ่งกว่าเดิม) และ 已經 ji5 ging1 (แล้ว/เรียบร้อยแล้ว).

หัวข้อนี้ (方位詞) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) เนื้อหานี้อธิบายรูปแบบการใช้ที่สำคัญพร้อมตัวอย่างที่พบบ่อย

หัวข้อนี้ (不定代詞同「啲」) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) เนื้อหานี้อธิบายรูปแบบการใช้ที่สำคัญพร้อมตัวอย่างที่พบบ่อย

คำพูดเรื่องอาหารและการสั่งอาหาร (飲食同點餐) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) ครอบคลุมคำศัพท์และรูปประโยคที่ใช้บ่อยในร้านอาหาร เช่น การเรียกพนักงาน การสั่งเมนู การถามจำนวนคน และการขอคิดเงิน

คำเรียกสมาชิกครอบครัว (家庭稱謂) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) คำเรียกญาติในกวางตุ้งแยกฝั่งพ่อและฝั่งแม่อย่างชัดเจน เช่น 爸爸 baa4 baa1 (พ่อ), 媽媽 maa4 maa1 (แม่), 哥哥 go4 go1 (พี่ชาย), 姐姐 ze4 ze1 (พี่สาว), 弟弟 dai6 dai2 (น้องชาย), 妹妹 mui6 mui2 (น้องสาว)

หัวข้อนี้ (錢同購物) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) เนื้อหานี้อธิบายรูปแบบการใช้ที่สำคัญพร้อมตัวอย่างที่พบบ่อย

สำนวนเกี่ยวกับสภาพอากาศ (天氣表達) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) ครอบคลุมคำศัพท์และสำนวนพื้นฐานเกี่ยวกับอากาศ เนื่องจากฮ่องกงมีภูมิอากาศกึ่งร้อนชื้น เรื่องอากาศจึงเป็นหัวข้อสนทนาที่พบบ่อย คำสำคัญได้แก่ 落雨 lok6 jyu5 (ฝนตก), 出太陽 ceot1 taai3 joeng4 (แดดออก), 凍 dung3 (หนาว), และ 熱 jit6 (ร้อน)

วัน เดือน และวันที่ (日期同星期) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) การบอกวันในสัปดาห์ใช้ 禮拜 lai5 baai3 หรือ 星期 sing1 kei4 + เลขลำดับ ส่วนเดือนใช้ เลข + 月 jyut6 และวันที่ใช้ เลข + 號 hou6 โดยภาษาพูดกวางตุ้งมักใช้ 禮拜 บ่อยกว่า 星期

การเดินทางและทิศทาง (交通同方向) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) คำศัพท์การเดินทางในฮ่องกง ได้แก่ 巴士 baa1 si2 (รถบัส), 地鐵 dei6 tit3 (รถไฟฟ้า MTR), 的士 dik1 si2 (แท็กซี่), และ 船 syun4 (เรือข้ามฟาก) รวมถึงวลีบอกทิศทางพื้นฐานสำหรับการเดินทางในเมือง

「到」ในฐานะส่วนเสริมกริยา (การมาถึง/ไปถึง) (動詞補語「到」) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเริ่มต้น (A1) ส่วนเสริมพื้นฐาน 到 dou3 ใช้ตามหลังกริยาแสดงการเคลื่อนไหวเพื่อสื่อความหมายว่า 'มาถึง' หรือ 'ไปถึง' เช่น 返到 faan1 dou3 (กลับถึง), 去到 heoi3 dou3 (ไปถึง) และ 嚟到 lai4 dou3 (มาถึงที่นี่) ซึ่งเป็นพื้นฐานสำหรับส่วนเสริมบอกผลในลำดับถัดไป.

แอสเปกต์การกระทำเสร็จสิ้น 「咗」 (完成體「咗」) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเบื้องต้น (A2) ตัวบอกแอสเปกต์ 咗 zo2 จะวางหลังคำกริยาเพื่อบอกว่าการกระทำนั้นเสร็จสิ้นแล้ว (perfective aspect) ซึ่งไม่เท่ากับอดีตกาลเสมอไป เพราะเน้น “ความเสร็จ” มากกว่าเวลา และปฏิเสธด้วย 冇

การกระทำที่กำลังดำเนินอยู่ด้วย 緊 (進行體「緊」) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับเบื้องต้น (A2) อนุภาค 緊 วางหลังคำกริยาเพื่อบอกว่าการกระทำนั้นกำลังดำเนินอยู่ คล้ายความหมายว่า “กำลัง” ในภาษาไทย มักใช้ร่วมกับ 而家 เพื่อเน้นว่าเกิดขึ้นตอนนี้

แอสเปกต์ประสบการณ์ 「過」 (經歷體「過」) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเบื้องต้น (A2) เครื่องหมายแอสเปกต์ 過 gwo3 วางหลังคำกริยาเพื่อบอกว่าเคยมีประสบการณ์นั้นมาก่อน (ประมาณ “เคย...มาแล้ว”) รูปปฏิเสธคือ 未…過 (ไม่เคย...) และต่างจาก 咗 ที่เน้นการกระทำเสร็จสิ้นเฉพาะเหตุการณ์

คำลงท้ายประโยคพื้นฐาน (基本語氣助詞) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเบื้องต้น (A2) คำลงท้ายประโยคใช้ถ่ายทอดอารมณ์ น้ำเสียง และความหมายเชิงปฏิบัติพื้นฐาน ได้แก่ 呀 aa3 (ทำให้น้ำเสียงนุ่มลง), 喇 laa3 (บอกการเปลี่ยนสภาพ), 㗎 gaa3 (ยืนยัน/เน้นย้ำ) และ 嘅 ge3 (ยืนยันข้อมูล).

การเปรียบเทียบด้วย 過 และ 比 (比較句) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเบื้องต้น (A2) มีรูปแบบเปรียบเทียบหลักสองแบบคือ คำคุณศัพท์ + 過 gwo3 + กรรม (แปลว่า “กว่า”) ซึ่งใช้ในภาษาพูดบ่อย และรูปแบบ 比 bei2 (A 比 B + คำคุณศัพท์) ที่ค่อนข้างเป็นทางการกว่า ส่วน 最 zeoi3 ใช้สำหรับขั้นสูงสุด

ลักษณนามเพิ่มเติม (進階量詞) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเบื้องต้น (A2) โดยขยายจากลักษณนามพื้นฐาน 個 ไปสู่คำอื่น ๆ เช่น 張 zoeng1 (ของแบน), 間 gaan1 (ห้องหรือร้าน), 杯 bui1 (ถ้วย), 碟 dip2 (จานหรือที่เสิร์ฟเป็นจาน), 件 gin6 (เสื้อผ้าหรือเรื่อง), 對 deoi3 (คู่) และ 條 tiu4 (ของยาวหรือเป็นเส้น).

俾 ในฐานะคำว่า “ให้” และเครื่องหมายกรรมวาจก (俾字句) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเบื้องต้น (A2) 俾 bei2 มีหลายหน้าที่ เช่น ใช้เป็นกริยาหลักว่า “ให้” ใช้เป็นเครื่องหมายกรรมวาจก (เทียบกับ 被 ในภาษาจีนเขียน) และใช้ในความหมายเชิงก่อให้เกิดได้ รูปกรรมวาจกมักเป็น ประธาน + 俾 + ผู้กระทำ + กริยา และมักให้ความรู้สึกเชิงลบอยู่บ่อยครั้ง.

ส่วนเสริมบอกทิศทาง (趨向補語) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเบื้องต้น (A2) คำกริยาบอกทิศทางที่เติมหลังคำกริยาหลักเพื่อบอกทิศทางการเคลื่อนไหว เช่น 嚟 lai4 (เข้าหาผู้พูด), 去 heoi3 (ออกห่าง), 上 soeng5 (ขึ้น), 落 lok6 (ลง), 入 jap6 (เข้า) และ 出 ceot1 (ออก).

คำเชื่อมบอกเวลา (時間連接詞) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับเบื้องต้น (A2) คำเชื่อมบอกเวลาใช้แสดงความสัมพันธ์ระหว่างเหตุการณ์ เช่น 嘅時候, 之後, 之前, 跟住 และ 一路 ช่วยให้ผู้เรียนบอกลำดับก่อนหลัง เวลาเกิดเหตุการณ์ และการกระทำที่เกิดพร้อมกันได้

สำนวนบอกปริมาณและระดับ (數量同程度表達) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับเบื้องต้น (A2) เรียนคำที่บอกปริมาณและระดับ เช่น 好多, 好少, 幾, 太, 夠 และ 差唔多 คำเหล่านี้ช่วยบอกว่า “มาก” “น้อย” “ค่อนข้าง” “เกินไป” “พอ” หรือ “เกือบ” ในประโยคภาษากวางตุ้ง

คำสะท้อนและคำเน้น 自己 (反身詞「自己」) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับเบื้องต้น (A2) 自己 ใช้แสดงความหมายว่า “ตัวเอง” ทั้งในประโยคสะท้อนกลับและเพื่อเน้น สามารถตามหลังสรรพนาม เช่น 我自己 และยังใช้ในความหมายว่า “ของตนเอง” หรือ “ด้วยตนเอง” ได้

หัวข้อนี้ (頻率同方式副詞) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเบื้องต้น (A2) เนื้อหานี้อธิบายรูปแบบการใช้ที่สำคัญพร้อมตัวอย่างที่พบบ่อย

คำช่วยท้ายประโยคขั้นสูง (進階語氣助詞) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลาง (B1) ครอบคลุมคำช่วยที่ให้ความหมายละเอียดขึ้น เช่น 囉 lo1 (ชัดเจนอยู่แล้ว/ก็เท่านั้น), 喎 wo3 (ได้ยินมาหรือแสดงความประหลาดใจ), 咩 me1 (คำถามเชิงย้อนถามหรือไม่เชื่อ), 嘛 maa3 (น่าจะชัดอยู่แล้ว), 啫 ze1 (เพียงแค่/เท่านั้น) และ 噃 bo3 (เตือนหรือย้ำให้สังเกต).

ส่วนเติมเต็มบอกผลลัพธ์ (結果補語) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับกลาง (B1) ส่วนเติมเต็มบอกผลลัพธ์วางหลังคำกริยาเพื่อแสดงผลที่เกิดจากการกระทำ เช่น 到, 完, 好, 錯 และ 清楚 โครงสร้างนี้ช่วยบอกว่าการกระทำนั้นสำเร็จ เสร็จ ถูก ผิด หรือชัดเจนเพียงใด

ส่วนเติมเต็มบอกความเป็นไปได้ 得/唔 (能力補語) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับกลาง (B1) รูป กริยา + 得 + ส่วนเติมเต็ม หมายถึงทำผลลัพธ์นั้นได้ ส่วน กริยา + 唔 + ส่วนเติมเต็ม หมายถึงทำผลลัพธ์นั้นไม่ได้ โครงสร้างนี้เน้นว่าการกระทำบรรลุผลได้หรือไม่

รูปการณ์แสดงการลองทำ 吓 (嘗試體「吓」) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลาง (B1) คำช่วย 吓 haa5 วางหลังคำกริยาเพื่อสื่อว่า “ลองทำดู”, “ทำสักหน่อย” หรือทำเป็นช่วงสั้น ๆ และยังช่วยทำให้คำขอหรือข้อเสนอแนะฟังนุ่มนวลขึ้น

ประโยคกริยาเรียง (連動句) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับกลาง (B1) ประโยคกริยาเรียงใช้กริยาสองตัวขึ้นไปต่อกันโดยมีประธานเดียวกันและไม่ต้องมีคำเชื่อม รูปแบบที่พบบ่อยคือ ไปเพื่อทำบางอย่าง ใช้สิ่งหนึ่งเพื่อทำอีกสิ่งหนึ่ง หรือเรียงเหตุและผล

ภาษากวางตุ้งแบบเขียนและแบบพูด (書面語同口語) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลาง (B1) ภาษากวางตุ้งมีระดับภาษาที่แยกกันชัดเจนระหว่างแบบเขียน (書面語) และแบบพูด (口語) รูปแบบเขียนมักตามภาษาจีนเขียนมาตรฐาน ส่วนรูปแบบพูดใช้ตัวอักษรเฉพาะของภาษากวางตุ้ง และมีคำศัพท์สำคัญหลายคำที่แตกต่างกัน

ประโยคเงื่อนไข (條件句) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลาง (B1) รูปแบบประโยคเงื่อนไข เช่น 如果…就 jyu4 gwo2...zau6 (ถ้า...ก็...) และ 除非…否則 ceoi4 fei1...fau2 zak1 (ถ้าไม่...มิฉะนั้น...) โดยในภาษาพูด 如果 มักย่อเป็น 話.

ปัจจัยบอกปริมาณ 晒 (程度補語「晒」) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับกลาง (B1) คำว่า 晒 วางหลังคำกริยาเพื่อบอกว่า “ทั้งหมด” หรือ “หมดแล้ว” แสดงว่าการกระทำนั้นครอบคลุมทุกอย่าง นอกจากนี้ยังใช้เพิ่มน้ำหนักให้คำคุณศัพท์ในภาษาพูดได้

อนุประโยคสัมพันธ์ด้วย 嘅 (關係子句) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับกลาง (B1) อนุประโยคสัมพันธ์ในภาษากวางตุ้งวางส่วนขยายไว้หน้าคำนาม และเชื่อมด้วย 嘅 โครงสร้างคือ อนุประโยค + 嘅 + คำนาม โดยคำนามหลักจะอยู่ท้ายวลีเสมอ

หัวข้อนี้ (祈使句同請求) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลาง (B1) เนื้อหานี้อธิบายรูปแบบการใช้ที่สำคัญพร้อมตัวอย่างที่พบบ่อย

อนุประโยคบอกจุดประสงค์และเหตุผล (目的同原因子句) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับกลาง (B1) ใช้คำเชื่อมอย่าง 為咗 และ 等 เพื่อบอกจุดประสงค์ และใช้ 因為…所以 หรือ 既然 เพื่อบอกเหตุผลหรือเงื่อนไขที่ยอมรับแล้ว โครงสร้างเหล่านี้ช่วยเชื่อมเหตุการณ์ให้เป็นประโยคซับซ้อน

อนุประโยคบอกเวลา (時間子句) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับกลาง (B1) อนุประโยคบอกเวลาใช้เชื่อมเหตุการณ์ตามลำดับเวลา เช่น 一…就 สำหรับ “ทันทีที่”, 嘅時候 สำหรับ “เมื่อ”, 直到 สำหรับ “จนกว่า/จนถึง” และ 自從 สำหรับ “ตั้งแต่”

都 ในฐานะตัวบ่งปริมาณแบบครอบคลุมและคำเชื่อมยอมรับ (副詞「都」嘅多種用法) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลาง (B1) 都 dou1 มีหน้าที่หลายอย่างนอกเหนือจากความหมาย «ก็ด้วย»: ตัวกำหนดปริมาณสากล (ทุกคน/ทุกอย่าง) อนุประโยคยินยอม (ยังคง/แม้กระนั้น) และการใช้เน้นย้ำในประโยคคำถาม ตำแหน่งและบริบทเป็นตัวกำหนดความหมาย

สำนวนกวางตุ้ง (廣東話慣用語) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลางสูง (B2) สำนวนและวลีปากเฉพาะของกวางตุ้งที่ไม่มีในภาษาจีนกลาง หลายสำนวนมีที่มาจากงิ้วกวางตุ้ง วัฒนธรรมริมถนน และประวัติศาสตร์ท้องถิ่น

การผสมแอสเปกต์แบบซับซ้อน (複合體貌組合) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลางสูง (B2) เน้นการรวมเครื่องหมายแอสเปกต์หลายตัวและส่วนเสริมไว้ในวลีกริยาเดียว เช่น V-完-咗, V-緊-嘅-時候 และ V-得-到-嘅 ผู้เรียนต้องเข้าใจลำดับการวางและการทำงานร่วมกันของเครื่องหมายเหล่านี้

ประโยคถูกกระทำและประโยคจัดการกรรม (被動同處置句式) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับอิสระ (B2) หัวข้อนี้ครอบคลุมประโยคถูกกระทำด้วย 俾 หรือ 被 และโครงสร้างจัดการกรรมด้วย 將 หรือรูปแบบ 攞…去/嚟 ในภาษากวางตุ้ง ประโยคถูกกระทำมักมีนัยไม่ดี ส่วนประโยคจัดการกรรมจะย้ายกรรมมาไว้ก่อนคำกริยา

การรายงานคำพูด (間接引述) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับอิสระ (B2) ใช้คำว่า 話 เพื่อรายงานสิ่งที่ผู้อื่นพูด การอ้างคำพูดตรงใช้ 話 ตามด้วยคำพูด ส่วนการรายงานทางอ้อมอาจเปลี่ยนสรรพนาม แต่ไม่ต้องเปลี่ยนกาลของคำกริยาเพราะภาษากวางตุ้งไม่มีการผันกาลแบบนั้น

โครงสร้างหัวข้อ-ความเห็น (主題評論結構) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลางสูง (B2) ภาษากวางตุ้งนิยมโครงสร้างที่ย้าย “หัวข้อ” ไปไว้ต้นประโยคเพื่อเน้น หัวข้อคือสิ่งที่ประโยคพูดถึง ไม่จำเป็นต้องเป็นประธานทางไวยากรณ์เสมอไป

โครงสร้างกรรมซ้อนและดาทีฟ (雙賓語結構) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลางสูง (B2) ใช้กับกริยาที่รับกรรมสองตัว (กรรมรอง + กรรมตรง) เช่น 俾 bei2 (ให้), 教 gaau3 (สอน), 問 man6 (ถาม) โดยลำดับคำในกวางตุ้งคือ V + กรรมรอง + กรรมตรง หรือ V + กรรมตรง + 俾 + กรรมรอง

อนุประโยคยอมรับและเปรียบต่าง (讓步同對比子句) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลางสูง (B2) รูปแบบสำคัญได้แก่ 雖然…但係 seoi1 jin4...daan6 hai6 (แม้ว่า...แต่...), 就算…都 zau6 syun3...dou1 (ถึงแม้...ก็ยัง...) และ 無論…都 mou4 leon6...dou1 (ไม่ว่า...ก็ยัง...)

รูปแบบเน้นย้ำและเพิ่มน้ำหนัก (強調同加強語氣) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลางสูง (B2) โครงสร้างที่ใช้เน้นความหมาย เช่น 連…都 lin4...dou1 (แม้แต่...), 點都 dim2 dou1 (ไม่ว่ายังไงก็...), 真係 zan1 hai6 (จริง ๆ/มาก ๆ) รวมถึงการซ้ำคำเพื่อเพิ่มระดับความเข้ม (เช่น 大大個 daai6 daai6 go3) และรูปแบบเชิงวาทศิลป์

หัวข้อนี้ (泛指同不定指稱) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลางสูง (B2) เนื้อหานี้อธิบายรูปแบบการใช้ที่สำคัญพร้อมตัวอย่างที่พบบ่อย

คำวิเศษณ์บอกระดับขั้นสูง (進階程度副詞) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลางสูง (B2) คำบอกระดับที่มีความละเอียดของความหมาย เช่น 幾咁 gei2 gam3 (มากแค่ไหน/ขนาดไหน), 咁 gam3 (ขนาดนั้น/มาก), 特別 dak6 bit6 (เป็นพิเศษ), 極 gik6 (อย่างยิ่ง), 簡直 gaan2 zik6 (แทบจะ/อย่างสิ้นเชิง) และ 相當 soeng1 dong1 (ค่อนข้าง).

โครงสร้างก่อให้เกิดเหตุ (使役結構) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับกลางสูง (B2) ใช้เพื่อบอกว่าใครหรืออะไรเป็นสาเหตุให้เกิดผลลัพธ์ เช่น 令 ling6 (ทางการ: ทำให้), 搞到 gaau2 dou3 (ภาษาพูด: ทำให้ลงเอยแบบใดแบบหนึ่ง), และ 俾 bei2 (ปล่อยให้/อนุญาตให้) โดยรูปแบบ ผู้รับผล + กริยา ช่วยบอกให้ชัดว่าใครเป็นผู้ถูกทำให้เกิดเหตุการณ์นั้น

การซ้อนและผสมอนุภาคท้ายประโยค (語氣詞疊加) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับสูง (C1) อนุภาคท้ายประโยคหลายตัวสามารถวางซ้อนกันเพื่อสร้างนัยทางอารมณ์และท่าทีที่ละเอียดขึ้น ลำดับมีความสำคัญ โดยมักให้อนุภาคด้านกาลหรือสภาพมาก่อน แล้วตามด้วยอนุภาคที่บอกน้ำเสียงหรือทัศนคติ

สำนวนแบบคลาสสิกและเชิงวรรณกรรม (文言同書面表達) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับสูง (C1) สำนวนภาษาจีนคลาสสิกที่ยังคงอยู่ในภาษากวางตุ้งและใช้ต่างจากภาษาจีนกลาง รวมถึงภาษากวางตุ้งแบบเป็นทางการ ภาษาในข่าว และสำนวนสี่พยางค์ (成語) ที่มักพบในภาษาพูด.

โครงสร้างเน้นจุดสำคัญและประโยคแยกเน้น (焦點同分裂句) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับสูง (C1) ครอบคลุมกลยุทธ์การเน้นความหมายขั้นสูง เช่น โครงสร้าง 係…嘅 เพื่อเน้นองค์ประกอบเฉพาะ การเน้นเชิงเปรียบต่างด้วย 至 zi3 (จึง/ถึงจะ) และ 先至 sin1 zi3 (ก็ต่อเมื่อ...จึง...)

สแลงและภาษากวางตุ้งบนอินเทอร์เน็ต (俚語同網絡用語) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับสูง (C1) เรียนสแลงกวางตุ้งร่วมสมัยจากวัฒนธรรมอินเทอร์เน็ต สื่อสังคม และภาษาวัยรุ่น รวมถึงการใช้ตัวอักษรอย่างสร้างสรรค์ คำยืม และสำนวนเฉพาะของวัฒนธรรมดิจิทัลฮ่องกง

Complex complement patterns combining degree, extent, and descriptive complements: 得 dak1 descriptive (V得+description), extent complements (V到+result), and manner complements in formal speech.

หัวข้อนี้ (正式口語粵語) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับสูง (C1) เนื้อหานี้อธิบายรูปแบบการใช้ที่สำคัญพร้อมตัวอย่างที่พบบ่อย

กฎการเปลี่ยนเสียงวรรณยุกต์ (變調規則) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับสูง (C1) ภาษากวางตุ้งมีการเปลี่ยนเสียงวรรณยุกต์อย่างเป็นระบบที่เรียกว่า pinjam หรือ “เสียงเปลี่ยน” โดยเสียงสูงขึ้นอาจบอกความหมายที่เปลี่ยนไป เช่น ความเล็กลงหรือความคุ้นเคย การเปลี่ยนเสียงบางแบบยังแยกการอ่านแบบภาษาพูดกับแบบภาษาเขียน เช่น 女 neoi5 → neoi2 (แบบไม่เป็นทางการ)

รูปแบบการผสมอังกฤษ-กวางตุ้ง (英粵混用模式) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับสูง (C1) กล่าวถึงการสลับใช้ภาษาอังกฤษกับกวางตุ้งอย่างเป็นระบบในฮ่องกง เช่น คำนามอังกฤษร่วมกับกริยากวางตุ้ง กริยาอังกฤษร่วมกับเครื่องหมายแอสเปกต์กวางตุ้ง และคำประสมแบบลูกผสม โดยรูปแบบการใช้จะแตกต่างตามบริบทและพื้นฐานผู้พูด

ภาษาในข่าวและสื่อ (新聞傳媒語體) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับสูง (C1) ใช้ภาษากวางตุ้งแบบทางการที่พบในข่าวและสื่อ โดยมักผสมโครงสร้างภาษาเขียนจีนมาตรฐานเข้ากับการออกเสียงแบบกวางตุ้ง เนื้อหานี้ช่วยให้ผู้เรียนเข้าใจคำศัพท์ทางการ ประโยคซับซ้อน และลีลาภาษาเขียนที่ใช้ในสื่อกวางตุ้ง

กลวิธีทางวัจนปฏิบัติขั้นสูง (進階語用策略) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเชี่ยวชาญ (C2) กลวิธีการสนทนาขั้นสูง เช่น การพูดแบบลดน้ำหนัก การรักษาหน้า การปฏิเสธทางอ้อม การใช้คำลงท้ายเชิงกลยุทธ์เพื่อไล่ระดับความสุภาพ และการผสมภาษาอังกฤษในภาษากวางตุ้งฮ่องกง.

ความแตกต่างตามภูมิภาคและรุ่นอายุ (地域同年代差異) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ภาษากวางตุ้งในระดับเชี่ยวชาญ (C2) ภาษากวางตุ้งมีความแตกต่างระหว่างฮ่องกง กว่างโจว และชุมชนโพ้นทะเล รวมถึงความแตกต่างระหว่างคนต่างรุ่นในด้านคำศัพท์ เสียงวรรณยุกต์ และอิทธิพลจากภาษาจีนกลางในกลุ่มผู้พูดอายุน้อย

หัวข้อนี้ (正式同官方語體) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเชี่ยวชาญ (C2) เนื้อหานี้อธิบายรูปแบบการใช้ที่สำคัญพร้อมตัวอย่างที่พบบ่อย

งิ้วกวางตุ้งและสำนวนทางวัฒนธรรม (粵劇同文化表達) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเชี่ยวชาญ (C2) เป็นกลุ่มสำนวนที่มีที่มาจากงิ้วกวางตุ้ง (粵劇) วัฒนธรรมดั้งเดิม และวงไพ่นกกระจอก สำนวนปากจำนวนมากมีรากจากบริบทการแสดง การพนัน และประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของสังคมกวางตุ้ง

อารมณ์ขันและการเล่นคำแบบกวางตุ้ง (廣東話幽默同語言遊戲) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเชี่ยวชาญ (C2) อารมณ์ขันแบบกวางตุ้งพึ่งพาการเล่นเสียงตามวรรณยุกต์ (諧音) มุกคำพ้องเสียง และการอ้างอิงทางวัฒนธรรมอย่างมาก การเล่นคำด้วยคำที่เสียงใกล้กันแต่มีวรรณยุกต์ต่างกันเป็นหัวใจสำคัญของมุกตลกและไหวพริบในชีวิตประจำวันของชาวกวางตุ้ง

สัทวิทยาถิ่นและการเปลี่ยนเสียง (方言音韻同語音變化) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเชี่ยวชาญ (C2) เนื้อหานี้กล่าวถึงการเปลี่ยนเสียงที่กำลังเกิดในกวางตุ้งสมัยใหม่ เช่น การควบรวมเสียง n/l การหายของเสียงต้น ng การควบรวมวรรณยุกต์ในผู้พูดวัยรุ่น และความต่างระหว่าง “การออกเสียงแบบย่อ” (懶音) กับรูปแบบอนุรักษ์เดิม

หัวข้อนี้ (語言歷史層次) เป็นหัวข้อไวยากรณ์ในภาษากวางตุ้งที่จัดอยู่ในระดับเชี่ยวชาญ (C2) เนื้อหานี้อธิบายรูปแบบการใช้ที่สำคัญพร้อมตัวอย่างที่พบบ่อย