A1

Czasowniki ze zmianą samogłoski w niemieckim

Verben mit Vokalwechsel

Ten artykuł jest częścią drzewa gramatyki języka niemiecki w Settemila Lingue.

W skrócie

Niektóre niemieckie czasowniki w czasie teraźniejszym zmieniają samogłoskę w formach du oraz er/sie/es: sprechen → du sprichst, lesen → er liest, fahren → sie fährt. W formach ich, wir, ihr, sie/Sie tej zmiany nie ma. Najczęstsze wzory to e → i, e → ie i a → ä; wraz z nowym czasownikiem warto od razu zapamiętać jego formę z du i er.

Na czym polega ta odmiana?

Zwykła odmiana czasownika (słowa oznaczającego czynność lub stan) polega na dodawaniu odpowiednich końcówek. Niemieckie lernen — „uczyć się” — daje formy ich lerne, du lernst, er lernt. Przy sprechen — „mówić” — dochodzi jeszcze zmiana wewnątrz słowa: ich spreche, ale du sprichst i er spricht. Nie wystarczy więc znać samej końcówki.

To zagadnienie pojawia się już na poziomie A1, bo dotyczy bardzo potrzebnych słów: mówić, czytać, jechać, jeść, brać czy spać. Zmiana nie nadaje czasownikowi nowego znaczenia i nie oznacza czasu przeszłego. Ich fahre i er fährt to nadal formy czasu teraźniejszego, po niemiecku Präsens. Różnią się tym, o kim mówimy.

Polskie „brać — biorę — bierzesz” pokazuje, że zmiany wewnątrz odmienianego słowa nie są niczym niezwykłym. Nie da się jednak przenieść polskiego wzoru na niemiecki. Tutaj najważniejsze jest zapamiętanie bardzo konkretnego ograniczenia: w omawianej odmianie czasu teraźniejszego zmiana dotyczy tylko du oraz er/sie/es. Dalsze zastosowania, na przykład w poleceniach, znajdziesz w osobnej części dla bardziej zaawansowanych.

Jak tworzyć poprawne formy?

Temat i końcówka

Bezokolicznik, czyli forma słownikowa czasownika, to na przykład sprechen, lesen lub fahren. Po odjęciu końcowego -en otrzymujemy temat — część, do której dodajemy końcówki: sprech-, les-, fahr-.

W regularnej odmianie używamy końcówek -e, -st, -t, -en, -t, -en. W czasownikach z wymianą samogłoski schemat pozostaje podobny, ale przy du i er/sie/es trzeba użyć zmienionego tematu. Niektóre słowa mają dodatkowo szczegóły pisowni, które omówimy poniżej.

Osoba gramatyczna wskazuje, kto wykonuje czynność: ja, ty, on itd. Liczba pojedyncza dotyczy jednej osoby lub rzeczy, a mnoga — kilku. Niemieckie zaimki, czyli słowa zastępujące nazwy osób i rzeczy, układają się tak:

Forma niemiecka Znaczenie po polsku Czy zmieniamy samogłoskę?
ich ja Nie
du ty Tak, jeśli czasownik ma taką odmianę
er / sie / es on / ona / ono Tak, jeśli czasownik ma taką odmianę
wir my Nie
ihr wy Nie
sie oni / one Nie
Sie pan / pani / państwo Nie

Nie każdy czasownik z literą e lub a podlega zmianie. Reguła mówi, gdzie zachodzi znana już wymiana, a nie jak rozpoznać wszystkie takie czasowniki wyłącznie po bezokoliczniku.

Trzy podstawowe wzory

Poniższa tabela pokazuje pełną odmianę trzech czasowników z tego tematu. Sprechen znaczy „mówić”, lesen — „czytać”, a fahren — „jechać” lub „prowadzić pojazd”, zależnie od zdania.

Osoba sprechen — mówić lesen — czytać fahren — jechać
Ja ich spreche ich lese ich fahre
Ty du sprichst du liest du fährst
On / ona / ono er/sie/es spricht er/sie/es liest er/sie/es fährt
My wir sprechen wir lesen wir fahren
Wy ihr sprecht ihr lest ihr fahrt
Oni / one sie sprechen sie lesen sie fahren
Pan / pani / państwo Sie sprechen Sie lesen Sie fahren

Zwróć szczególną uwagę na ihr: chociaż po polsku „wy” jest bliskie „ty”, po niemiecku mamy du fährst, ale ihr fahrt. Końcówka -t sama w sobie nie powoduje wymiany samogłoski.

Wzór e → i

Do tej grupy należą między innymi sprechen, essen, geben, helfen, nehmen i treffen. Warto uczyć się ich jako krótkich zestawów, a nie samych haseł słownikowych.

Bezokolicznik Znaczenie Forma z du Forma z er
sprechen mówić du sprichst er spricht
essen jeść du isst er isst
geben dawać du gibst er gibt
helfen pomagać du hilfst er hilft
nehmen brać du nimmst er nimmt
treffen spotykać du triffst er trifft

Przy nehmen zmienia się nie tylko samogłoska. Zapisujemy nimm-, bez h, z podwójnym m: du nimmst, er nimmt. Dlatego samo hasło „zamień e na i” nie wystarcza do poprawnego zapisania wszystkich form.

W essen temat kończy się na ss. W formie du nie dopisujemy kolejnego s: poprawnie jest du isst, nie du issst. Formy du isst i er isst wyglądają tak samo, lecz nadal odnoszą się do różnych osób.

Wzór e → ie

Podstawowe przykłady to lesen i sehen:

Bezokolicznik Znaczenie Forma z du Forma z er
lesen czytać du liest er liest
sehen widzieć du siehst er sieht

W zapisie ie oznacza tu długą samogłoskę „i”, a nie dwie osobne samogłoski. Nie czytaj więc liest jako dwóch sylab. Przy sehen zachowujemy w pisowni h: siehst, sieht.

Lesen ma temat zakończony na s, dlatego jego formy z du i er są identyczne: du liest, er liest. Nie tworzymy formy du liesst.

Wzór a → ä

Przy fahren i podobnych czasownikach pojawia się umlaut, czyli tutaj zmiana samogłoski zaznaczona dwiema kropkami nad literą. Ä nie jest jedynie ozdobnym zapisem a: zmienia także wymowę.

Bezokolicznik Znaczenie Forma z du Forma z er
fahren jechać du fährst er fährt
schlafen spać du schläfst er schläft
tragen nosić du trägst er trägt
laufen biegać; chodzić pieszo du läufst er läuft
halten trzymać; zatrzymywać się du hältst er hält
lassen zostawiać; pozwalać du lässt er lässt

W laufen zmiana obejmuje zapis au → äu. W halten trzeba dodatkowo zapamiętać du hältst, er hält, ale ihr haltet. Nie przenosimy tutaj mechanicznie regularnego du arbeitest na błędne du hältest. Przy lassen znów działa zasada tematu zakończonego na s/ss: du lässt, bez dodatkowego s.

Nie zgaduj na podstawie samej samogłoski

Sagen — „mówić, powiedzieć” — ma du sagst, er sagt, bez umlautu. Lernen — „uczyć się” — daje du lernst, er lernt, bez wymiany e → i. Z kolei gehen — „iść” — ma du gehst, er geht. Nie wszystkie czasowniki nieregularne zmieniają temat właśnie w czasie teraźniejszym.

Przy nowym słowie sprawdzaj więc jego odmianę w słowniku. Bezpieczniejszy zapis w notatkach to fahren — du fährst — er fährt niż samo „czasowniki z a zmieniają a na ä”.

Przykłady w codziennych sytuacjach

W poniższych zdaniach widać nie tylko formy z wymianą, ale też kontrast z formami bez niej. Tłumaczenia są naturalne po polsku: nie trzeba powtarzać „on” lub „ona” wszędzie tam, gdzie polski odbiorca rozumie je z kontekstu.

Po niemiecku Po polsku Na co zwrócić uwagę
Er spricht Deutsch. On mówi po niemiecku. e → i
Sprichst du Polnisch? Mówisz po polsku? Zmiana pozostaje także w pytaniu.
Wir sprechen zu Hause Polnisch. W domu mówimy po polsku. Przy wir nie ma wymiany.
Sie liest ein Buch. Ona czyta książkę. e → ie
Was liest du gerade? Co teraz czytasz? Przy du również jest liest.
Ihr lest die Nachrichten. Czytacie wiadomości. Forma z ihr zachowuje e.
Er fährt nach Hause. On jedzie do domu. a → ä
Fährst du morgen mit dem Zug? Jedziesz jutro pociągiem? fahren nie oznacza wyłącznie prowadzenia auta.
Der Bus hält vor dem Bahnhof. Autobus zatrzymuje się przed dworcem. Nazwa rzeczy łączy się z formą taką jak er.
Das Kind schläft schon. Dziecko już śpi. Forma taka jak przy es.
Was nimmst du zum Frühstück? Co bierzesz na śniadanie? Nieregularny zapis nimmst.
Meine Schwester hilft mir beim Umzug. Moja siostra pomaga mi w przeprowadzce. Forma taka jak przy sie — ona.
Sie essen heute zu Hause. Oni jedzą dziś w domu. Liczba mnoga nie ma wymiany.
Sehen Sie das Schild? Czy widzi pan/pani ten znak? Grzecznościowe Sie łączy się z sehen.
Ich fahre los, und du fährst mit. Ja ruszam, a ty jedziesz ze mną. Przedrostki nie znoszą odmiany fahren.

Typowe błędy

1. Dodawanie końcówki do niezmienionego tematu

  • Błędnie: Du sprechst sehr gut Deutsch.
  • Poprawnie: Du sprichst sehr gut Deutsch. — Bardzo dobrze mówisz po niemiecku.
  • Dlaczego: Przy du czasownik sprechen ma temat sprich-. Sama poprawna końcówka -st nie wystarczy.

2. Przenoszenie zmiany na wszystkie osoby

  • Błędnie: Wir fähren nach Berlin.
  • Poprawnie: Wir fahren nach Berlin. — Jedziemy do Berlina.
  • Dlaczego: W czasie teraźniejszym omawiana wymiana nie obejmuje wir. Podobnie mówimy ich fahre i ihr fahrt, bez ä.

3. Mylenie „ona”, „oni” i formy grzecznościowej

  • Błędnie: Fährt Sie nach Hause? — przy pytaniu do jednej osoby przez pan/pani.
  • Poprawnie: Fahren Sie nach Hause? — Czy jedzie pan/pani do domu?
  • Dlaczego: Niemieckie grzecznościowe Sie zawsze wymaga formy takiej jak liczba mnoga. Polskie „Czy pani jedzie?” może skłaniać do formy pojedynczej, ale niemiecki działa inaczej. Dla porównania: Sie fährt nach Hause znaczy „Ona jedzie do domu”, a Sie fahren nach Hause może znaczyć „Oni jadą do domu” albo „Pan/pani/państwo jadą do domu”, zależnie od kontekstu.

4. Dopisywanie zbędnego s

  • Błędnie: Du liesst die Zeitung.
  • Poprawnie: Du liest die Zeitung. — Czytasz gazetę.
  • Dlaczego: Po temacie zakończonym na s nie dokładamy drugiego s z końcówki -st. Zapamiętaj razem: du liest — er liest oraz du isst — er isst.

5. Wymyślanie wymiany w regularnym czasowniku

  • Błędnie: Er sägt immer die Wahrheit. — w znaczeniu „On zawsze mówi prawdę”.
  • Poprawnie: Er sagt immer die Wahrheit. — On zawsze mówi prawdę.
  • Dlaczego: Sagen nie ma wymiany a → ä. Co więcej, sägt to poprawna forma innego czasownika, sägen — „piłować”. Dwie kropki mogą więc zmienić nie tylko odmianę, lecz także odczytane słowo.

6. Odmienianie czasownika po czasowniku modalnym

  • Błędnie: Er muss heute nach Hause fährt.
  • Poprawnie: Er muss heute nach Hause fahren. — On musi dziś jechać do domu.
  • Dlaczego: Po czasowniku modalnym (takim jak „musieć” lub „móc”, który określa konieczność albo możliwość) drugi czasownik stoi w bezokoliczniku. Odmienia się tutaj muss, a fahren pozostaje formą słownikową.

Wskazówki dotyczące użycia

Zmiana zależy od osoby, nie od rodzaju zdania

Pytanie i przeczenie nie przywracają podstawowej samogłoski: Du schläfst nicht — „Nie śpisz”; Schläfst du schon? — „Już śpisz?”. W obu zdaniach wykonawcą jest du, więc potrzebne jest schläfst.

Podobnie nie musi występować samo er, sie lub es. Podmiot, czyli osoba lub rzecz, o której mówimy, może być nazwą: Anna liest — „Anna czyta”; Mein Bruder fährt — „Mój brat jedzie”. Gdy podmiot jest mnogi, forma także się zmienia: Anna und Tom lesen — „Anna i Tom czytają”.

W języku polskim często pomijamy „ja”, „ty” czy „on”: wystarczy „Czytasz?”. Niemieckie Liest du? zwykle wymaga du. Sama wyraźna końcówka nie oznacza, że w zwykłym zdaniu można swobodnie usuwać zaimek.

To zwykłe, neutralne formy

Er spricht, sie liest i du fährst są standardowe zarówno w rozmowie, jak i w piśmie. Nie są uroczyste ani książkowe. Nie należy zastępować ich formami regularnymi po to, by mówić swobodniej.

W mowie potocznej można usłyszeć skrócenie ich fahre do ich fahr. Znika wtedy końcowe -e, ale nadal nie pojawia się ä. Na początku najwygodniej ćwiczyć pełne formy standardowe.

Dla dociekliwych — dalsze zastosowania i wyjątki

Na A1 wystarczy sprawnie rozpoznawać trzy podstawowe wzory i dobierać je do osoby. Poniższe informacje przydadzą się później; nie trzeba opanować ich wszystkich od razu.

Polecenia: nie każda zmiana się zachowuje

Tryb rozkazujący, czyli forma służąca do wydawania poleceń, próśb lub rad, ma własne reguły. Nie twórz go automatycznie przez usunięcie du i końcówki -st.

Przy czasownikach ze zmianą e → i/ie zmieniona samogłoska zwykle pozostaje: sprechen → Sprich!, nehmen → Nimm!, lesen → Lies!, sehen → Sieh!. Przy a → ä oraz au → äu umlautu natomiast nie ma: fahren → Fahr!, schlafen → Schlaf!, laufen → Lauf!.

Polecenie Po polsku Kontrast z czasem teraźniejszym
Sprich bitte langsamer! Mów proszę wolniej! du sprichst → Sprich!
Lies den Satz noch einmal! Przeczytaj zdanie jeszcze raz! du liest → Lies!
Nimm den Schlüssel mit! Weź ze sobą klucz! du nimmst → Nimm!
Fahr bitte vorsichtig! Jedź proszę ostrożnie! du fährst → Fahr!
Schlaf gut! Śpij dobrze! du schläfst → Schlaf!

Czasowniki z przedrostkami

Przedrostek to część dodana przed podstawowym słowem, na przykład mit- w mitfahren — „jechać z kimś”. W wielu częstych czasownikach pochodnych odmiana podstawowego czasownika pozostaje widoczna: mitfahren → du fährst mit, vorlesen → sie liest vor, einschlafen → er schläft ein.

W tych przykładach przedrostek jest rozdzielny: w zwykłym zdaniu odłącza się od czasownika i trafia na koniec. Sie liest den Kindern vor znaczy „Ona czyta dzieciom na głos”. Oddzielenie vor nie usuwa wymiany e → ie.

Nie jest to jednak reguła dla każdego słowa podobnego budową do znanego czasownika. Na przykład schaffen w znaczeniu „dać radę, uporać się z czymś” ma du schaffst, bez umlautu. Nowe hasła nadal warto sprawdzać osobno.

Mniej częsta wymiana i przypadek werden

Poza trzema podstawowymi grupami spotkasz o → ö w stoßen — „pchać; uderzać”: du stößt, er stößt, ale wir stoßen. To przydatne uzupełnienie, a nie wzór dla wszystkich czasowników z o.

Częsty czasownik werden — „stawać się”, używany też później w innych konstrukcjach — ma szczególną odmianę: ich werde, du wirst, er/sie/es wird, wir werden, ihr werdet, sie/Sie werden. Widać zmianę e → i, lecz nie można uzyskać wszystkich form przez proste dodanie regularnych końcówek. Najlepiej potraktować go jako osobny zestaw do zapamiętania.

Wymiana w czasie teraźniejszym a czasy przeszłe

Niemieckie czasowniki mocne to grupa, w której ważne formy odmiany powstają przez zmianę samogłoski, a nie tylko dodanie regularnej końcówki. Wiele omawianych tu słów należy do tej grupy, ale zmiana w czasie teraźniejszym nie jest jej pełną definicją.

Dla porównania kommen — „przychodzić” — ma regularnie wyglądające du kommst, er kommt, choć jego formy przeszłe są nieregularne: kam — „przyszedł/przychodził”, ist gekommen — „przyszedł”. Z kolei fahren ma er fährt w teraźniejszości, ale er fuhr — „on jechał” — w prostym czasie przeszłym oraz er ist gefahren — „on pojechał/jechał” — w czasie przeszłym złożonym.

Wniosek praktyczny: nie przenoś ä z fährt do każdej innej formy tego czasownika. Gdy zaczniesz uczyć się przeszłości, dopisuj nowe formy do notatki słownikowej. Dzisiejsza reguła pomaga w odmianie teraźniejszej; nie zastępuje reguł pozostałych czasów.

Jak ćwiczyć?

  1. Ucz się w krótkich zestawach, nie pojedynczymi słowami. Zapisuj sprechen — ich spreche — du sprichst — er spricht. Na drugiej stronie kartki umieść polskie znaczenie „mówić”. Dodanie ich pomaga pamiętać, że zmiana nie dotyczy wszystkich osób.
  2. Zmieniaj wykonawcę w jednym zdaniu. Zacznij od Ich lese ein Buch — „Czytam książkę”. Następnie powiedz Du liest ein Buch, Anna liest ein Buch, Wir lesen ein Buch, Ihr lest ein Buch. Ten sam kontekst pozwala skupić uwagę na odmianie, zamiast za każdym razem wymyślać nowe słownictwo.
  3. Ćwicz kontrasty w pytaniu i odpowiedzi. Na pytanie Fährst du morgen nach Berlin? — „Jedziesz jutro do Berlina?” — odpowiedz Ja, ich fahre morgen nach Berlin — „Tak, jadę jutro do Berlina”. Nagraj kilka takich par z fahren, lesen i sprechen. Sprawdź nie tylko końcówki, ale też to, czy po zmianie osoby wróciła właściwa samogłoska.

Krótki sprawdzian: uzupełnij du ___ (helfen), er ___ (lesen), ihr ___ (fahren), Sie ___ (sprechen). Odpowiedzi: du hilfst — pomagasz, er liest — on czyta, ihr fahrt — jedziecie, Sie sprechen — pan/pani/państwo mówią. Jeżeli ostatnie dwie formy nie mają wymiany, najważniejsza zasada jest już opanowana.

Powiązane zagadnienia

Wymagania wstępne

Czasowniki regularne w niemieckim czasie teraźniejszymA1

Więcej koncepcji A1

Ta koncepcja w innych językach

Porównaj we wszystkich językach