การเล่าคำพูดแบบบอกเล่าในภาษาอังกฤษ
Reported Statements
บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนผังไวยากรณ์ภาษาอังกฤษบน Settemila Lingue
สรุปสั้น ๆ
การเล่าคำพูดแบบบอกเล่าคือการนำสิ่งที่คนอื่นพูดมาเล่าเป็นประโยคของเราเอง เช่น จาก “I am tired.” หรือ “ฉันเหนื่อย” เป็น He said he was tired. หรือ “เขาบอกว่าเขาเหนื่อย” เมื่อใช้ said หรือ told เพื่อเล่าคำพูดในอดีต เรามักเลื่อนรูปกริยาย้อนกลับหนึ่งขั้น พร้อมปรับคำแทนบุคคลและคำบอกเวลาให้ตรงกับสถานการณ์ใหม่ ใช้ say โดยไม่จำเป็นต้องระบุผู้ฟัง แต่เมื่อใช้ tell ในโครงสร้างนี้ต้องระบุว่าบอกใคร เช่น She told me she would come. แปลว่า “เธอบอกฉันว่าเธอจะมา”
ภาพรวม
เวลาเล่าข่าวจากเพื่อน ส่งต่อข้อความจากหัวหน้า หรือบอกคนในบ้านว่าช่างโทรมาว่าอย่างไร เรามักไม่ทวนคำพูดเดิมทุกคำ แต่สรุปใจความว่า “เขาบอกว่า…” หรือ “เธอเล่าว่า…” ภาษาอังกฤษก็ทำเช่นนี้ได้ และเป็นทักษะสำคัญระดับ B1 เพราะช่วยให้พูดถึงการสนทนาที่เกิดขึ้นก่อนหน้าได้อย่างเป็นธรรมชาติ บทนี้เน้นการเล่า ประโยคบอกเล่า ซึ่งหมายถึงประโยคที่ให้ข้อมูล รวมถึงข้อมูลเชิงปฏิเสธ เช่น “ฉันช่วยไม่ได้” ไม่ใช่คำถามหรือคำสั่ง
ภาษาไทยใช้รูปกริยาเดิมได้ใน “เขาบอกว่าเขาเหนื่อย” แล้วอาศัยบริบทหรือคำอย่าง “เมื่อวาน” บอกเวลา แต่ภาษาอังกฤษมักปรับรูปกริยาเมื่อเล่าผ่านมุมมองในอดีต เรื่องที่ต้องติดตามจึงมีสองเวลา ได้แก่ เวลาที่เจ้าของคำพูดพูด กับ เวลาที่เรานำมาเล่า การเปลี่ยนรูปกริยาไม่ได้หมายความว่าเนื้อหานั้นเลิกเป็นจริงไปแล้วเสมอไป
อีกจุดที่ผู้ใช้ภาษาไทยต้องระวังคือ ภาษาไทยมักละคำแทนบุคคลได้เมื่อรู้กันว่าใครเป็นใคร เช่น “บอกแล้วว่าจะมา” แต่ภาษาอังกฤษในโครงสร้างทั่วไปต้องระบุประธาน หรือผู้ที่ทำกริยาหรืออยู่ในสภาพนั้น ให้ชัดเจน เราจึงต้องคิดด้วยว่าใครพูด ใครฟัง และคำว่า “ฉัน” หรือ “คุณ” ในประโยคเดิมหมายถึงใคร ไม่ใช่เปลี่ยนคำตามตารางโดยไม่ดูสถานการณ์
หลักการและโครงสร้าง
1. แยกคำพูดตรงออกจากคำพูดที่นำมาเล่า
คำพูดตรง คือการยกถ้อยคำเดิมมาโดยใส่เครื่องหมายอัญประกาศ ส่วน คำพูดที่นำมาเล่า คือการบอกใจความโดยให้ถ้อยคำนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของประโยคเรา
| ภาษาอังกฤษ | ความหมายภาษาไทย | จุดสังเกต |
|---|---|---|
| Ben said, “I am tired.” | เบนพูดว่า “ฉันเหนื่อย” | ยกคำพูดตรง จึงยังใช้มุมมองของเบน |
| Ben said that he was tired. | เบนบอกว่าเขาเหนื่อย | เล่าใจความจากมุมมองของผู้เล่า |
| Ben said he was tired. | เบนบอกว่าเขาเหนื่อย | ละคำเชื่อมได้โดยความหมายไม่เปลี่ยน |
ในประโยคเล่า that เป็นคำเชื่อมที่นำส่วนข้อความซึ่งบอกว่าเจ้าของคำพูดพูดอะไร มีหน้าที่ใกล้เคียง “ว่า” ในภาษาไทย ใช้หรือไม่ใช้ก็ได้ในตัวอย่างนี้ และไม่ต้องใส่อัญประกาศรอบข้อความที่เล่า นอกจากนี้ไม่ใส่จุลภาคระหว่าง said กับข้อความที่ตามมา
คำว่า he was tired มีประธานและกริยาของตัวเอง เราเรียกส่วนเช่นนี้ว่า อนุประโยค หรือส่วนของประโยคที่มีใจความย่อยครบว่าพูดถึงใครและเป็นอย่างไร
2. เลือก say หรือ tell
ทั้งสองคำใช้เล่าว่าใครพูดอะไรได้ แต่เรียงคำต่างกัน รูปอดีตของ say คือ said และรูปอดีตของ tell คือ told
| รูปแบบตัวอย่าง | ความหมายภาษาไทย | วิธีใช้ |
|---|---|---|
| She said that she was busy. | เธอบอกว่าเธอยุ่ง | เน้นข้อความ ไม่ระบุผู้ฟัง |
| She told me that she was busy. | เธอบอกฉันว่าเธอยุ่ง | วางผู้ฟังหลังคำกริยาทันที |
| She said to me that she was busy. | เธอพูดกับฉันว่าเธอยุ่ง | ใช้ได้ แต่ถ้าต้องการระบุผู้ฟัง มักเลือกโครงสร้างแถวก่อนหน้า |
| She told us that the shop was closed. | เธอบอกพวกเราว่าร้านปิด | ผู้ฟังอาจเป็นคนเดียวหรือหลายคนก็ได้ |
me และ us ในตัวอย่างเป็น กรรม หรือคำที่อยู่ในตำแหน่งรับการกระทำ ในที่นี้คือผู้รับสาร จึงใช้ me ไม่ใช่ I และ us ไม่ใช่ we เมื่อวางหลัง told รูปอื่นที่พบบ่อยคือ him, her, you, them หรือชื่อคน เช่น told Mali
จำเป็นคู่สั้น ๆ ว่า said + ข้อความ กับ told + ผู้ฟัง + ข้อความ อย่าจำว่า tell ต้องมีผู้ฟังในทุกสำนวนของภาษาอังกฤษ เพราะสำนวนอย่าง tell the truth หมายถึง “พูดความจริง” มีโครงสร้างต่างออกไป กฎในบทนี้ใช้กับการเล่าว่าใครบอกใครว่าอะไร
3. เลื่อนกาลเมื่อเล่าผ่านมุมมองในอดีต
กาล คือรูปกริยาที่ช่วยบอกความสัมพันธ์กับเวลา การเลื่อนกาลในการเล่าคำพูดคือการเปลี่ยนรูปกริยาให้สอดคล้องกับการมองย้อนกลับไปจาก said หรือ told ไม่ใช่การย้ายเหตุการณ์จริงให้เกิดก่อนเดิม
ตารางต่อไปนี้เป็นแบบแผนหลักสำหรับฝึก ไม่ใช่ข้อบังคับว่าทุกครั้งต้องเปลี่ยนตามนี้ ข้อยกเว้นที่สำคัญอยู่ในหัวข้อการใช้งานและเนื้อหาขั้นต่อไป
| รูปในคำพูดเดิม | รูปเมื่อเล่าย้อนกลับ | สิ่งที่เปลี่ยน |
|---|---|---|
| am / is / are → was / were | “I am tired.” → He said he was tired. | รูปปัจจุบันเปลี่ยนเป็นอดีต และปรับตามประธาน |
| work → worked | “I work at home.” → She said she worked at home. | ปัจจุบันทั่วไปเปลี่ยนเป็นอดีตทั่วไป |
| am working → was working | “I am working.” → She said she was working. | การกระทำที่กำลังดำเนินอยู่เปลี่ยนมุมมองเป็นอดีต |
| have finished → had finished | “I have finished.” → He said he had finished. | เหตุการณ์ที่เสร็จแล้วก่อนเวลาพูด เปลี่ยนไปใช้รูปอดีตก่อนหน้า |
| saw → had seen | “We saw the movie.” → They said they had seen the movie. | อดีตทั่วไปมักเลื่อนเป็นอดีตก่อนหน้า |
| was waiting → had been waiting | “I was waiting.” → She said she had been waiting. | การรอที่กำลังดำเนินอยู่ในอดีตอาจเลื่อนเป็นรูปต่อเนื่องที่เกิดก่อนหน้า |
| will come → would come | “I will come.” → She told me she would come. | อนาคตเมื่อมองจากเวลาพูดเดิม |
| can help → could help | “I can help.” → He said he could help. | ความสามารถหรือความเป็นไปได้เลื่อนเป็นรูปอดีต |
| may be late → might be late | “I may be late.” → She said she might be late. | การบอกว่าอาจเกิดขึ้นเลื่อนไปใช้รูปที่เข้ากับมุมมองอดีต |
| had left → had left | “I had left.” → He said he had left. | รูปอดีตก่อนหน้าไม่ต้องเลื่อนต่อ |
รูป had + กริยาช่องที่สาม เรียกว่า past perfect ใช้บอกว่าเหตุการณ์หนึ่งเกิดก่อนจุดเวลาในอดีตอีกจุดหนึ่ง กริยาช่องที่สามคือรูปที่ใช้หลัง have หรือ had เช่น seen, gone, finished ไม่ใช่รูปอดีตช่องที่สองทุกคำ ดังนั้นใช้ had seen ไม่ใช่ had saw
เมื่อเล่าประโยคปฏิเสธ ให้คงความหมายปฏิเสธและเปลี่ยนรูปกริยาตามปกติ เช่น “I can't help.” แปลว่า “ฉันช่วยไม่ได้” เล่าเป็น He said he couldn't help. แปลว่า “เขาบอกว่าเขาช่วยไม่ได้” ส่วน “I don't know.” หรือ “ฉันไม่รู้” เล่าเป็น She said she didn't know. หรือ “เธอบอกว่าเธอไม่รู้” ไม่ต้องเติมรูปอดีตซ้ำที่กริยาหลัง didn't
4. ปรับคำแทนบุคคลตามคนที่คำพูดกล่าวถึง
สรรพนาม คือคำที่ใช้แทนคนหรือสิ่ง เช่น “ฉัน” “เขา” และ “พวกเรา” การเปลี่ยนสรรพนามต้องรักษาว่าคำเดิมอ้างถึงใคร รวมถึงคำแสดงเจ้าของอย่าง my หรือ “ของฉัน” ด้วย
สมมติว่านิดพูดกับต้นว่า “I will send you my address.” หมายถึง “ฉันจะส่งที่อยู่ของฉันให้คุณ” คนที่นำเรื่องนี้มาเล่าต่างกันก็ใช้คำต่างกันได้
| ประโยคที่นำมาเล่า | ความหมายภาษาไทย | ใครเป็นผู้เล่า |
|---|---|---|
| Nid told Ton she would send him her address. | นิดบอกต้นว่าเธอจะส่งที่อยู่ของเธอให้เขา | บุคคลที่สามเล่าเรื่องของทั้งสองคน |
| Nid told me she would send me her address. | นิดบอกฉันว่าเธอจะส่งที่อยู่ของเธอให้ฉัน | ต้นเป็นผู้เล่า |
| I told Ton I would send him my address. | ฉันบอกต้นว่าฉันจะส่งที่อยู่ของฉันให้เขา | นิดเล่าคำพูดของตนเอง |
จึงไม่มีกฎว่า I ต้องกลายเป็น he หรือ she เสมอ และ you ก็ไม่ได้กลายเป็น me เสมอเช่นกัน ถ้ามีคนหลายคนและใช้ “เขา” จนสับสน ให้ใช้ชื่อแทนบางตำแหน่งได้ ความชัดเจนสำคัญกว่าการเปลี่ยนทุกชื่อให้เป็นสรรพนาม
5. เปลี่ยนคำบอกเวลาและสถานที่เมื่อจุดอ้างอิงเปลี่ยน
คำอย่าง “วันนี้” “พรุ่งนี้” และ “ที่นี่” ผูกกับเวลาหรือสถานที่ของคนพูดเดิม เมื่อเอามาเล่าวันอื่นหรือที่อื่น คำเหล่านี้อาจต้องเปลี่ยนเพื่อให้ยังหมายถึงวันหรือสถานที่เดิม
| คำในข้อความเดิม | คำที่มักใช้เมื่อจุดอ้างอิงเปลี่ยน | ความหมายหรือข้อสังเกต |
|---|---|---|
| now | then / at that time | จากตอนนี้เป็นตอนนั้น |
| today | that day | จากวันนี้เป็นวันนั้น |
| tonight | that night | จากคืนนี้เป็นคืนนั้น |
| yesterday | the day before / the previous day | วันก่อนหน้าวันที่พูดเดิม |
| tomorrow | the next day / the following day | วันถัดจากวันที่พูดเดิม |
| last week | the week before / the previous week | สัปดาห์ก่อนหน้าสัปดาห์ที่พูดเดิม |
| next week | the following week | สัปดาห์ถัดจากสัปดาห์ที่พูดเดิม |
| two days ago | two days before / two days earlier | สองวันก่อนจุดเวลาเดิม |
| here | there | จากที่นี่เป็นที่นั่น หากเล่าจากอีกสถานที่ |
| this / these | that / those | จากสิ่งนี้หรือเหล่านี้เป็นสิ่งนั้นหรือเหล่านั้น เมื่อระยะหรือมุมมองเปลี่ยน |
ตัวอย่างเช่น วันจันทร์เพื่อนพูดว่า “I'll call you tomorrow.” หรือ “ฉันจะโทรหาคุณพรุ่งนี้” ถ้าวันพุธเรานำมาเล่า จะใช้ She said she would call me the next day. หมายถึง “เธอบอกว่าจะโทรหาฉันในวันถัดมา” วันถัดมาในประโยคนี้คือวันอังคาร ไม่ใช่วันพฤหัสบดี
แต่ถ้ายังเล่าอยู่ในวันจันทร์ คำว่า tomorrow ก็ยังชี้ไปที่วันอังคารได้ จึงใช้ She said she would call me tomorrow. แปลว่า “เธอบอกว่าจะโทรหาฉันพรุ่งนี้” ได้ ไม่ต้องเปลี่ยนคำเพียงเพราะเห็น said ถ้ากังวลว่าคนฟังจะสับสน การระบุวันที่หรือชื่อวันโดยตรงมักชัดที่สุด
ตัวอย่างในสถานการณ์จริง
ตารางนี้แสดงประโยคที่นำคำพูดมาเล่าแล้ว ลองมองหาสามส่วน ได้แก่ ผู้พูดเดิม สิ่งที่เขาพูด และคำที่บอกมุมมองด้านเวลา
| ภาษาอังกฤษ | ความหมายภาษาไทย | จุดที่ควรสังเกต |
|---|---|---|
| He said he was tired. | เขาบอกว่าเขาเหนื่อย | เล่าสภาพของผู้พูดเดิม |
| She told me she would come. | เธอบอกฉันว่าเธอจะมา | ระบุผู้ฟัง และใช้รูปอนาคตจากมุมมองอดีต |
| They said they had seen the movie. | พวกเขาบอกว่าดูหนังเรื่องนั้นแล้ว | การดูเกิดก่อนการบอก |
| He said he couldn't help. | เขาบอกว่าเขาช่วยไม่ได้ | คงความหมายปฏิเสธไว้ |
| Mali said she was waiting outside the station. | มะลิบอกว่าเธอกำลังรออยู่ข้างนอกสถานี | เล่าการกระทำที่กำลังเกิดในเวลาพูดเดิม |
| The receptionist told us our room was ready. | พนักงานต้อนรับบอกพวกเราว่าห้องพร้อมแล้ว | คำแสดงเจ้าของอ้างถึงพวกเราซึ่งเป็นผู้เข้าพัก |
| Dad said he had left the keys on the kitchen table. | พ่อบอกว่าวางกุญแจไว้บนโต๊ะในครัวแล้ว | การวางกุญแจเกิดก่อนที่พ่อจะบอก |
| My colleague said she didn't understand the instructions. | เพื่อนร่วมงานบอกว่าเธอไม่เข้าใจคำแนะนำ | หลังคำช่วยปฏิเสธใช้กริยารูปเดิม |
| The mechanic told me the car would be ready the following day. | ช่างบอกฉันว่ารถจะพร้อมในวันถัดมา | เล่ากำหนดการเมื่อวันอ้างอิงเปลี่ยนไปแล้ว |
| Our neighbours said they had been living there for ten years. | เพื่อนบ้านบอกว่าตอนนั้นพวกเขาอยู่ที่นั่นมาสิบปีแล้ว | ระยะเวลานับถึงเวลาที่พวกเขาพูด |
| The teacher said that water freezes at zero degrees Celsius. | ครูบอกว่าน้ำแข็งตัวที่อุณหภูมิศูนย์องศาเซลเซียส | คงรูปปัจจุบันสำหรับข้อเท็จจริงทั่วไป |
| I've just spoken to Pim. She says she's on her way. | ฉันเพิ่งคุยกับพิม เธอบอกว่ากำลังเดินทางมา | ใช้กริยานำรูปปัจจุบันกับข้อมูลที่กำลังเกี่ยวข้องอยู่ |
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
1. วางผู้ฟังหลัง said โดยไม่มี to
- ไม่ถูก: She said me she was busy.
- ถูก: She told me she was busy.
- ความหมาย: เธอบอกฉันว่าเธอยุ่ง
said ไม่รับผู้ฟังต่อท้ายโดยตรงแบบนี้ ถ้าจะใช้ said ต้องเป็น She said to me that she was busy. แต่ในการเล่าทั่วไป told me กระชับและเป็นธรรมชาติกว่า
2. ละผู้ฟังหลัง told ในการเล่าข้อความ
- ไม่ถูก: He told that he was tired.
- ถูก: He said that he was tired.
- ความหมาย: เขาบอกว่าเขาเหนื่อย
หากไม่ต้องการระบุว่าบอกใคร ให้ใช้ said หากต้องการใช้ told ต้องเพิ่มผู้ฟัง เช่น He told us that he was tired. แปลว่า “เขาบอกพวกเราว่าเขาเหนื่อย”
3. เปลี่ยนสรรพนามโดยไม่ดูว่าใครพูด
- ไม่ตรงความหมายที่ต้องการ: Mali said I was tired.
- ตรงความหมายที่ต้องการ: Mali said she was tired.
- ความหมายที่ต้องการ: มะลิบอกว่าตัวเธอเองเหนื่อย
ประโยคแรกไม่ได้ผิดโครงสร้าง แต่หมายถึงมะลิบอกว่า “ฉันผู้เล่า” เหนื่อย ไม่ใช่มะลิเหนื่อย ถ้าคำพูดเดิมของมะลิคือ “I am tired.” ต้องรักษาว่าใครเป็นคนเหนื่อยไว้
4. ใช้กริยาช่องที่สองหลัง had
- ไม่ถูก: They said they had saw the movie.
- ถูก: They said they had seen the movie.
- ความหมาย: พวกเขาบอกว่าดูหนังเรื่องนั้นแล้ว
รูปหลัง had ต้องเป็นกริยาช่องที่สาม สำหรับคำนี้คือ seen ไม่ใช่ saw การเลื่อนกาลไม่ได้หมายถึงใส่เครื่องหมายอดีตให้ทุกคำซ้ำกัน
5. เติมรูปอดีตซ้ำหลัง didn't หรือ would
- ไม่ถูก: She said she didn't knew the answer.
- ถูก: She said she didn't know the answer.
- ความหมาย: เธอบอกว่าเธอไม่รู้คำตอบ
หลัง didn't ใช้กริยารูปพื้นฐาน คือรูปที่ยังไม่เติมการผัน เช่น know ไม่ใช่ knew เช่นเดียวกับหลัง would ต้องใช้ come ไม่ใช่ came: She told me she would come. แปลว่า “เธอบอกฉันว่าเธอจะมา”
6. เปลี่ยนคำบอกเวลาอัตโนมัติจนชี้ผิดวัน
- ชวนให้เข้าใจผิดเมื่อนำคำพูดวันจันทร์มาเล่าในวันพุธ: He said he would arrive tomorrow.
- ตรงวันเดิม: He said he would arrive the next day.
- ความหมายที่ต้องการ: เขาบอกว่าจะมาถึงในวันถัดจากวันที่พูด คือวันอังคาร
ประโยคแรกถูกไวยากรณ์ แต่คนฟังในวันพุธอาจเข้าใจว่าเขาจะมาวันพฤหัสบดี ปัญหาจึงอยู่ที่วันอ้างอิง ไม่ใช่รูปกริยาเสมอไป หากจำเป็นให้พูดชื่อวันหรือวันที่แทน
ข้อควรรู้ในการใช้งาน
การเลื่อนกาลไม่ได้บอกว่าสิ่งนั้นไม่จริงแล้ว
She said she lived in Chiang Mai. แปลว่า “เธอบอกว่าเธออยู่เชียงใหม่” ประโยคนี้ไม่ได้ยืนยันว่าเธอย้ายออกแล้ว รูป lived อาจเป็นเพียงการเลื่อนจาก live เมื่อเรานำคำพูดมาเล่าในอดีต จะรู้ว่าเธอยังอยู่ที่เดิมหรือไม่ต้องดูข้อมูลอื่น
หากผู้เล่ารู้ว่าข้อมูลยังเป็นจริงและต้องการนำเสนอว่าเกี่ยวข้องกับปัจจุบัน ก็อาจคงรูปปัจจุบันได้ เช่น She said she lives in Chiang Mai. หรือ “เธอบอกว่าเธออยู่เชียงใหม่” ทั้งสองรูปใช้ได้ในบริบทที่เหมาะสม ต่างกันที่มุมมอง ไม่ใช่คู่ถูกกับผิดตายตัว
ในการฝึกเปลี่ยนประโยคที่โจทย์กำหนดให้เลื่อนกาล ให้ทำตามเงื่อนไขนั้นก่อน ส่วนในการสื่อสารจริงให้ถามเพิ่มว่า ข้อมูลยังใช้ได้อยู่ไหม และเราต้องการเน้นความจริงในปัจจุบันหรือเพียงเล่าบทสนทนาเดิม
ภาษาพูดมักละ that แต่ภาษาเขียนอาจเก็บไว้เพื่อให้อ่านง่าย
He said he was tired. และ He said that he was tired. ต่างแปลว่า “เขาบอกว่าเขาเหนื่อย” การละ that พบบ่อยในการสนทนา ไม่ได้ทำให้ประโยคไม่สุภาพ ส่วนข้อความยาวหรือมีรายละเอียดหลายชั้นอาจใส่ that เพื่อช่วยให้ผู้อ่านแยกส่วนประโยคได้ง่ายขึ้น
ภาษาไทยมักใช้ “ว่า” จึงอาจรู้สึกว่าภาษาอังกฤษที่ไม่มี that ขาดอะไรไป แต่ในโครงสร้างนี้ไม่จำเป็นต้องแปลคำต่อคำ ขณะเดียวกันก็ไม่ต้องพยายามละ that ทุกครั้ง เพราะการใส่ไว้ก็ถูกต้องและเป็นธรรมชาติ
ถ้ากริยานำอยู่ในปัจจุบัน ไม่ต้องเลื่อนเพราะเป็นคำพูดที่นำมาเล่าเพียงอย่างเดียว
She says she is busy. แปลว่า “เธอบอกว่าเธอยุ่ง” ใช้ says เมื่อกำลังถ่ายทอดสิ่งที่เธอบอกหรือแสดงว่าเป็นข้อมูลปัจจุบัน จึงไม่มีเหตุให้เปลี่ยน is เป็น was เพียงเพราะเราไม่ได้ยกคำพูดตรง อย่างไรก็ตาม กาลในข้อความต้องยังตรงกับเวลาของเหตุการณ์ เช่น She says she was busy yesterday. แปลว่า “เธอบอกว่าเมื่อวานเธอยุ่ง” ใช้รูปอดีตเพราะความยุ่งเกิดเมื่อวาน
ต่อยอดจากพื้นฐาน
1. เมื่อใดไม่จำเป็นต้องเลื่อนกาล
กรณีสำคัญคือข้อเท็จจริงทั่วไป ข้อมูลที่ยังเป็นจริง และสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นในเวลาที่นำมาเล่า ตัวอย่างเช่น The teacher said that the Earth goes around the Sun. แปลว่า “ครูบอกว่าโลกโคจรรอบดวงอาทิตย์” คงรูปปัจจุบันเพราะนำเสนอเป็นข้อเท็จจริงทั่วไป
หากเช้าวันนี้พิมบอกว่าจะโทรคืนนี้ ตอนบ่ายอาจเล่าว่า Pim said she will call tonight. หรือ “พิมบอกว่าเธอจะโทรคืนนี้” ได้ เพราะการโทรยังอยู่ในอนาคตของผู้เล่า หรือใช้ Pim said she would call tonight. ความหมายไทยเดียวกัน เพื่อมองจากเวลาที่พิมพูดก็ได้
การคงรูปเดิมจึงไม่ใช่สิ่งที่ต้องทำเสมอเมื่อข้อมูลยังจริง และการเลื่อนกาลก็ไม่จำเป็นต้องสื่อความสงสัยหรือไม่เชื่อผู้พูดเดิม การเลือกขึ้นกับมุมมองและบริบทด้วย
2. อดีตทั่วไปไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนเป็น had ทุกครั้ง
หลักฝึกเบื้องต้นให้เปลี่ยนอดีตทั่วไปเป็นรูป had + กริยาช่องที่สาม เพื่อแสดงชัดว่าเหตุการณ์เกิดก่อนการพูด แต่ในภาษาจริงอาจคงอดีตทั่วไปเมื่อเวลาชัดอยู่แล้ว เช่น She said she moved to Bangkok in 2022. แปลว่า “เธอบอกว่าเธอย้ายมากรุงเทพฯ ในปี 2022” รูป She said she had moved to Bangkok in 2022. ก็ใช้ได้ โดยเน้นการมองย้อนกลับไปก่อนเวลาที่เธอบอก
การเลื่อนรูปกริยาช่วยจัดลำดับเวลา แต่ไม่ต้องเพิ่ม had ให้ทุกเหตุการณ์ในเรื่องเล่าโดยไม่ดูความสัมพันธ์ ถ้าลำดับไม่ชัดและการเกิดก่อนหรือหลังสำคัญ รูปอดีตก่อนหน้าจะมีประโยชน์มาก
3. กริยาช่วยบางตัวเปลี่ยนตามความหมาย ไม่ใช่ตามรูปอย่างเดียว
กริยาช่วยบอกท่าที คือคำที่เสริมว่าทำได้ ควรทำ จำเป็นต้องทำ หรืออาจเกิดขึ้น เช่น can, should, must หลายคำไม่มีการเลื่อนแบบกริยาทั่วไป
| คำพูดเดิม | ประโยคที่นำมาเล่า | คำอธิบายภาษาไทย |
|---|---|---|
| “You should rest.” | She said I should rest. | “คุณควรพัก” เล่าเป็น “เธอบอกว่าฉันควรพัก” โดยคงคำที่บอกคำแนะนำไว้ |
| “I could help.” | He said he could help. | “ฉันอาจช่วยได้” เล่าเป็น “เขาบอกว่าเขาอาจช่วยได้” โดยไม่ต้องเปลี่ยนรูปเพิ่ม |
| “I might be late.” | She said she might be late. | “ฉันอาจไปสาย” เล่าเป็น “เธอบอกว่าเธออาจไปสาย” โดยคงรูปเดิม |
| “I would like some tea.” | He said he would like some tea. | “ฉันอยากได้ชาสักหน่อย” เล่าเป็น “เขาบอกว่าเขาอยากได้ชาสักหน่อย” โดยคงรูปแสดงความต้องการสุภาพ |
| “I must leave early.” | She said she had to leave early. | “ฉันจำเป็นต้องกลับเร็ว” มักเล่าเป็น “เธอบอกว่าเธอต้องกลับเร็ว” เมื่อกล่าวถึงความจำเป็นในตอนนั้น |
| “It must be a mistake.” | He said it must be a mistake. | “ต้องเป็นความผิดพลาดแน่ ๆ” เล่าโดยคงรูปที่แสดงข้อสรุปด้วยความมั่นใจได้ |
must ที่หมายถึงข้อบังคับหรือความจำเป็นในอดีตมักเปลี่ยนเป็น had to แต่ถ้าหมายถึงการคาดคะเนอย่างมั่นใจ เช่น “ต้องเป็น…แน่ ๆ” มักคง must ไว้ และแม้เป็นข้อบังคับก็อาจคงรูปได้เมื่อยังมีผลอยู่ อย่าเปลี่ยนทุก must เป็น had to โดยไม่อ่านความหมาย
4. รูปอดีตในเงื่อนไขสมมติไม่ได้เป็นอดีตด้านเวลาเสมอไป
“If I had more time, I would learn Thai.” แปลว่า “ถ้าฉันมีเวลามากกว่านี้ ฉันจะเรียนภาษาไทย” เป็นการสมมติที่ไม่ตรงกับสภาพปัจจุบัน เล่าได้ว่า He said that if he had more time, he would learn Thai. หรือ “เขาบอกว่าถ้าเขามีเวลามากกว่านี้ เขาจะเรียนภาษาไทย”
ในที่นี้ had ไม่ใช่การบอกว่าเคยมีเวลาในอดีต แต่ช่วยสร้างความหมายสมมติ จึงไม่ต้องเปลี่ยนเป็น had had อัตโนมัติ การเลื่อนจนกลายเป็นเงื่อนไขเกี่ยวกับอดีตอาจทำให้ความหมายเปลี่ยน นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมต้องอ่านทั้งประโยค ไม่ใช่มองรูปกริยาทีละคำ
5. เล่าใจความได้ แต่ต้องไม่เปลี่ยนเจตนาของข้อความ
การนำคำพูดมาเล่าไม่ใช่แบบฝึกเปลี่ยนคำเท่านั้น เราสรุปให้กระชับได้ เช่น “The last bus has gone. I can't get home.” หมายถึง “รถเมล์เที่ยวสุดท้ายไปแล้ว ฉันกลับบ้านไม่ได้” อาจเล่าเป็น He said he couldn't get home because the last bus had gone. แปลว่า “เขาบอกว่าเขากลับบ้านไม่ได้ เพราะรถเมล์เที่ยวสุดท้ายไปแล้ว”
อย่างไรก็ตาม อย่าเติมความหมายว่าเป็นคำสัญญา การยอมรับ หรือคำเตือน ถ้าผู้พูดไม่ได้สื่อเช่นนั้น และอย่านำโครงสร้างของคำสั่งมาปนกับประโยคบอกเล่า เช่น She told me to wait. แปลว่า “เธอบอกให้ฉันรอ” เป็นการเล่าคำสั่ง ไม่ใช่รูปเดียวกับ She told me she was waiting. ซึ่งแปลว่า “เธอบอกฉันว่าเธอกำลังรอ”
วิธีฝึกด้วยตนเอง
- ทำแผนภาพคนพูดก่อนเปลี่ยนคำ เขียนว่าใครพูดกับใคร แล้วขีดเส้นโยง I, you, we, my ในคำพูดเดิมไปยังบุคคลที่หมายถึง จากนั้นลองเล่าเหตุการณ์เดียวกันในบทบาทเจ้าของคำพูด ผู้ฟัง และบุคคลที่สาม วิธีนี้ช่วยแก้ปัญหาสรรพนามได้ดีกว่าท่องว่าคำหนึ่งต้องเปลี่ยนเป็นอีกคำเสมอ
- ฝึกสองเวลาจากข้อความเดียวกัน ใช้คำพูดเช่น “I'll finish this tomorrow.” หรือ “ฉันจะทำสิ่งนี้ให้เสร็จพรุ่งนี้” แล้วลองเล่าทั้งในวันเดียวกันและอีกสามวันถัดมา ระบุด้วยว่ายังอยู่ที่เดิมหรือย้ายสถานที่แล้ว จึงค่อยตัดสินใจว่าจะคงหรือเปลี่ยนคำบอกเวลาและคำชี้สิ่งของ เพราะคำตอบที่ดีต้องรักษาวันและสิ่งที่กล่าวถึงเดิมให้ได้
- ตรวจประโยคทีละรอบแทนการแก้ทุกอย่างพร้อมกัน รอบแรกตรวจว่าใช้ said หรือ told และมีผู้ฟังถูกตำแหน่งหรือไม่ รอบที่สองตรวจสรรพนาม รอบสุดท้ายตรวจรูปกริยาและเวลา แล้วแปลใจความกลับเป็นไทย ถ้าแปลแล้วคนทำหรือวันที่เปลี่ยนไป แสดงว่ายังต้องแก้ แม้โครงสร้างภาษาอังกฤษจะดูถูกต้องก็ตาม
หัวข้อที่เกี่ยวข้อง
- พื้นฐานที่ควรรู้: อดีตกาลสมบูรณ์ — ช่วยบอกว่าเหตุการณ์เกิดก่อนการพูดในอดีต และฝึกใช้รูปกริยาหลัง had ให้ถูก
- เรียนต่อ: การเล่าคำถามของผู้อื่น — ใช้หลักมุมมองด้านเวลาและบุคคลร่วมกัน แต่มีวิธีเรียงคำและคำเชื่อมต่างจากประโยคบอกเล่า