ไวยากรณ์อังกฤษ

สำรวจแนวคิดไวยากรณ์ 84 ข้อ — ตั้งแต่ระดับเริ่มต้นจนถึงขั้นสูง

A1 (30)

คำสรรพนามประธานในภาษาอังกฤษSubject Pronouns

I, you, he, she, it, we และ they คือคำสรรพนามที่ใช้เป็นประธาน เพื่อบอกว่าใครหรืออะไรเป็นผู้ทำสิ่งหนึ่งหรืออยู่ในสภาพใด เช่น She is from London. แปลว่า “เธอมาจากลอนดอน” ภาษาอังกฤษโดยทั่วไปต้องมีประธานในประโยคบอกเล่า แม้ภาษาไทยจะละไว้ได้ ส่วน you ใช้ได้ทั้งกับคนเดียวและหลายคน ไม่ว่าจะคุยกับเพื่อนหรือผู้ใหญ่

การใช้ am, is, are ในภาษาอังกฤษTo Be - Present

am, is, are เป็นรูปปัจจุบันของกริยา be โดยใช้ I am, he/she/it is และ you/we/they are เพื่อบอกว่าใครเป็นอะไร มีลักษณะอย่างไร หรืออยู่ที่ไหน ภาษาอังกฤษต้องใส่กริยานี้ในประโยคอย่าง She is tired. — เธอเหนื่อย แม้ภาษาไทยไม่ต้องมีคำว่า “เป็น” หากจะปฏิเสธให้เติม not หลังกริยา และหากจะถามให้ย้าย am/is/are มาไว้หน้าผู้ที่เราพูดถึง

การใช้ a, an และ the ในภาษาอังกฤษArticles

ใช้ a/an เมื่อพูดถึงคนหรือสิ่งหนึ่งที่ยังไม่ได้ระบุว่าคือคนไหนหรือสิ่งไหน และใช้ the เมื่อผู้พูดกับผู้ฟังรู้ได้ว่าหมายถึงอะไร เลือก an ตามเสียงสระที่ตามมา ไม่ใช่ตามตัวอักษร จึงเป็น an apple «แอปเปิลหนึ่งผล» และ an hour «หนึ่งชั่วโมง» ถ้าพูดถึงสิ่งต่าง ๆ โดยรวมด้วยคำนามพหูพจน์ เช่น I like dogs. «ฉันชอบสุนัข» ไม่ต้องเติมคำเหล่านี้

คำนามเอกพจน์และพหูพจน์ในภาษาอังกฤษPlural Formation

คำนามภาษาอังกฤษที่นับได้มักเปลี่ยนรูปเมื่อมีมากกว่าหนึ่ง โดยทั่วไปเติม -s เช่น book → books (หนังสือหนึ่งเล่ม → หลายเล่ม) หรือ -es เช่น box → boxes (กล่องหนึ่งใบ → หลายใบ) บางคำต้องเปลี่ยนตัวสะกด เช่น baby → babies และบางคำเปลี่ยนรูปเฉพาะ เช่น child → children แม้จะมีตัวเลขบอกจำนวนแล้ว ก็ยังต้องใช้รูปพหูพจน์ เช่น two books ไม่ใช่ two book

การใช้ have และ has ในปัจจุบันในภาษาอังกฤษTo Have - Present

เมื่อบอกว่าใคร “มี” อะไร ใช้ I / you / we / they + have แต่ใช้ he / she / it + has เช่น I have a brother. — ฉันมีพี่ชายหรือน้องชายหนึ่งคน และ She has blue eyes. — เธอมีตาสีฟ้า เมื่อถามหรือปฏิเสธ ใช้ do / does หรือ don't / doesn't แล้วตามด้วย have เสมอ เช่น Does she have a car? — เธอมีรถไหม อีกรูปที่พบบ่อย โดยเฉพาะภาษาอังกฤษแบบบริติช คือ have got / has got ซึ่งใช้บอกว่ามีได้เช่นกัน แต่สร้างคำถามและปฏิเสธคนละแบบ

ปัจจุบันกาลธรรมดาในภาษาอังกฤษPresent Simple

ปัจจุบันกาลธรรมดา หรือ Present Simple ใช้พูดถึงกิจวัตร สิ่งที่เกิดซ้ำ ข้อเท็จจริง และตารางเวลาที่กำหนดไว้ ไม่ได้แปลว่ากำลังทำสิ่งนั้นอยู่ในขณะพูดเสมอไป ประโยคบอกเล่าที่ใช้กริยาทั่วไปจะใช้รูปพื้นฐานกับ I, you, we, they แต่เติม -s หรือ -es เมื่อประธานเป็น he, she, it หรือคนหรือสิ่งเดียว เช่น I work every day. — ฉันทำงานทุกวัน และ She works every day. — เธอทำงานทุกวัน

ประโยคปฏิเสธปัจจุบันทั่วไปในภาษาอังกฤษPresent Simple Negative

เมื่อบอกสิ่งที่ไม่ทำเป็นประจำหรือข้อเท็จจริงที่ไม่เป็นจริง ให้ใช้ I / you / we / they + don't + กริยารูปพื้นฐาน และ he / she / it + doesn't + กริยารูปพื้นฐาน เช่น I don't like coffee. — ฉันไม่ชอบกาแฟ และ She doesn't work on Sundays. — เธอไม่ทำงานวันอาทิตย์ หลัง doesn't กริยาหลักไม่เติม -s อีก ส่วนกริยา be เช่น am, is, are ใช้ not ต่อท้ายโดยไม่เติม don't / doesn't

คำถามปัจจุบันทั่วไปในภาษาอังกฤษPresent Simple Questions

คำถามเกี่ยวกับกิจวัตร ความชอบ และข้อเท็จจริงทั่วไปที่ใช้กริยาทั่วไป มักเรียงเป็น Do/Does + ประธาน + กริยารูปพื้นฐาน? ใช้ do กับ I, you, we, they และใช้ does กับ he, she, it เช่น Do you speak English? — คุณพูดภาษาอังกฤษได้ไหม และ Does she like pizza? — เธอชอบพิซซ่าไหม เมื่อใช้ does แล้ว กริยาหลักไม่เติม -s หรือ -es; ถ้าต้องการถามข้อมูลเฉพาะ ให้วางคำถามไว้ข้างหน้า เช่น Where do they live? — พวกเขาอาศัยอยู่ที่ไหน

คำชี้เฉพาะ this, that, these, those ในภาษาอังกฤษDemonstratives

ใช้ this กับสิ่งใกล้ตัวหนึ่งสิ่ง และ that กับสิ่งไกลตัวหนึ่งสิ่ง ถ้ามีหลายสิ่งให้เปลี่ยนเป็น these และ those ตามลำดับ ทั้งสี่คำวางหน้าชื่อสิ่งของได้ เช่น this book — หนังสือเล่มนี้ หรือใช้แทนชื่อสิ่งของเลยก็ได้ เช่น This is my book. — นี่คือหนังสือของฉัน

คำคุณศัพท์แสดงความเป็นเจ้าของในภาษาอังกฤษPossessive Adjectives

my, your, his, her, its, our และ their ใช้วางหน้าคำนามเพื่อบอกว่าสิ่งนั้นเป็นของใครหรือเกี่ยวข้องกับใคร เช่น my house แปลว่า “บ้านของฉัน” และ her name แปลว่า “ชื่อของเธอ” ให้เลือกรูปตามเจ้าของ ไม่ใช่ตามสิ่งที่ถูกกล่าวถึง และไม่ต้องเปลี่ยนรูปเมื่อมีหลายชิ้น ระวัง its ที่แปลว่า “ของมัน” กับ it's ซึ่งย่อมาจาก it is หรือ it has ไม่ใช่รูปแสดงความเป็นเจ้าของ

คำสรรพนามรูปกรรมในภาษาอังกฤษObject Pronouns

ภาษาอังกฤษใช้ me, you, him, her, it, us, them แทนคนหรือสิ่งที่เป็นกรรมของคำกริยา หรืออยู่หลังคำบุพบท เช่น Can you help me? — ช่วยฉันหน่อยได้ไหม และ He's waiting for us. — เขากำลังรอพวกเราอยู่ อย่าใช้รูปประธานอย่าง I, he, she, we, they ในตำแหน่งเหล่านี้ สำหรับผู้เริ่มต้น ให้จำคู่ I → me, he → him, she → her, we → us, they → them ส่วน you และ it ใช้รูปเดิม

There is / There are ในภาษาอังกฤษThere is / There are

There is และ There are ใช้บอกว่า “มี” คน สิ่งของ หรือสถานการณ์บางอย่าง โดยใช้ There is กับสิ่งเดียวและสิ่งที่นับไม่ได้ ส่วน There are ใช้กับหลายคนหรือหลายสิ่ง ถ้าจะถามว่า “มีไหม” ให้เปลี่ยนเป็น Is there…? / Are there…? และถ้าจะบอกว่า “ไม่มี” ให้ใช้ There isn't… / There aren't… คำว่า there ในโครงสร้างนี้ไม่ได้แปลว่า “ที่นั่น” จึงใช้พูดถึงสิ่งที่อยู่ตรงนี้ได้ด้วย เช่น There are many people here. — ที่นี่มีคนเยอะ

คำบุพบทบอกสถานที่ในภาษาอังกฤษPrepositions of Place

in ใช้เมื่อมองว่าอยู่ภายในพื้นที่ on ใช้เมื่ออยู่บนหรือติดกับพื้นผิว และ at ใช้เมื่อระบุสถานที่เป็นจุด เช่น in the room = ในห้อง, on the wall = บนผนัง และ at the station = ที่สถานี ส่วน under, behind, in front of, next to, between บอกตำแหน่งโดยเทียบกับสิ่งอื่น อย่าเลือกจากคำแปลไทยอย่างเดียว เพราะคำว่า “ที่” ในภาษาไทยอาจตรงกับคำอังกฤษได้หลายคำ ขึ้นอยู่กับภาพที่ต้องการสื่อ

การใช้ at, on, in บอกเวลาในภาษาอังกฤษPrepositions of Time

ใช้ at กับเวลาที่ระบุเป็นจุด เช่น at 8 o'clock — ตอนแปดนาฬิกา ใช้ on กับวันและวันที่ เช่น on Monday — วันจันทร์ และใช้ in กับเดือน ปี หรือช่วงเวลาที่กว้างกว่า เช่น in January — ในเดือนมกราคม เมื่อมี this, next, last, every นำหน้าคำบอกเวลาในความหมายทั่วไป ไม่ต้องเติมสามคำนี้ เช่น next week — สัปดาห์หน้า ไม่ใช่ in next week

การใช้ can ในภาษาอังกฤษ: ความสามารถและการอนุญาตCan

can + กริยารูปพื้นฐาน ใช้บอกว่าใครทำอะไรเป็นหรือทำได้ และใช้พูดถึงการอนุญาต เช่น I can swim. — ฉันว่ายน้ำเป็น และ You can sit here. — คุณนั่งตรงนี้ได้ ใช้ can เหมือนกันกับทุกประธาน ไม่เติม -s และไม่ใส่ to หน้ากริยาที่ตามมา รูปปฏิเสธคือ can't / cannot ส่วนคำถามให้ย้าย can มาข้างหน้า เช่น Can I sit here? — ฉันนั่งตรงนี้ได้ไหม

คำแสดงคำถามในภาษาอังกฤษQuestion Words

ภาษาอังกฤษใช้ what, where, when, who, why และ how เพื่อถามว่าอะไร ที่ไหน เมื่อไร ใคร ทำไม และอย่างไร โดยปกติวางคำถามไว้ต้นประโยค เช่น Where do you live? — คุณอาศัยอยู่ที่ไหน ถ้ามี be ให้ย้ายไปไว้หน้าผู้ที่เราพูดถึง เช่น Why are you late? — ทำไมคุณมาสาย แต่ถ้าถามว่าใครเป็นคนทำ มักไม่เติม do เช่น Who lives here? — ใครอาศัยอยู่ที่นี่

การใช้ Which, How much และ How many ในภาษาอังกฤษWhich, How much/many

Which ใช้ถามว่าเลือกสิ่งไหนจากตัวเลือกที่เข้าใจกัน ส่วน How much ใช้ถามปริมาณของสิ่งที่ไม่นับเป็นชิ้น ๆ หรือถามราคา และ How many ใช้ถามจำนวนของสิ่งที่นับแยกเป็นหน่วยได้ เช่น Which bag do you want? = “คุณต้องการกระเป๋าใบไหน” How much water do you need? = “คุณต้องการน้ำเท่าไร” และ How many bags do you have? = “คุณมีกระเป๋ากี่ใบ” หลักเริ่มต้นคือ แยกให้ออกก่อนว่ากำลังถามให้ เลือก หรือถามว่า มีเท่าไร แล้วจึงเลือกคำถามให้ตรงกับชนิดของสิ่งนั้น

จำนวนนับในภาษาอังกฤษ ตั้งแต่ 0 ถึง 100Cardinal Numbers

จำนวนนับใช้บอกว่า “มีเท่าไร” เช่น one, two, three หมายถึง “หนึ่ง สอง สาม” จำนวน 21–99 ที่ไม่ใช่จำนวนเต็มสิบ เมื่อเขียนเป็นคำต้องใส่ขีดเชื่อมระหว่างหลักสิบกับหลักหน่วย เช่น twenty-one คือ “ยี่สิบเอ็ด” และ fifty-five คือ “ห้าสิบห้า” ส่วน 100 เขียนว่า one hundred เมื่อนับจำนวน ไม่ใช่ one hundreds และต้องแยกจากเลขลำดับ เช่น first ที่แปลว่า “ที่หนึ่ง”

เลขลำดับที่ในภาษาอังกฤษOrdinal Numbers

เลขลำดับที่ใช้บอกว่าอยู่ «ที่เท่าไร» ไม่ใช่มี «กี่อย่าง» เช่น first คือที่หนึ่ง second คือที่สอง และ third คือที่สาม หลังจากนั้นส่วนใหญ่เติม -th แต่บางคำต้องเปลี่ยนรูป เช่น fifth, eighth, ninth, twelfth เมื่อเขียนด้วยตัวเลข ใช้ 1st, 2nd, 3rd, 4th และต้องจำเป็นพิเศษว่า 11th, 12th, 13th ลงท้ายด้วย th เสมอ

การบอกเวลาในภาษาอังกฤษTelling Time

ภาษาอังกฤษบอกเวลาได้ทั้งแบบอ่านชั่วโมงแล้วตามด้วยนาที เช่น three twenty คือ 3:20 และแบบนับนาทีที่ผ่านหรือเหลือก่อนถึงชั่วโมงถัดไป เช่น twenty past three คือเวลาเดียวกัน ใช้ o'clock เฉพาะเวลาเต็มชั่วโมง ส่วน half past คือเลยชั่วโมงนั้นมา 30 นาที และ quarter to คืออีก 15 นาทีจะถึงชั่วโมงที่พูดถึง เมื่อนัดหมายว่าเหตุการณ์เกิดขึ้นกี่โมง ใช้ at เช่น The meeting is at 9:30. หมายถึงการประชุมเริ่มตอนเก้าโมงครึ่งหรือสามทุ่มครึ่งตามบริบท

วัน เดือน และวันที่ในภาษาอังกฤษDays and Months

ชื่อวันและเดือนภาษาอังกฤษต้องขึ้นต้นด้วยตัวพิมพ์ใหญ่เสมอ เช่น Monday คือวันจันทร์ และ July คือเดือนกรกฎาคม เมื่อบอกว่าเหตุการณ์เกิดวันไหน ใช้ on Friday แต่ถ้าบอกเพียงเดือน ใช้ in July วันที่เดียวกันอาจเขียนแบบอังกฤษว่า 15 May หรือ 15th May และแบบอเมริกันว่า May 15 หรือ May 15th โดยเวลาอ่านเลขวันที่จะอ่านเป็นลำดับ เช่น fifteenth ไม่ใช่ fifteen

คำคุณศัพท์พื้นฐานในภาษาอังกฤษBasic Adjectives

คำคุณศัพท์คือคำที่บอกลักษณะ เช่น ใหญ่ เล็ก แพง หรือมีความสุข ในภาษาอังกฤษมักวางไว้ ก่อนคำนาม เช่น a small cat — แมวตัวเล็กหนึ่งตัว หรือ หลังคำกริยา be เช่น The car is fast. — รถคันนั้นวิ่งเร็ว คำคุณศัพท์ใช้รูปเดิม ไม่ว่ากำลังพูดถึงหนึ่งสิ่ง หลายสิ่ง ผู้ชาย หรือผู้หญิง ต่างจากภาษาไทยที่พูดว่า “บ้านใหญ่” หรือ “บ้านหลังนี้ใหญ่” ได้ ภาษาอังกฤษต้องระวังทั้งตำแหน่งของคำและการใส่ is/are ให้ครบในประโยคแบบหลัง

คำบอกความถี่ในภาษาอังกฤษFrequency Adverbs

คำบอกความถี่ เช่น always (เสมอ), often (บ่อย ๆ) และ never (ไม่เคย) บอกว่าเหตุการณ์เกิดบ่อยแค่ไหน โดยทั่วไปวาง หน้ากริยาหลัก เช่น I always drink coffee. (ฉันดื่มกาแฟเสมอ) แต่ถ้าใช้ am, is, are ให้ตามหลัง เช่น She is never late. (เธอไม่เคยมาสาย) ส่วนคำที่บอกจำนวนครั้งชัดเจน เช่น twice a week (สัปดาห์ละสองครั้ง) มักวางท้ายประโยค

คำนามนับได้และนับไม่ได้ในภาษาอังกฤษCountable/Uncountable

คำนามนับได้ ใช้บอกจำนวนเป็นชิ้นหรือหน่วยได้โดยตรง เช่น a book “หนังสือหนึ่งเล่ม” และ two books “หนังสือสองเล่ม” ส่วน คำนามนับไม่ได้ ไม่ใช้ตัวเลขนับตรง ๆ ในความหมายทั่วไป เช่น water “น้ำ” และ information “ข้อมูล” ให้ใช้ some water “น้ำจำนวนหนึ่ง” หรือระบุหน่วยเป็น two bottles of water “น้ำสองขวด” เมื่อต้องถามปริมาณ ให้ใช้ How many…? กับคำนามนับได้รูปหลายหน่วย และ How much…? กับคำนามนับไม่ได้

การใช้ some และ any ในภาษาอังกฤษSome and Any

ใช้ some เมื่อบอกว่ามีสิ่งหนึ่งอยู่จำนวนหนึ่งหรือปริมาณหนึ่ง และใช้ any ในประโยคปฏิเสธหรือคำถามทั่วไป โดยกฎเริ่มต้นนี้ใช้กับคำนามนับได้รูปหลายหน่วยและคำนามนับไม่ได้ เช่น some friends «เพื่อนจำนวนหนึ่ง» และ any money «เงินบ้าง» อย่างไรก็ตาม คำถามที่เป็นการเสนอหรือขอมักใช้ some เช่น Would you like some coffee? «รับกาแฟไหม» ส่วน any อาจหมายถึง «อันไหนก็ได้» ในประโยคบอกเล่าได้ด้วย

ประโยคคำสั่งในภาษาอังกฤษImperatives

ประโยคคำสั่งภาษาอังกฤษเริ่มด้วย กริยารูปพื้นฐาน เช่น Open the door. — เปิดประตู โดยปกติไม่ใส่คำว่า you แม้จะพูดกับผู้ฟังโดยตรง ถ้าต้องการห้าม ใช้ Don't + กริยารูปพื้นฐาน เช่น Don't touch that! — อย่าแตะสิ่งนั้น เติม please เมื่อต้องการขอร้อง และใช้ Let's + กริยารูปพื้นฐาน เมื่อต้องการชวนทำสิ่งนั้นด้วยกัน เช่น Let's go! — ไปกันเถอะ

คำเชื่อมพื้นฐานในภาษาอังกฤษBasic Conjunctions

and ใช้เพิ่มข้อมูล but ใช้บอกความขัดแย้ง or ใช้เสนอทางเลือก so ใช้บอกผล และ because ใช้บอกเหตุผล ต่างกันที่ว่า I'm tired, so I'm going to bed. หมายถึง “เหนื่อย ก็เลยจะไปนอน” ส่วน I'm going to bed because I'm tired. หมายถึง “จะไปนอนเพราะเหนื่อย” เมื่อใช้ because เชื่อมเหตุและผลแล้ว ปกติไม่ต้องเติม so ซ้ำในประโยคเดียวกัน แม้ภาษาไทยจะพูดว่า “เพราะ…จึง…” ได้ก็ตาม

ปัจจุบันกาลต่อเนื่องในภาษาอังกฤษPresent Continuous

Present Continuous ใช้โครงสร้าง am/is/are + กริยาเติม -ing เพื่อเล่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น เช่น I am reading a book. แปลว่า “ฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่” นอกจากนี้ยังใช้กับสถานการณ์ชั่วคราวในช่วงนี้ และนัดหมายในอนาคตที่จัดเตรียมไว้แล้วได้ด้วย หัวใจจึงไม่ใช่แค่คำว่า “กำลัง” แต่คือการมองเหตุการณ์ว่าอยู่ระหว่างดำเนินไป หรือเป็นแผนที่ตกลงไว้แล้ว

กริยาบอกสภาวะในภาษาอังกฤษStative Verbs

กริยาบอกสภาวะ เช่น like, know, want, need และ understand ใช้บอกความรู้สึก ความคิด ความต้องการ หรือสิ่งที่เป็นอยู่ โดยปกติจึงใช้รูปธรรมดา ไม่ใช้ am/is/are + กริยาเติม -ing แม้จะพูดถึงตอนนี้ก็ตาม เช่น I don't understand. หมายถึง “ฉันไม่เข้าใจ” ส่วนกริยาบางคำใช้รูปกำลังกระทำได้เมื่อเปลี่ยนไปสื่อกิจกรรมหรือประสบการณ์เฉพาะช่วง ซึ่งจะแยกอธิบายในส่วนต่อยอด

การใช้ 's แสดงความเป็นเจ้าของในภาษาอังกฤษPossessive 's

เมื่อต้องการบอกว่าเป็นของใคร ให้วางเจ้าของก่อนสิ่งที่เป็นของคนนั้น แล้วเติม 's หลังเจ้าของ เช่น John's car หมายถึง “รถของจอห์น” ถ้าเจ้าของเป็นหลายคนและคำนั้นลงท้ายด้วย s อยู่แล้ว ให้เติมแค่เครื่องหมาย ' เช่น my parents' house คือ “บ้านของพ่อแม่ฉัน” แต่คำพหูพจน์ที่ไม่ได้ลงท้ายด้วย s ยังเติม 's เช่น the children's toys คือ “ของเล่นของเด็ก ๆ” สำหรับส่วนของสิ่งของหรือวลีที่ยาว มักใช้ of เช่น the end of the movie คือ “ตอนจบของหนัง”

A2 (15)

กริยาปกติในอดีตกาลภาษาอังกฤษ: การเติม -edPast Simple Regular

เมื่อเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและจบไปแล้วในอดีต ภาษาอังกฤษใช้รูป Past Simple โดยกริยาปกติส่วนใหญ่เติม -ed เช่น work → worked แปลว่า “ทำงาน” ในช่วงเวลาที่ผ่านมาแล้ว รูปนี้ใช้เหมือนกันไม่ว่าประธานจะเป็นใคร: I worked yesterday. หมายถึง “เมื่อวานฉันทำงาน” แต่ต้องระวังการสะกด เช่น study → studied, stop → stopped และเมื่อใช้ did / didn't กริยาหลักต้องกลับเป็นรูปเดิม

กริยาอดีตรูปไม่ปกติในภาษาอังกฤษPast Simple Irregular

เมื่อเล่าเรื่องในอดีตด้วย Past Simple กริยาบางคำไม่ได้เติม -ed แต่เปลี่ยนเป็นรูปเฉพาะ เช่น go → went, see → saw และ take → took รูปเหล่านี้ใช้เหมือนกันกับทุกประธาน เช่น I went และ she went แต่เมื่อมี did หรือ didn't ให้กลับไปใช้รูปเดิม: Did you go? และ I didn't go. ส่วน be → was/were เป็นกรณีพิเศษที่มีกฎต่างออกไป

ประโยคปฏิเสธและคำถามอดีตกาลในภาษาอังกฤษPast Simple Negatives/Questions

เมื่อพูดถึงอดีตด้วยกริยาทั่วไป ให้ปฏิเสธด้วย didn't + กริยารูปพื้นฐาน เช่น I didn't go. แปลว่า “ฉันไม่ได้ไป” และตั้งคำถามด้วย Did + ประธาน + กริยารูปพื้นฐาน? เช่น Did you go? แปลว่า “คุณไปไหม” เมื่อมี did หรือ didn't แล้ว กริยาหลักไม่ต้องเปลี่ยนเป็นรูปอดีตอีก ไม่ว่าประธานจะเป็นใคร ส่วน was/were ใช้อีกแบบหนึ่ง ซึ่งจะอธิบายแยกไว้ด้านล่าง

Was / Were ในภาษาอังกฤษWas / Were

Was และ were เป็นรูปอดีตของ be ใช้บอกว่าใครหรือสิ่งใดเป็นอย่างไร อยู่ที่ไหน หรือมีสถานะอะไรในอดีต โดยใช้ was กับ I, he, she, it และ were กับ you, we, they เช่น I was tired yesterday. หมายถึง “เมื่อวานฉันเหนื่อย” ทำเป็นปฏิเสธด้วย wasn't / weren't และตั้งคำถามโดยย้าย was / were ไว้หน้าประธาน ส่วน “มี…อยู่ในอดีต” ใช้ there was กับสิ่งเดียวหรือสิ่งที่นับไม่ได้ และ there were กับหลายสิ่ง

อดีตกาลต่อเนื่องในภาษาอังกฤษPast Continuous

อดีตกาลต่อเนื่อง หรือ Past Continuous ใช้เล่าว่า ณ ช่วงหนึ่งในอดีต ใครหรืออะไรกำลังทำสิ่งใดอยู่ โดยใช้ was/were + กริยาเติม -ing เช่น I was sleeping when you called. — ตอนที่คุณโทรมา ฉันกำลังหลับอยู่ ใช้ได้ทั้งการบอกกิจกรรมที่กำลังดำเนินอยู่ การปูฉากในเรื่องเล่า และการเล่าสองกิจกรรมที่เกิดขึ้นพร้อมกัน จุดสำคัญไม่ใช่แค่ว่าเหตุการณ์กินเวลานาน แต่คือผู้พูดกำลังพาเราไปมองเหตุการณ์นั้นระหว่างที่มันยังดำเนินอยู่

ปัจจุบันสมบูรณ์ในภาษาอังกฤษPresent Perfect Simple

ปัจจุบันสมบูรณ์แบบธรรมดา หรือ Present Perfect Simple ใช้รูป have/has + กริยาช่องที่ 3 เพื่อเล่าเรื่องก่อนหน้านี้โดยเชื่อมกับปัจจุบัน เช่น ประสบการณ์ในชีวิต ผลที่ยังเห็นอยู่ หรือสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ยังไม่สิ้นสุด เช่น I have been to Japan. แปลว่า “ฉันเคยไปญี่ปุ่น” โดยไม่ได้บอกว่าไปเมื่อไร หากระบุช่วงอดีตที่จบไปแล้วอย่าง “เมื่อวาน” หรือ “ปีที่แล้ว” โดยทั่วไปให้ใช้รูปอดีตธรรมดาแทน

อดีตที่โยงถึงตอนนี้กับอดีตที่จบแล้วในภาษาอังกฤษPerfect vs Past Simple

ใช้ Present Perfect เมื่อมองย้อนจากตอนนี้ไปยังประสบการณ์ ผลที่ยังสำคัญ หรือช่วงเวลาที่ยังต่อเนื่องมาถึงปัจจุบัน เช่น I've lost my keys. — ทำกุญแจหายและตอนนี้ยังหาไม่เจอ ใช้ Past Simple เมื่อเล่าเหตุการณ์ในช่วงอดีตที่จบแล้ว เช่น I lost my keys yesterday. — ทำกุญแจหายเมื่อวานนี้ คำถามหลักจึงไม่ใช่เพียง “เกิดขึ้นนานแค่ไหนแล้ว” แต่คือ กำลังพูดถึงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับตอนนี้ หรือกำลังเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นในอดีตช่วงหนึ่ง

การพูดถึงอนาคตด้วย will ในภาษาอังกฤษWill Future

ใช้ will + กริยารูปพื้นฐาน เพื่อคาดการณ์ ตัดสินใจในขณะที่พูด เสนอช่วย หรือให้สัญญา เช่น I'll help you. แปลว่า “ฉันช่วยคุณเอง” รูปนี้ใช้เหมือนกันทุกประธาน ส่วนรูปปฏิเสธคือ will not หรือ won't และเมื่อตั้งคำถามให้ย้าย will ไปไว้หน้าประธาน เช่น Will she come? แปลว่า “เธอจะมาไหม” อย่าเติม will ทุกครั้งที่ภาษาไทยมีคำว่า “จะ” เพราะภาษาอังกฤษมีหลายวิธีพูดถึงอนาคต

การพูดถึงอนาคตด้วย going to ในภาษาอังกฤษGoing to Future

ใช้ am / is / are + going to + กริยารูปพื้นฐาน เพื่อบอกแผนหรือความตั้งใจที่มีอยู่แล้ว และคาดการณ์จากสิ่งที่เห็นหรือรู้ในขณะนี้ เช่น I'm going to study medicine. แปลว่า “ฉันตั้งใจจะเรียนแพทย์” และ It's going to rain. แปลว่า “ฝนกำลังจะตก” คำว่า be ต้องเปลี่ยนเป็น am, is หรือ are ให้เข้ากับคนหรือสิ่งที่พูดถึง ส่วนกริยาหลัง to ไม่เติมอะไรเพิ่ม

การเปรียบเทียบขั้นกว่าในภาษาอังกฤษComparatives

ภาษาอังกฤษใช้รูปขั้นกว่าเพื่อบอกว่าสิ่งหนึ่งมีคุณสมบัติมากหรือน้อยกว่าอีกสิ่งหนึ่ง โดยคำสั้นมักเติม -er เช่น taller ส่วนคำยาวมักใช้ more นำหน้า เช่น more expensive และใช้ than เมื่อต้องการบอกว่าเทียบกับอะไร หากต้องการบอกว่ามีคุณสมบัตินั้นน้อยกว่า ใช้ less เช่น less expensive คำที่ใช้บ่อยบางคำเปลี่ยนรูปเป็นพิเศษ เช่น good → better และ bad → worse จึงต้องจำแยกต่างหาก

การเปรียบเทียบขั้นสูงสุดในภาษาอังกฤษSuperlatives

การเปรียบเทียบขั้นสูงสุดใช้บอกว่าคนหรือสิ่งใดมีลักษณะหนึ่ง “ที่สุด” ในกลุ่ม เช่น the tallest แปลว่า “สูงที่สุด” และ the most beautiful แปลว่า “สวยที่สุด” โดยทั่วไป คำสั้นเติม -est ส่วนคำยาวใช้ most นำหน้า และมักมี the อยู่ข้างหน้าอีกที คำที่พบบ่อยบางคำเปลี่ยนรูปเป็นพิเศษ เช่น good → best หมายถึง “ดี → ดีที่สุด” และ bad → worst หมายถึง “แย่ → แย่ที่สุด”

การใช้ should และ must ในภาษาอังกฤษShould and Must

should ใช้แนะนำว่า “ควร” ส่วน must บอกว่า “ต้อง” เพราะจำเป็นหรือเป็นข้อกำหนด จุดที่ต้องระวังคือ mustn't หมายถึง “ห้าม” ไม่ใช่ “ไม่จำเป็นต้อง” ถ้าจะบอกว่าไม่ต้องทำก็ได้ ให้ใช้ don't have to เช่น You don't have to come. หมายถึง “คุณไม่จำเป็นต้องมา” ไม่ได้ห้ามมา

การใช้ have to และ has to ในภาษาอังกฤษHave to

have to + กริยารูปพื้นฐาน หมายถึง “ต้องทำ” เพราะมีความจำเป็น กฎ หรือหน้าที่ โดยใช้ has to เมื่อผู้ที่ต้องทำคือ he, she, it หรือคนและสิ่งของหนึ่งคนหรือหนึ่งสิ่ง ส่วนอดีตใช้ had to กับทุกประธาน คำถามและคำปฏิเสธใช้ do, does, did แล้วกลับมาใช้ have to เช่น Does she have to go? = เธอจำเป็นต้องไปไหม ที่สำคัญ don't have to แปลว่า “ไม่จำเป็นต้อง” ไม่ใช่ “ห้าม”

คำกริยาวิเศษณ์บอกลักษณะอาการในภาษาอังกฤษManner Adverbs

คำกริยาวิเศษณ์บอกลักษณะอาการใช้บอกว่า ทำสิ่งหนึ่งอย่างไร เช่น She speaks slowly. แปลว่า “เธอพูดช้า” โดยหลายคำสร้างจากคำคุณศัพท์ด้วยการเติม -ly เช่น slow → slowly สำหรับผู้เริ่มเรียน ให้วางคำนี้หลังกริยา หรือหลังกรรมถ้าประโยคนั้นมีกรรม เช่น He speaks English well. แปลว่า “เขาพูดภาษาอังกฤษได้ดี” แต่ต้องจำข้อยกเว้นที่ใช้บ่อยด้วย ได้แก่ good → well ส่วน fast และ hard ใช้รูปเดิมโดยไม่เติม -ly

การใช้ who, which, that ขยายนามในภาษาอังกฤษBasic Relative Clauses

ใช้ who ขยายคน ใช้ which ขยายสิ่งของหรือสัตว์ และใช้ that แทนได้ทั้งสองกลุ่มเมื่อข้อความนั้นช่วยระบุว่าหมายถึงคนไหนหรือสิ่งไหน เช่น The woman who lives upstairs is a doctor. แปลว่า “ผู้หญิงที่อยู่ชั้นบนเป็นหมอ” ข้อความขยายแบบระบุให้ชัดนี้ไม่ใส่จุลภาค หากคำเชื่อมเป็นสิ่งที่ถูกกระทำ เช่น the book that I bought หรือ “หนังสือที่ฉันซื้อ” มักละคำเชื่อมได้ แต่ถ้าคำเชื่อมเป็นผู้ทำ เช่น the woman who lives upstairs จะละไม่ได้

B1 (13)

กาลปัจจุบันสมบูรณ์ต่อเนื่องในภาษาอังกฤษPresent Perfect Continuous

Present Perfect Continuous ใช้โครงสร้าง have/has been + กริยาเติม -ing เพื่อเล่ากิจกรรมที่เริ่มก่อนหน้านี้และดำเนินมาถึงปัจจุบัน โดยเน้นระยะเวลาหรือตัวกิจกรรม เช่น I've been waiting for an hour. แปลว่า “รอมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว” ใช้ for บอกว่านานเท่าไร และ since บอกว่าเริ่มเมื่อไร รูปนี้ยังใช้กับกิจกรรมที่เพิ่งหยุด แต่ยังเห็นผลอยู่ตอนนี้ได้ จึงไม่ได้แปลว่าต้องกำลังทำอยู่ทุกครั้ง

อดีตกาลสมบูรณ์ในภาษาอังกฤษPast Perfect

Past Perfect ใช้รูป had + กริยาช่องที่ 3 เพื่อมองย้อนจากจุดหนึ่งในอดีตไปยังสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น เช่น I had already eaten when she arrived. หมายถึง “ฉันกินข้าวแล้วตอนที่เธอมาถึง” โดยกินข้าวก่อน แล้วเธอจึงมาถึง จุดสำคัญไม่ใช่เหตุการณ์นั้นเกิดนานแค่ไหน แต่คือเกิดก่อนจุดอ้างอิงในอดีตใด

ประโยคเงื่อนไขแบบที่ 1 ในภาษาอังกฤษFirst Conditional

ประโยคเงื่อนไขแบบที่ 1 ใช้พูดถึงเหตุการณ์ในอนาคตที่ผู้พูดมองว่าเกิดขึ้นได้จริง โดยบอกว่า ถ้าเงื่อนไขหนึ่งเกิดขึ้น ผลอะไรจะตามมา รูปหลักคือ ส่วนที่ขึ้นต้นด้วย if ใช้กริยารูปปัจจุบัน ส่วนผลใช้ will ตามด้วยกริยารูปพื้นฐาน เช่น If it rains, I'll stay home. — ถ้าฝนตก ฉันจะอยู่บ้าน แม้พูดถึงอนาคต ก็ไม่เติม will หลัง if ตามปกติ

ประโยคเงื่อนไขแบบที่ 2 ในภาษาอังกฤษSecond Conditional

ประโยคเงื่อนไขแบบที่ 2 ใช้สมมติเรื่องในปัจจุบันหรืออนาคตที่ต่างจากความจริง หรือที่ผู้พูดมองว่าเกิดขึ้นได้ยาก โดยใช้ if + กริยารูปอดีต, would + กริยารูปพื้นฐาน เช่น If I had money, I would travel. — ถ้ามีเงิน ฉันก็จะไปเที่ยว แม้ใช้กริยารูปอดีต แต่ไม่ได้หมายถึงเหตุการณ์ในอดีต และเมื่อให้คำแนะนำ นิยมใช้ If I were you, ... — ถ้าฉันเป็นคุณ...

คำกริยาช่วยบอกความเป็นไปได้ในภาษาอังกฤษPossibility Modals

ใช้ may, might, could เมื่อคิดว่าเรื่องหนึ่งเป็นไปได้ แต่ยังไม่แน่ใจ เช่น She might come tomorrow. — เธออาจมาพรุ่งนี้ ส่วน must ใช้ลงความเห็นว่า “ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ ๆ” และ can't ว่า “เป็นไปไม่ได้” โดยอาศัยข้อมูลที่มีอยู่ คำเหล่านี้ตามด้วยกริยารูปพื้นฐานเสมอ เช่น He must be tired. — เขาต้องเหนื่อยแน่ ๆ ไม่ใช่คำสั่งให้เขาเหนื่อย

ประโยคเน้นผู้รับการกระทำในภาษาอังกฤษPassive Voice

ประโยคเน้นผู้รับการกระทำใช้โครงสร้าง ประธาน + be ที่ผันตามกาล + กริยาช่องที่ 3 เช่น The letter was sent yesterday. หมายถึง “จดหมายถูกส่งไปเมื่อวาน” โดยยกจดหมายขึ้นมาเป็นเรื่องหลักของประโยค ไม่จำเป็นต้องบอกว่าใครเป็นผู้ส่ง หากผู้กระทำเป็นข้อมูลสำคัญ ให้เติม by + ผู้กระทำ เช่น The book was written by Orwell. หมายถึง “หนังสือเล่มนี้เขียนโดยออร์เวลล์”

การเล่าคำพูดแบบบอกเล่าในภาษาอังกฤษReported Statements

การเล่าคำพูดแบบบอกเล่าคือการนำสิ่งที่คนอื่นพูดมาเล่าเป็นประโยคของเราเอง เช่น จาก “I am tired.” หรือ “ฉันเหนื่อย” เป็น He said he was tired. หรือ “เขาบอกว่าเขาเหนื่อย” เมื่อใช้ said หรือ told เพื่อเล่าคำพูดในอดีต เรามักเลื่อนรูปกริยาย้อนกลับหนึ่งขั้น พร้อมปรับคำแทนบุคคลและคำบอกเวลาให้ตรงกับสถานการณ์ใหม่ ใช้ say โดยไม่จำเป็นต้องระบุผู้ฟัง แต่เมื่อใช้ tell ในโครงสร้างนี้ต้องระบุว่าบอกใคร เช่น She told me she would come. แปลว่า “เธอบอกฉันว่าเธอจะมา”

การเล่าคำถามของผู้อื่นในภาษาอังกฤษReported Questions

เมื่อเล่าว่ามีใครถามอะไร ภาษาอังกฤษใช้ ask + if/whether สำหรับคำถามที่ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ และใช้ ask + คำแสดงคำถาม สำหรับคำถามที่ถามว่าใคร ที่ไหน เมื่อไร หรืออย่างไร ส่วนที่นำมาเล่าต้องเรียงคำแบบประโยคบอกเล่า เช่น He asked where I lived. แปลว่า “เขาถามว่าฉันอาศัยอยู่ที่ไหน” ไม่ใช่ where did I live หากทั้งประโยคเป็นการเล่าเรื่อง ให้ลงท้ายด้วยจุด ไม่ใช่เครื่องหมายคำถาม และปรับสรรพนามกับเวลาตามสถานการณ์ที่เล่า

อนุประโยคขยายคำนามด้วย where, when, whose ในภาษาอังกฤษAdvanced Relative Clauses

ใช้ where ขยายสถานที่ที่เหตุการณ์เกิดขึ้น ใช้ when ขยายช่วงเวลาที่เหตุการณ์เกิดขึ้น และใช้ whose + คำนาม บอกความเกี่ยวข้องแบบเจ้าของ เช่น the city where I was born หมายถึง “เมืองที่ฉันเกิด” ส่วนข้อมูลเสริมที่ไม่ได้ใช้ระบุว่ากำลังพูดถึงคนหรือสิ่งใดต้องคั่นด้วยจุลภาค ละ who, which, that ได้เมื่อคำนั้นเป็นกรรมในส่วนขยายที่ใช้ระบุคนหรือสิ่งของ แต่ไม่ใช่ทุกคำเชื่อมจะละได้ตามกฎนี้

การเล่านิสัยในอดีตด้วย used to และ wouldUsed to

used to + กริยารูปพื้นฐาน ใช้เล่านิสัยหรือสภาพในอดีต โดยสื่อว่าปัจจุบันเปลี่ยนไปแล้ว ส่วน would + กริยารูปพื้นฐาน ใช้เล่าการกระทำที่เกิดซ้ำในอดีตเมื่อมีบริบทชัดเจน ไม่ใช่รูปทั่วไปสำหรับบอกสภาพเดิม เช่น การเคยอยู่ที่ไหน อย่าสับสนกับ be used to + คำนามหรือกริยาเติม -ing ซึ่งแปลว่า “คุ้นเคยกับ” ไม่ได้แปลว่า “เมื่อก่อนเคย” เช่น I'm used to working late. หมายถึง “ฉันชินกับการทำงานจนดึก”

การเลือกใช้ to + กริยา กับกริยา -ing ในภาษาอังกฤษInfinitive vs Gerund

เมื่อมีกริยาสองตัวต่อกัน ภาษาอังกฤษมักกำหนดรูปของกริยาตัวหลังตามคำที่อยู่ข้างหน้า เช่น want to go แปลว่า “อยากไป” แต่ enjoy going แปลว่า “สนุกกับการไป” ถ้ากริยาอยู่หลังคำบุพบท เช่น in, without, before โดยทั่วไปใช้รูป -ing ส่วนกริยาบางคำใช้ได้ทั้งสองแบบแต่ความหมายต่างกัน เช่น stop smoking คือ “เลิกสูบบุหรี่” ขณะที่ stop to smoke คือ “หยุดกิจกรรมอื่นเพื่อสูบบุหรี่”

การใช้ too และ enough ในภาษาอังกฤษToo and Enough

too บอกว่าเกินระดับที่เหมาะสม เช่น too expensive = แพงเกินไป ส่วน enough บอกว่าเพียงพอ เช่น cheap enough = ถูกพอ วาง too ไว้หน้าคำบอกลักษณะ แต่ enough ไว้หลังคำบอกลักษณะและหน้าคำนาม เช่น warm enough = อุ่นพอ และ enough money = เงินพอ เมื่อต้องการบอกว่าระดับนั้นทำให้ทำอะไรได้หรือไม่ได้ ให้ต่อด้วย to + กริยารูปพื้นฐาน เช่น too tired to work = เหนื่อยเกินกว่าจะทำงานไหว และ old enough to drive = อายุถึงเกณฑ์ที่จะขับรถได้

กริยาวลีพื้นฐานในภาษาอังกฤษBasic Phrasal Verbs

กริยาวลีคือกริยาที่ใช้ร่วมกับคำสั้น ๆ เช่น up, down, on, off แล้วมีความหมายเป็นชุดเดียวกัน เช่น turn off หมายถึง “ปิด” ไม่ใช่การแปลแต่ละคำแยกกัน กริยาวลีบางชุดแยกคำได้ เช่น Turn the light off. — “ปิดไฟ” แต่บางชุดห้ามแยก เช่น look after a child — “ดูแลเด็ก” หากชุดที่แยกได้ใช้คำแทนชื่ออย่าง it ต้องวางไว้ตรงกลางเสมอ: Turn it off. — “ปิดมัน”

B2 (10)

ประโยคเงื่อนไขแบบที่ 3 ในภาษาอังกฤษThird Conditional

ประโยคเงื่อนไขแบบที่ 3 ใช้สมมติว่า อดีตต่างจากสิ่งที่เกิดขึ้นจริง แล้วผลในอดีตจะต่างไปอย่างไร โดยใช้ if + had + กริยาช่องที่ 3 คู่กับ would have + กริยาช่องที่ 3 เช่น If I had known, I would have told you. หมายถึง “ถ้าตอนนั้นฉันรู้ ฉันก็คงบอกคุณไปแล้ว” แต่ในความเป็นจริงฉันไม่รู้ จึงไม่ได้บอก ประโยคแบบนี้ใช้ได้ทั้งกับความเสียดาย การวิเคราะห์สาเหตุ และความโล่งใจที่เรื่องร้ายไม่ได้เกิดขึ้น

ประโยคเงื่อนไขแบบผสมในภาษาอังกฤษMixed Conditionals

ประโยคเงื่อนไขแบบผสมใช้สมมติสิ่งที่ต่างจากความจริง โดย เงื่อนไขกับผลอยู่คนละช่วงเวลา เช่น If I had studied harder, I would be a doctor now. หมายถึง “ถ้าตอนนั้นฉันตั้งใจเรียนมากกว่านี้ ตอนนี้ฉันก็คงเป็นหมอแล้ว” อีกแบบหนึ่งคือสมมติสภาพหรือลักษณะทั่วไปให้ต่างออกไป แล้วมองย้อนถึงผลในอดีต เช่น If she were more careful, she wouldn't have made that mistake. หรือ “ถ้าเธอเป็นคนรอบคอบกว่านี้ เธอก็คงไม่ทำผิดพลาดอย่างนั้นไปแล้ว” หัวใจจึงไม่ใช่การจำสูตรผสม แต่เป็นการแยกให้ได้ว่า สมมติอะไรในเวลาไหน และผลที่พูดถึงเกิดเมื่อไร

การใช้ wish และ if only ในภาษาอังกฤษWish and If only

wish และ if only ใช้พูดถึงสิ่งที่อยากให้ต่างไปจากความจริง เช่น I wish I had more time. — อยากมีเวลามากกว่านี้จัง ใช้รูปอดีตธรรมดาเมื่ออยากให้ปัจจุบันต่างออกไป ใช้ had + กริยาช่องที่ 3 เมื่อเสียดายอดีต และใช้ would + กริยารูปพื้นฐาน เมื่ออยากให้ใครหรืออะไรเปลี่ยนพฤติกรรมหรือสถานการณ์ โดยมักมีน้ำเสียงบ่น ส่วน if only ให้อารมณ์แรงกว่า คล้าย “ถ้า…ก็คงดีเหลือเกิน” หรือ “ไม่น่า…เลย”

การคาดคะเนอดีตด้วยกริยาช่วยในภาษาอังกฤษPast Modals

เมื่อจะคาดคะเนว่าเกิดอะไรขึ้นไปแล้ว ใช้ กริยาช่วย + have + กริยาช่องที่ 3 โดย must have หมายถึงมั่นใจว่าเกิดขึ้น may/might/could have หมายถึงอาจเกิดขึ้น และ can't/couldn't have หมายถึงมั่นใจว่าเป็นไปไม่ได้ เช่น She must have forgotten. แปลว่า “เธอคงลืมแน่ ๆ” ส่วน should have มักใช้บอกว่าสิ่งหนึ่งควรเกิดขึ้นแต่ไม่ได้เกิด หรือใช้บอกความคาดหมาย จึงไม่ใช่คำแทนการคาดคะเนทุกแบบ

อนาคตสมบูรณ์ในภาษาอังกฤษFuture Perfect

Future Perfect ใช้รูป will have + กริยาช่องที่ 3 เพื่อมองไปยังเวลาในอนาคต แล้วบอกว่าเมื่อถึงตอนนั้น บางอย่างจะเสร็จไปแล้ว เช่น I will have finished by 5 o'clock. หมายถึง “ฉันจะทำเสร็จภายในห้าโมง” จุดสำคัญไม่ใช่แค่เหตุการณ์จะเกิดขึ้น แต่คือผลที่จะสำเร็จทันเวลาที่กำหนด เช่น ภายในวันศุกร์ ก่อนอีกคนมาถึง หรือเมื่อสิ้นปี

อนาคตกาลต่อเนื่องในภาษาอังกฤษFuture Continuous

อนาคตกาลต่อเนื่อง หรือ Future Continuous ใช้รูป will be + กริยาเติม -ing เพื่อบอกว่า ณ เวลาใดเวลาหนึ่งในอนาคต เหตุการณ์จะกำลังดำเนินอยู่ เช่น This time tomorrow, I'll be flying to Paris. — พรุ่งนี้เวลานี้ฉันจะกำลังบินไปปารีส รูปนี้ยังใช้เล่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามแผนหรือตามวิถีปกติ และถามเกี่ยวกับแผนของอีกฝ่าย เช่น Will you be using the car tonight? — คืนนี้คุณจะใช้รถไหม โดยไม่จำเป็นต้องเน้นคำว่า “กำลัง” ในคำแปลไทยทุกครั้ง

ประโยคเน้นผู้รับการกระทำขั้นสูงในภาษาอังกฤษAdvanced Passive

ภาษาอังกฤษยกได้ทั้งคนรับและสิ่งที่ได้รับขึ้นเป็นหัวประโยค เช่น She was given a present. หมายถึง “มีคนให้ของขวัญเธอ” ส่วน I had my car repaired. หมายถึง “ฉันเอารถไปให้ช่างซ่อม” ไม่ใช่ซ่อมเอง อีกแบบคือ The window got broken. หมายถึง “หน้าต่างถูกทำแตก” ซึ่งใช้ get + กริยาช่องที่ 3 เพื่อเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยพบบ่อยในภาษาพูด ต้องแยกให้ชัดระหว่าง get + กริยาช่องที่ 3 กับ get + สิ่งที่ได้รับการกระทำ + กริยาช่องที่ 3 เพราะแบบหลังมักหมายถึงการจัดให้คนอื่นทำให้

ประโยคแยกส่วนเพื่อเน้นความในภาษาอังกฤษCleft Sentences

ภาษาอังกฤษสามารถแยกข้อความหนึ่งออกเป็นสองส่วน เพื่อชี้ให้ชัดว่าอยากเน้นข้อมูลใด เช่น It was John who broke the window. หมายถึง “จอห์นต่างหากที่ทำกระจกแตก” ส่วน What I need is a holiday. หมายถึง “สิ่งที่ฉันต้องการคือวันหยุดพักผ่อน” ให้เลือกจุดที่จะเน้นก่อน แล้ววางจุดนั้นไว้หลัง It is/was หรือหลัง is/was ในโครงสร้างที่ขึ้นต้นด้วย What โดยไม่เติมผู้กระทำหรือสิ่งที่ถูกกระทำซ้ำในส่วนที่เหลือ

การย่ออนุประโยคด้วยรูปกริยาในภาษาอังกฤษParticiple Clauses

ภาษาอังกฤษใช้รูป -ing หรือ กริยาช่องที่ 3 สร้างส่วนขยายที่สั้นกว่าอนุประโยคเต็ม โดยรูป -ing มักสื่อว่าคนหรือสิ่งที่กล่าวถึงเป็นผู้ทำ ส่วนกริยาช่องที่ 3 มักสื่อว่าเป็นผู้ถูกกระทำหรืออยู่ในสภาพหนึ่ง หากต้องการเน้นว่าทำสิ่งหนึ่งเสร็จก่อนอีกสิ่ง ให้ใช้ having + กริยาช่องที่ 3 เช่น Having finished work, I went home. หมายถึง “หลังจากทำงานเสร็จ ฉันก็กลับบ้าน” เมื่อส่วนขยายอยู่ต้นประโยคและไม่ได้ระบุผู้กระทำของตัวเอง โดยทั่วไปต้องอ้างถึงประธานของประโยคหลักคนหรือสิ่งเดียวกัน

การสลับลำดับคำเพื่อเน้นความในภาษาอังกฤษInversion

เมื่อย้ายคำหรือกลุ่มคำที่มีความหมายเชิงปฏิเสธหรือจำกัด เช่น Never, Rarely, Not only มาไว้ต้นประโยคเพื่อเน้นความ ภาษาอังกฤษมักต้องย้าย กริยาช่วย มาไว้หน้า ประธาน ด้วย เช่น Never have I seen such beauty. แปลว่า “ฉันไม่เคยเห็นอะไรสวยงามขนาดนี้มาก่อน” แม้ลำดับคำจะคล้ายประโยคคำถาม แต่ประโยคนี้เป็นการบอกเล่า ไม่ได้ถามอะไร หากประโยคเดิมไม่มีกริยาช่วย ให้ใช้ do, does หรือ did ตามเวลาและประธาน แล้วเปลี่ยนกริยาหลักเป็นรูปพื้นฐาน

C1 (8)

รูปกริยาสมมติในภาษาอังกฤษSubjunctive

รูปกริยาสมมติ หรือ subjunctive ใช้เมื่อพูดถึงสิ่งที่เสนอให้ทำ สิ่งที่จำเป็นต้องเกิด หรือสถานการณ์ที่สมมติขึ้น ไม่ใช่เพียงรายงานข้อเท็จจริง ในข้อเสนอแนะและข้อเรียกร้องแบบเป็นทางการ ให้ใช้กริยารูปเดิมโดยไม่เติม -s และไม่เติม to เช่น I suggest that he be careful. แปลว่า “ฉันขอแนะนำให้เขาระมัดระวัง” ส่วนการสมมติที่ห่างจากความจริงใช้ were ได้กับทุกประธาน เช่น If I were you, I would wait. แปลว่า “ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะรอก่อน”

สำนวนแสดงความคาดหมายและคำแนะนำขั้นสูงในภาษาอังกฤษAdvanced Modals

be bound to แสดงความมั่นใจว่าเรื่องหนึ่งจะเกิดขึ้น ส่วน be supposed to กล่าวถึงสิ่งที่ควรเป็นไปตามหน้าที่หรือความคาดหมาย และ be meant to มักเน้นเจตนาหรือจุดประสงค์ be to ใช้กับกำหนดการและคำสั่งแบบเป็นทางการ ขณะที่ would rather บอกว่าอยากเลือกอะไร และ had better เตือนว่าควรทำอะไรเพื่อเลี่ยงผลเสีย จุดที่ต้องจำคือสี่แบบแรกตามด้วย to + กริยารูปพื้นฐาน แต่ would rather และ had better ตามด้วยกริยารูปพื้นฐานโดยไม่มี to

โครงสร้างกรรมวาจกซับซ้อนในภาษาอังกฤษComplex Passive

เมื่อต้องการบอกว่า “มีคนกล่าวว่า…” หรือ “เชื่อกันว่า…” โดยไม่ระบุว่าใครเป็นผู้พูด ภาษาอังกฤษใช้ได้ทั้ง It is said that she is abroad. และ She is said to be abroad. ซึ่งหมายถึง “มีคนกล่าวว่าเธออยู่ต่างประเทศ” เหมือนกัน หากเหตุการณ์เกิดก่อนเวลาที่กล่าวถึง ให้ใช้รูป to have + กริยาช่องที่ 3 เช่น She is said to have left. = “มีคนกล่าวว่าเธอออกไปแล้ว” จุดสำคัญจึงมีสองชั้น คือเวลาที่รายงานความเชื่อ กับเวลาของเหตุการณ์ที่ถูกรายงาน

คำเชื่อมเรียบเรียงความคิดในภาษาอังกฤษDiscourse Markers

คำอย่าง nevertheless, furthermore, consequently ช่วยบอกผู้อ่านว่าข้อความถัดไปกำลังแย้ง เพิ่มน้ำหนัก หรือแสดงผลจากข้อความก่อนหน้า แต่ไม่ได้ใช้แทนกันเพียงเพราะฟังดูเป็นทางการ คำส่วนใหญ่ในกลุ่มนี้เชื่อมความหมายระหว่างประโยค ไม่ได้ทำหน้าที่เชื่อมโครงสร้างแบบ and หรือ but จึงต้องระวังเครื่องหมายวรรคตอน ส่วน notwithstanding และ albeit มีรูปแบบการใช้ต่างออกไป ต้องดูว่าคำหรือข้อความที่ตามหลังมีโครงสร้างอย่างไรด้วย

การละคำและการใช้คำแทนในภาษาอังกฤษEllipsis and Substitution

ภาษาอังกฤษหลีกเลี่ยงการพูดซ้ำได้ทั้งโดย ละส่วนที่ผู้ฟังเข้าใจอยู่แล้ว เช่น I can help, but she can't. — ฉันช่วยได้ แต่เธอช่วยไม่ได้ และโดย ใช้คำสั้น ๆ แทนส่วนเดิม เช่น I hope so. — หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น เมื่อตอบว่า “ฉันก็ด้วย” ให้เลือกกริยาช่วยตามประโยคก่อนหน้า เช่น I'm tired. — So am I. แต่ถ้าข้อความก่อนหน้าเป็นปฏิเสธ ให้ใช้ neither เช่น I can't swim. — Neither can I. สิ่งสำคัญไม่ใช่ทำให้ประโยคสั้นที่สุด แต่ต้องทำให้รู้ชัดว่าส่วนที่ละหรือแทนนั้นหมายถึงอะไร

นามานุประโยคในภาษาอังกฤษNominal Clauses

นามานุประโยค คือประโยคย่อยที่นำมาใช้ทั้งชุดในตำแหน่งของคำนาม เช่น What matters is your health. — สิ่งที่สำคัญคือสุขภาพของคุณ ส่วนที่เป็นตัวหนาทำหน้าที่เป็นประธาน ไม่ได้เป็นคำถาม เมื่อใช้คำอย่าง what, where, why นำประโยคย่อย โดยทั่วไปให้เรียงคำแบบประโยคบอกเล่า เช่น I know what you mean. — ฉันเข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร ไม่ใช่ what do you mean ส่วน that ใช้บอกเนื้อหา และ whether/if ใช้เมื่อเนื้อหาคือ “หรือไม่”

การลดน้ำหนักข้อกล่าวอ้างในภาษาอังกฤษHedging Language

การลดน้ำหนักข้อกล่าวอ้างคือการเลือกคำให้บอกได้ว่า เรามั่นใจเพียงใด สิ่งที่กล่าวครอบคลุมแค่ไหน และมีหลักฐานรองรับมากน้อยเท่าใด เช่น tend to บอกแนวโน้ม ส่วน appear to และ seem to บอกว่าสิ่งนั้นดูเหมือนจะเป็นจริงจากข้อมูลที่มีอยู่ คำอย่าง somewhat ลดระดับความเข้ม ขณะที่ It could be argued that… เปิดพื้นที่ให้มองข้อเสนอเป็นเหตุผลหนึ่งที่อาจยกขึ้นมาอภิปรายได้ จุดประสงค์ไม่ใช่ทำให้ทุกประโยคฟังลังเล แต่ทำให้ข้อสรุปหนักแน่นพอดีกับหลักฐาน

กริยาวลีขั้นสูงในภาษาอังกฤษAdvanced Phrasal Verbs

กริยาวลีอย่าง come up with, put up with, look forward to ต้องจำทั้งกลุ่ม เพราะความหมายไม่ได้เกิดจากการแปลทีละคำ และคำที่ตามหลังกลุ่มต้องอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง เช่น put up with it แปลว่า “ทนกับมัน” ไม่ใช่ put it up with เมื่อสิ่งที่ตามหลัง look forward to เป็นการกระทำ ให้ใช้รูป -ing เช่น look forward to seeing you หมายถึง “ตั้งตารอที่จะได้พบคุณ” ไม่ใช่ look forward to see you

C2 (8)

กาลและมุมมองเหตุการณ์ในวรรณกรรมภาษาอังกฤษLiterary Tenses

ภาษาอังกฤษในวรรณกรรมใช้รูปกริยาเพื่อกำหนดทั้งเวลาและวิธีที่ผู้อ่านมองเหตุการณ์ เช่น เล่าเรื่องในอดีตด้วยรูปปัจจุบันให้รู้สึกเหมือนเห็นอยู่ตรงหน้า หรือใช้ will have been working เพื่อมองย้อนจากจุดหนึ่งในอนาคตว่าทำงานต่อเนื่องมานานเพียงใด ส่วน thou, hath, doth เป็นรูปภาษาเก่าที่ควรอ่านให้เข้าใจ ไม่ใช่รูปที่ต้องนำมาใช้เพื่อให้งานเขียนทั่วไปดูหรูขึ้น รูปเดียวกันอาจสร้างน้ำเสียงต่างกันได้ตามบริบท จึงต้องอ่านทั้งย่อหน้า ไม่ตัดสินจากคำกริยาเพียงคำเดียว

ภาษาอังกฤษโบราณและภาษากฎหมายArchaic/Legal English

ภาษาอังกฤษในสัญญา ประกาศ และวรรณกรรมเก่าอาจใช้คำหรือรูปประโยคที่ต่างจากภาษาปัจจุบัน เช่น hereby หมายถึง “โดยหนังสือหรือการประกาศนี้” ส่วน thou art หมายถึง “ท่านเป็น/เจ้าเป็น” ตามบริบท ความสำคัญอยู่ที่การอ่านออกว่าคำใดอ้างถึงเอกสารใด ใครมีหน้าที่ทำอะไร และข้อความใดเป็นข้อยกเว้น ไม่ใช่การนำคำโบราณมาเพิ่มความสุภาพให้ทุกประโยค ภาษากฎหมายยังมีการใช้งานจริง แต่รูปอย่าง thou, hast, doth มักพบในงานเก่า ศาสนา หรือการเลียนสำนวนเก่าเป็นหลัก

ความแตกต่างทางไวยากรณ์ของภาษาอังกฤษแต่ละถิ่นDialectal Variation

ภาษาอังกฤษไม่ได้มีไวยากรณ์แบบเดียวที่ทุกคนใช้เหมือนกัน รูปอย่าง Have you got a pen? และ Do you have a pen? ต่างเป็นภาษาอังกฤษมาตรฐาน ส่วน ain't, y'all และ innit ต้องพิจารณาทั้งชุมชนผู้พูดและสถานการณ์ ไม่ใช่ตัดสินจากประเทศอย่างเดียว เป้าหมายคือฟังรูปที่หลากหลายให้เข้าใจ แล้วเลือกใช้รูปที่เหมาะกับผู้ฟังและงาน โดยไม่จำเป็นต้องเลียนแบบทุกถิ่น

กลวิธีทางวาทศิลป์ในภาษาอังกฤษRhetorical Devices

กลวิธีทางวาทศิลป์คือการเลือกถ้อยคำและจัดรูปประโยคให้สื่อได้มากกว่าข้อมูลตรง ๆ เช่น ชวนให้เห็นด้วย ชมอย่างยั้ง ๆ หรือเน้นความขัดแย้งให้จำได้ง่าย ประโยค Who doesn't love a challenge? อาจไม่ได้ถามว่าใครไม่ชอบความท้าทาย แต่ชวนให้ยอมรับว่าใคร ๆ ก็ชอบ ส่วน It wasn't the worst idea. อาจเป็นคำชมอย่างระมัดระวัง ไม่ใช่คำตัดสินว่าความคิดนั้นยอดเยี่ยมเสมอไป การตีความต้องดูสถานการณ์ น้ำเสียง และสิ่งที่ผู้พูดต้องการให้ผู้ฟังรู้สึกด้วย

การเขียนเชิงวิชาการและเป็นทางการในภาษาอังกฤษFormal Writing

ภาษาอังกฤษเชิงวิชาการและเป็นทางการเน้น ความชัดเจน หลักฐาน และระดับความมั่นใจที่พอดี ไม่ใช่การใช้คำยากหรือประโยคยาวเสมอไป รูปประโยคที่เน้นสิ่งที่ถูกกระทำ การกล่าวอย่างเผื่อความเป็นไปได้ และการเปลี่ยนการกระทำให้เป็นคำนาม ช่วยจัดข้อมูลให้เหมาะกับรายงานและบทความ แต่ต้องเลือกใช้ตามหน้าที่ของข้อความ ส่วน e.g., i.e., etc., viz. และ cf. มีความหมายต่างกัน จึงใช้แทนกันไม่ได้

สำนวนภาษาอังกฤษขั้นสูงและการใช้ให้ถูกจังหวะAdvanced Idioms

สำนวนต้องอ่านความหมายเป็นกลุ่ม ไม่ใช่แปลทีละคำ เช่น at sixes and sevens หมายถึงสับสนหรือไม่เป็นระเบียบ ส่วน the ball is in your court หมายถึงถึงคราวที่คุณต้องตัดสินใจหรือดำเนินการต่อแล้ว การใช้ให้เป็นธรรมชาติต้องจำทั้งรูปคำ สถานการณ์ และน้ำเสียง โดยเปลี่ยนเฉพาะส่วนที่ไวยากรณ์อนุญาต ไม่ใช่เปลี่ยนคำทุกคำได้อย่างอิสระ

คำที่ใช้คู่กันขั้นสูงในภาษาอังกฤษAdvanced Collocations

ภาษาอังกฤษมีคำที่ผู้ใช้ภาษานิยมเลือกใช้ร่วมกัน เช่น make a decision หมายถึงตัดสินใจ, heavy rain หมายถึงฝนตกหนัก และ draw a conclusion หมายถึงลงข้อสรุป แม้คำอื่นจะมีความหมายใกล้กัน ก็ไม่ได้แทนกันได้ทุกคู่ การเรียนเป็นชุดคำพร้อมบริบทจึงช่วยให้พูดและเขียนได้เป็นธรรมชาติกว่าการจำคำแปลทีละคำ โดยต้องดูทั้งความหมาย ระดับภาษา และโครงสร้างที่ตามหลังด้วย

การปรับระดับภาษาและลีลาในภาษาอังกฤษRegister Shifting

การปรับระดับภาษาคือการเลือกคำ โครงสร้างประโยค และน้ำเสียงให้เข้ากับผู้รับสาร จุดประสงค์ และสถานการณ์ ไม่ใช่เพียงเปลี่ยนคำง่ายให้เป็นคำยาก เช่น start ใช้ได้ทั่วไป ส่วน commence มักเป็นทางการ และ kick off ให้ความรู้สึกเป็นกันเองกว่า ภาษาอังกฤษที่เหมาะสมอาจทั้งสุภาพและเรียบง่าย หรือเป็นภาษาพูดแต่มีความเป็นมืออาชีพได้ โดยไม่จำเป็นต้องอยู่บนเส้นแบ่ง “ทางการหรือไม่ทางการ” เพียงเส้นเดียว