A1

คำแสดงคำถามในภาษาอังกฤษ

Question Words

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนผังไวยากรณ์ภาษาอังกฤษบน Settemila Lingue

สรุปสั้น ๆ

ภาษาอังกฤษใช้ what, where, when, who, why และ how เพื่อถามว่าอะไร ที่ไหน เมื่อไร ใคร ทำไม และอย่างไร โดยปกติวางคำถามไว้ต้นประโยค เช่น Where do you live? — คุณอาศัยอยู่ที่ไหน ถ้ามี be ให้ย้ายไปไว้หน้าผู้ที่เราพูดถึง เช่น Why are you late? — ทำไมคุณมาสาย แต่ถ้าถามว่าใครเป็นคนทำ มักไม่เติม do เช่น Who lives here? — ใครอาศัยอยู่ที่นี่

ภาพรวม

เมื่อต้องถามทาง นัดเวลา ทำความรู้จัก หรือสอบถามปัญหา เราต้องการข้อมูลมากกว่าคำตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ คำแสดงคำถามจึงเป็นพื้นฐานสำคัญตั้งแต่ระดับ A1 การเลือกคำให้ตรงกับข้อมูลที่ต้องการช่วยให้คู่สนทนาเข้าใจทันทีว่าควรตอบเป็นชื่อคน สถานที่ เวลา เหตุผล หรือวิธีทำ

จุดที่ผู้เรียนชาวไทยต้องปรับไม่ใช่แค่จำศัพท์ แต่คือการเรียงประโยค ภาษาไทยพูดได้ว่า “คุณอยู่ที่ไหน” “เขามาเมื่อไร” หรือ “คุณซื้ออะไร” โดยคำถามอยู่หลังข้อความที่ถาม ส่วนภาษาอังกฤษในคำถามตรงทั่วไปจะนำคำถามมาไว้ข้างหน้า และมักต้องเปลี่ยนตำแหน่งกริยาหรือเติมคำช่วยด้วย จึงไม่ควรแปลเรียงคำตามภาษาไทยทีละคำ

บทนี้เริ่มจากรูปที่ใช้ได้ทันทีในชีวิตประจำวัน แล้วค่อยต่อยอดไปสู่คำถามที่สุภาพขึ้น คำถามที่ซ้อนอยู่ในประโยค และรูปพิเศษที่พบในการสนทนา ไม่จำเป็นต้องใช้ทุกแบบได้ตั้งแต่แรก แต่ควรรู้ว่ารูปเหล่านั้นต่างจากกฎพื้นฐานอย่างไร

หลักการใช้และการเรียงคำ

1. เลือกคำตามสิ่งที่อยากรู้

คำแสดงคำถามไม่ได้แทนกันได้ทั้งหมด ลองนึกก่อนว่าคำตอบที่ต้องการเป็นข้อมูลชนิดใด

คำภาษาอังกฤษ ความหมายหลัก คำตอบที่คาดหวัง
what อะไร สิ่งของ การกระทำ หรือข้อมูล
where ที่ไหน สถานที่หรือตำแหน่ง
when เมื่อไร เวลา วัน หรือช่วงเวลา
who ใคร บุคคล
why ทำไม เหตุผล
how อย่างไร เป็นอย่างไร วิธี สภาพ หรือรายละเอียดตามคำที่ตามมา

ตัวอย่างเช่น Where is the meeting? — ประชุมที่ไหน ต้องการทราบสถานที่ ส่วน When is the meeting? — ประชุมเมื่อไร ต้องการทราบเวลา แม้ส่วนที่เหลือของประโยคจะเหมือนกัน แต่คำตอบคนละประเภท

what ใช้ร่วมกับคำนาม (คำเรียกคน สิ่งของ สถานที่ หรือความคิด) ได้ด้วย เช่น What time is it? — ตอนนี้กี่โมง และ What colour do you like? — คุณชอบสีอะไร คำว่า what time ทั้งกลุ่มทำหน้าที่เป็นส่วนคำถาม ไม่ต้องแยก time ไปไว้ท้ายประโยค

when ถามเวลาได้กว้าง ส่วน what time มักเจาะจงเวลาในนาฬิกา เช่น When do you start work? — คุณเริ่มงานเมื่อไร อาจตอบเป็นวันหรือเวลาได้ตามบริบท ขณะที่ What time do you start work? — คุณเริ่มงานกี่โมง ชี้ชัดว่าต้องการทราบเวลา

2. ถ้ามี be ให้ย้าย be ไปข้างหน้า

ประธาน คือคนหรือสิ่งที่ประโยคพูดถึง เช่น you ในประโยค You are tired. — คุณเหนื่อย ส่วน กริยา คือคำที่บอกการกระทำหรือสภาพ เช่น work — ทำงาน หรือ be — เป็น อยู่ คือ ซึ่งความหมายจริงขึ้นกับข้อความที่ตามมา

เมื่อประโยคใช้ be เป็นกริยาหลัก รูปคำถามพื้นฐานคือ:

คำแสดงคำถาม + be + ประธาน + ส่วนที่เหลือ?

รูปปัจจุบันของ be ที่ใช้บ่อยคือ am, is, are ส่วนอดีตคือ was, were ให้เลือกรูปตามประธานและเวลาที่พูดถึง ไม่ต้องเติม do อีก

ภาษาอังกฤษ ภาษาไทย สังเกตการเรียงคำ
What is your name? คุณชื่ออะไร ใช้ is ก่อน your name
Where are my keys? กุญแจของฉันอยู่ที่ไหน ใช้ are เพราะพูดถึงกุญแจหลายดอก
Why was he angry? ตอนนั้นเขาโกรธทำไม ใช้ was เมื่อพูดถึงอดีต

ระวังการถามอายุ ภาษาไทยใช้ “อายุเท่าไร” แต่ภาษาอังกฤษใช้ how old + be เช่น How old are you? — คุณอายุเท่าไร ไม่ใช้รูปที่แปลตรงตัวว่า “คุณมีอายุเท่าไร”

3. ถ้าเป็นกริยาทั่วไปในปัจจุบันหรืออดีต ใช้ do ช่วย

กริยาช่วย คือคำที่ช่วยสร้างรูปคำถาม รูปปฏิเสธ หรือบอกข้อมูลทางไวยากรณ์เพิ่มเติม ในประโยคอย่าง “คุณทำงานที่ไหน” คำว่า “ทำงาน” เป็นกริยาหลัก ภาษาอังกฤษต้องใช้ do หรือ does มาช่วยสร้างคำถามในรูปปัจจุบันทั่วไป และใช้ did ในรูปอดีตทั่วไป

คำแสดงคำถาม + do/does/did + ประธาน + กริยาหลักรูปพื้นฐาน + ส่วนที่เหลือ?

“รูปพื้นฐาน” หมายถึงรูปคำที่ยังไม่เติมส่วนท้ายตามประธานหรืออดีต เช่น live, work, buy

ภาษาอังกฤษ ภาษาไทย หลักการ
Where do you live? คุณอาศัยอยู่ที่ไหน ใช้ do กับ you
When does the shop open? ร้านเปิดเมื่อไร ใช้ does กับร้านหนึ่งร้าน และ open ไม่เติม s
What did you buy? คุณซื้ออะไรมา ใช้ did บอกอดีตแล้ว จึงใช้ buy ไม่ใช่ bought

ในปัจจุบันใช้ does กับ he, she, it หรือชื่อคนและสิ่งหนึ่งหน่วย ส่วน do ใช้กับ I, you, we, they และสิ่งที่มีหลายหน่วย สำหรับ did ใช้รูปเดียวกันกับทุกประธาน

อย่าพยายามใส่ is ลงในทุกคำถาม เพียงเพราะภาษาไทยมีคำว่า “อยู่” เช่น “คุณอาศัยอยู่ที่ไหน” ใช้ Where do you live? เพราะ live เป็นกริยาอยู่แล้ว ไม่ใช่ Where are you live?

4. ถ้ามีกริยาช่วยอยู่แล้ว ไม่ต้องเติม do ซ้ำ

ถ้าประโยคมีกริยาช่วย เช่น can — สามารถ หรือ will — จะ ให้นำคำช่วยนั้นไว้หน้าประธาน ส่วน be ที่ใช้คู่กับกริยาเติม -ing เพื่อบอกเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ก็ย้ายมาข้างหน้าเช่นกัน

ภาษาอังกฤษ ภาษาไทย คำที่อยู่หน้าประธาน
How can I help? มีอะไรให้ช่วยไหม can
When will they arrive? พวกเขาจะมาถึงเมื่อไร will
What are you doing? คุณกำลังทำอะไร are

เมื่อเรียนรูปที่ใช้ have เป็นกริยาช่วยในภายหลัง จะใช้หลักเดียวกัน เช่น Where have you been? — คุณไปไหนมา ใช้ have ที่มีอยู่แล้ว ไม่เพิ่ม do แต่ถ้า have หมายถึงมีหรือกินและเป็นกริยาหลัก รูปทั่วไปอาจใช้ do เช่น What do you have for breakfast? — คุณกินอะไรเป็นอาหารเช้า

5. ถ้าคำถามเป็นผู้ทำเอง รูปประโยคจะต่างออกไป

เปรียบเทียบว่าเรารู้ตัวผู้ทำแล้วกำลังถามสิ่งที่เขาทำ หรือกำลังถามหาตัวผู้ทำ

  • Who called you? — ใครโทรหาคุณ: ยังไม่รู้ว่าใครโทร
  • Who did you call? — คุณโทรหาใคร: รู้ว่าคุณเป็นคนโทร แต่ยังไม่รู้ว่าโทรหาใคร

ประโยคแรก who เป็นประธาน จึงใช้ who + กริยา โดยไม่เติม do/does/did เพื่อสร้างคำถาม ส่วนประโยคที่สอง who เป็นกรรม (คนหรือสิ่งที่ได้รับผลหรือเป็นเป้าหมายของการกระทำ) จึงใช้รูปคำถามที่มี did

หลักนี้ใช้กับ what ได้ด้วย:

  • What happened? — เกิดอะไรขึ้น
  • What did you see? — คุณเห็นอะไร

เมื่อ who เป็นประธานและยังไม่รู้จำนวนคน ปกติใช้กริยารูปเอกพจน์ (รูปสำหรับหนึ่งคนหรือหนึ่งสิ่ง) เช่น Who lives here? — ใครอาศัยอยู่ที่นี่ ไม่ใช้ Who live here? อย่างไรก็ตาม อย่าขยายกฎนี้ไปถึงทุกประโยคที่ขึ้นต้นด้วย who เช่น Who are those people? — คนเหล่านั้นเป็นใคร ใช้ are ตามกลุ่มคนที่กำลังถามถึง

6. ใช้ how ร่วมกับคำบอกลักษณะหรือระดับ

how ไม่ได้แปลว่า “อย่างไร” เสมอไป เมื่อมีคำตามมา ความหมายจะเปลี่ยนเป็นการถามระดับ ขนาด ความถี่ หรือระยะต่าง ๆ คำคุณศัพท์คือคำบอกลักษณะ เช่น old — มีอายุ ส่วนคำวิเศษณ์คือคำที่ขยายการกระทำหรือรายละเอียดอื่น เช่น often — บ่อย

ภาษาอังกฤษ ภาษาไทย สิ่งที่ถาม
How are you? คุณเป็นอย่างไรบ้าง สภาพหรือความเป็นอยู่
How do you get to work? คุณเดินทางไปทำงานอย่างไร วิธีเดินทาง
How old is your daughter? ลูกสาวคุณอายุเท่าไร อายุ
How far is the station? สถานีอยู่ไกลแค่ไหน ระยะทาง
How long does the journey take? การเดินทางใช้เวลานานเท่าไร ระยะเวลา
How often do you exercise? คุณออกกำลังกายบ่อยแค่ไหน ความถี่
How tall is your son? ลูกชายคุณสูงเท่าไร ความสูงของคน
How fast can you type? คุณพิมพ์ได้เร็วแค่ไหน ความเร็ว

ความแตกต่างที่ควรจำคือ when ถามจุดหรือช่วงเวลาที่เกิดเหตุการณ์ ส่วน how long ถามระยะเวลาที่กินไป เช่น When is the lesson? — เรียนเมื่อไร กับ How long is the lesson? — เรียนนานเท่าไร ส่วน how often ถามว่าทำซ้ำบ่อยแค่ไหน เช่น ทุกวันหรือสัปดาห์ละสองครั้ง

สำหรับจำนวนและปริมาณ ใช้ how many กับสิ่งที่นับเป็นชิ้นหรือหน่วยได้ และ how much กับปริมาณที่ไม่ได้นับเป็นชิ้นโดยตรง รวมทั้งราคา เช่น How much is this? — อันนี้ราคาเท่าไร เรื่องนี้มีรายละเอียดแยกในบทที่เกี่ยวข้องท้ายหน้า

ตัวอย่างในสถานการณ์จริง

อ่านแต่ละคำถามแล้วลองคาดเดาชนิดของคำตอบก่อนดูคำแปล ไม่จำเป็นต้องตอบเป็นประโยคยาวทุกครั้ง หากบริบทชัดเจน ตอบเป็นชื่อ สถานที่ หรือช่วงเวลาก็ได้

ภาษาอังกฤษ ภาษาไทย สถานการณ์หรือข้อสังเกต
What is your name? คุณชื่ออะไร ถามข้อมูลเมื่อทำความรู้จัก
Where do you live? คุณอาศัยอยู่ที่ไหน ถามย่าน เมือง หรือประเทศตามบริบท
How old are you? คุณอายุเท่าไร ใช้ how old ไม่ใช่ how many years
Why are you late? ทำไมคุณมาสาย ถามเหตุผล แต่น้ำเสียงอาจฟังเหมือนตำหนิ
When does the next bus leave? รถเมล์เที่ยวถัดไปออกเมื่อไร ถามเวลาออกเดินทาง
Who is your English teacher? ใครเป็นครูสอนภาษาอังกฤษของคุณ ขอให้ระบุตัวบุคคล
What would you like to drink? คุณอยากดื่มอะไร เสนอเครื่องดื่มอย่างสุภาพ
Where can I charge my phone? ฉันชาร์จโทรศัพท์ได้ที่ไหน ถามหาจุดชาร์จ
How do I get to the station? ไปสถานีได้อย่างไร ขอเส้นทางหรือวิธีเดินทาง
What time does the pharmacy close? ร้านขายยาปิดกี่โมง เจาะจงเวลาในนาฬิกา
Who sent this message? ใครส่งข้อความนี้ who เป็นผู้ส่ง ไม่ต้องเติม did
Who did you invite? คุณเชิญใคร you เป็นผู้เชิญ จึงใช้ did
How long does the repair take? การซ่อมใช้เวลานานเท่าไร ถามระยะเวลาของงาน
How often do you visit your parents? คุณไปเยี่ยมพ่อแม่บ่อยแค่ไหน คำตอบอาจเป็นทุกสัปดาห์หรือเดือนละครั้ง
Why did you leave early? ทำไมคุณกลับก่อนเวลา did บอกอดีต ส่วน leave คงรูปพื้นฐาน

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

1. เรียงคำตามภาษาไทยโดยไม่เปลี่ยนรูปคำถาม

  • ไม่ถูกในคำถามตรงทั่วไป: Where you live?
  • ถูก: Where do you live? — คุณอาศัยอยู่ที่ไหน
  • เหตุผล: กริยา live ในปัจจุบันทั่วไปต้องใช้ do ช่วยสร้างคำถาม ไม่ใช่เพียงย้ายคำว่า “ที่ไหน” มาไว้ต้นประโยค

2. เติม do ให้ประโยคที่ใช้ be อยู่แล้ว

  • ผิด: Where do you are?
  • ถูก: Where are you? — คุณอยู่ที่ไหน
  • เหตุผล: are สร้างคำถามได้ด้วยการย้ายไปหน้าประธาน ไม่ต้องใส่ do ซ้ำ

3. เปลี่ยนกริยาหลักซ้ำหลัง does หรือ did

  • ผิด: When does she starts work? / What did you bought?
  • ถูก: When does she start work? — เธอเริ่มงานเมื่อไร / What did you buy? — คุณซื้ออะไรมา
  • เหตุผล: does และ did รับหน้าที่แสดงรูปตามประธานหรือเวลาแล้ว กริยาหลักจึงใช้รูปพื้นฐาน

4. สับสนระหว่างการถามผู้ทำกับการถามผู้รับการกระทำ

  • ผิดเมื่ออยากถามว่าใครโทรมา: Who did call you?
  • ถูกในคำถามกลาง ๆ: Who called you? — ใครโทรหาคุณ
  • เหตุผล: who เป็นผู้โทร จึงไม่ต้องมี did รูปที่มี did อาจใช้เน้นหรือโต้แย้งได้ในบางบริบท แต่ไม่ใช่รูปพื้นฐานที่ควรใช้แทนกันโดยไม่มีเหตุผล

5. ใช้ how กับข้อมูลเวลาผิดชนิด

  • ไม่ตรงความหมายเมื่ออยากรู้เวลาถึง: How long do you arrive?
  • ถูก: When do you arrive? — คุณมาถึงเมื่อไร
  • ถ้าอยากรู้ระยะเวลาเดินทาง: How long does the journey take? — การเดินทางใช้เวลานานเท่าไร
  • เหตุผล: การมาถึงเป็นจุดหนึ่งของเหตุการณ์ ส่วน how long ต้องการทราบระยะเวลา จึงต้องเลือกทั้งคำถามและข้อความที่เหลือให้สอดคล้องกัน

6. ใช้คำถามตรงในประโยคขอข้อมูลแบบอ้อม

  • ผิด: Could you tell me where is the station?
  • ถูก: Could you tell me where the station is? — ช่วยบอกได้ไหมว่าสถานีอยู่ที่ไหน
  • เหตุผล: ส่วน where the station is เป็นข้อมูลที่ซ้อนอยู่ในคำถามใหญ่ จึงเรียงประธานก่อนกริยา ไม่กลับตำแหน่งเหมือนคำถามตรง ดูรายละเอียดในหัวข้อถัดจากข้อสังเกตเรื่องการใช้

ข้อสังเกตเรื่องการใช้ในชีวิตจริง

คำถามที่ถูกไวยากรณ์อาจตรงเกินไป

ภาษาไทยมี “ครับ/ค่ะ” ช่วยทำให้น้ำเสียงสุภาพ แต่ภาษาอังกฤษไม่มีคำลงท้ายที่ใช้แทนได้ตรง ๆ ทุกสถานการณ์ ความสุภาพจึงอาศัยทั้งรูปประโยค น้ำเสียง และเนื้อหาที่ถาม

Why are you late? — ทำไมคุณมาสาย เป็นประโยคปกติทางไวยากรณ์ แต่ในที่ทำงานอาจฟังเหมือนกำลังตำหนิ ถ้าต้องการทราบว่าเกิดปัญหาอะไร อาจถาม Was there a problem on the way? — ระหว่างทางมีปัญหาอะไรหรือเปล่า การเปลี่ยนคำถามให้เหมาะกับเจตนามักได้ผลกว่าการเติมคำสุภาพอย่างเดียว

เช่นเดียวกัน How old are you? — คุณอายุเท่าไร เป็นรูปมาตรฐาน แต่การถามอายุผู้ใหญ่ที่เพิ่งรู้จักอาจเป็นเรื่องส่วนตัว ขึ้นกับความสัมพันธ์และบริบท ไม่ใช่ว่าถูกไวยากรณ์แล้วจะเหมาะกับทุกบทสนทนา

คำตอบสั้นเป็นเรื่องธรรมดา

คำถามที่ขึ้นต้นด้วยคำแสดงคำถามต้องการข้อมูล ไม่จำเป็นต้องเริ่มตอบด้วยคำว่าใช่หรือไม่ใช่ เช่น:

  • Where do you live? — In Bangkok. — คุณอาศัยอยู่ที่ไหน — กรุงเทพฯ
  • When is your appointment? — On Friday. — คุณมีนัดเมื่อไร — วันศุกร์
  • Why are you leaving? — Because I have a meeting. — ทำไมคุณจะกลับแล้ว — เพราะฉันมีประชุม

because หมายถึง “เพราะว่า” ใช้บอกเหตุผล ส่วน why ใช้ถามเหตุผล อย่าสลับสองคำนี้เพราะเห็นว่าทั้งคู่เกี่ยวข้องกับสาเหตุ

ระวังความหมายของคำถามเกี่ยวกับอาชีพ

What do you do? มักใช้ถามว่า “คุณทำงานอะไร” เมื่อกำลังทำความรู้จัก ส่วน What are you doing? คือ “คุณกำลังทำอะไร” ในขณะนั้น การมี are และรูป doing จึงไม่ได้เปลี่ยนแค่หน้าตาประโยค แต่เปลี่ยนสิ่งที่ต้องการถามด้วย

ต่อยอดจากพื้นฐาน: รูปที่ควรรู้เมื่ออ่านและฟังมากขึ้น

ผู้เริ่มต้นยังไม่ต้องใช้ทุกแบบในส่วนนี้ได้คล่อง ให้ยึดรูปคำถามตรงก่อน แล้วค่อยสังเกตว่าทำไมประโยคจริงบางประโยคจึงไม่ตรงกับสูตรแรกที่เรียน

1. คำถามอ้อมใช้ลำดับแบบประโยคบอกเล่า

คำถามอ้อม คือการใส่เนื้อหาที่อยากถามไว้ในประโยคใหญ่อีกชั้น เช่น “ช่วยบอกได้ไหมว่า...” หรือ “ฉันสงสัยว่า...” ส่วนที่ตามคำแสดงคำถามจะใช้ ประธาน + กริยา ไม่ย้ายกริยามาหน้าประธาน

ภาษาอังกฤษ ภาษาไทย ข้อสังเกต
Where is the station? สถานีอยู่ที่ไหน คำถามตรง ใช้ is หน้าประธาน
Could you tell me where the station is? ช่วยบอกได้ไหมว่าสถานีอยู่ที่ไหน คำถามอ้อม ใช้ the station is
When does the shop open? ร้านเปิดเมื่อไร คำถามตรงใช้ does
Do you know when the shop opens? คุณรู้ไหมว่าร้านเปิดเมื่อไร ส่วนที่ซ้อนอยู่ไม่มี does และ opens เติม s
I wonder why she left early. ฉันสงสัยว่าทำไมเธอจึงกลับก่อน ทั้งประโยคเป็นการบอกความสงสัย จึงลงท้ายด้วยจุด

คำแสดงคำถามจึงไม่ได้แปลว่าทั้งประโยคต้องเป็นคำถามเสมอไป เช่น I know where he lives. — ฉันรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน เป็นการบอกข้อมูล ไม่ใช่การถาม ในส่วนที่ซ้อนอยู่ lives จึงเรียงหลัง he ตามปกติ

2. บุพบทมักอยู่ท้ายคำถามในการสนทนา

บุพบท คือคำที่บอกความสัมพันธ์ เช่น อยู่ “ใน” กล่อง ไป “กับ” เพื่อน หรือมาจากสถานที่หนึ่ง ภาษาอังกฤษมักคงคำเหล่านี้ไว้ท้ายคำถามในภาษาทั่วไป

  • Where are you from? — คุณมาจากที่ไหน
  • Who are you waiting for? — คุณกำลังรอใคร
  • Who did you go with? — คุณไปกับใคร

อย่าตัด from, for, with ทิ้งโดยคิดว่าคำถามบอกความหมายครบแล้ว เพราะเป็นส่วนหนึ่งของความสัมพันธ์ที่ต้องการสื่อ ส่วน Where are you? — คุณอยู่ที่ไหน กับ Where are you from? — คุณมาจากที่ไหน ถามคนละอย่าง

รูปเป็นทางการอาจย้ายบุพบทไปหน้า whom เช่น With whom did you go? — คุณไปกับใคร โดย whom เป็นรูปที่ใช้เมื่อบุคคลนั้นเป็นกรรม แต่ในการสนทนาทั่วไป who และบุพบทท้ายประโยคเป็นธรรมชาติกว่า ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนทุก who ให้เป็น whom เพื่อให้ดูสุภาพ

3. รูปประธานยังมีกริยาช่วยได้เมื่อจำเป็น

กฎ “ถามผู้ทำแล้วไม่เติม do” ไม่ได้หมายความว่าห้ามมีกริยาช่วยทุกชนิด เช่น Who is calling? — ใครกำลังโทรมา ใช้ is เพื่อสร้างความหมายว่ากำลังเกิดขึ้น และ Who can help? — ใครช่วยได้บ้าง ใช้ can เพื่อถามความสามารถ ไม่ใช่เติมขึ้นมาเพียงเพื่อสร้างคำถาม

นอกจากนี้ do อาจใช้เน้นเมื่อมีการโต้แย้งหรือแก้ความเข้าใจ เช่น If Mali didn't call, who did call? — ถ้ามะลิไม่ได้โทรมา แล้วใครกันที่โทรมา ตรงนี้ did ที่เน้นเสียงมีหน้าที่ต่างจากรูปคำถามกลาง ๆ Who called? — ใครโทรมา

4. การถามย้ำอาจไม่ย้ายคำถามไปต้นประโยค

ในการฟังเรื่องน่าตกใจหรือฟังไม่ชัด อาจได้ยิน You paid how much? — คุณจ่ายไปเท่าไรนะ หรือ You met who? — คุณเจอใครนะ รูปนี้เป็น คำถามย้ำ คือถามกลับเพื่อให้ยืนยันหรือพูดซ้ำ ไม่ใช่รูปหลักสำหรับเปิดคำถามใหม่อย่างเป็นกลาง

ดังนั้น หากแค่ต้องการทราบว่าอีกฝ่ายเจอใคร ให้ใช้ Who did you meet? — คุณเจอใคร การที่พบคำถามย้ำในบทสนทนาไม่ได้แปลว่าสามารถละ do หรือวางคำถามท้ายประโยคได้ทุกครั้งตามแบบภาษาไทย

5. คำถามใกล้เคียงและความหมายที่ต้องแยก

which ใช้ถามเลือกจากชุดตัวเลือกที่ผู้พูดมองว่าจำกัดหรือระบุไว้แล้ว ส่วน what เปิดกว้างกว่า เช่น Which bus goes to the airport? — รถเมล์คันไหนไปสนามบิน กับ What transport is available? — มีการเดินทางแบบใดให้ใช้บ้าง ขอบเขตจริงขึ้นอยู่กับบริบท ไม่ใช่จำนวนตัวเลือกตายตัว

whose ใช้ถามเจ้าของ เช่น Whose bag is this? — นี่กระเป๋าของใคร ต่างจาก who ที่ถามตัวบุคคล และอย่าสับสนกับ who's ซึ่งเป็นรูปย่อของ who is หรือ who has เช่น Who's at the door? — ใครอยู่ที่ประตู

อีกคู่หนึ่งคือ What is she like? — เธอเป็นคนอย่างไร มักถามลักษณะนิสัยหรือภาพรวม กับ What does she look like? — เธอหน้าตาเป็นอย่างไร ซึ่งถามรูปลักษณ์ ส่วน How is she? — เธอเป็นอย่างไรบ้าง มักถามสุขภาพหรือสภาพในช่วงนั้น ไม่ได้ใช้แทนกันทุกกรณี

6. ไม่ใช่ทุกคำถามที่ต้องการคำตอบจริง

Who knows? — ใครจะไปรู้ อาจใช้สื่อว่าไม่มีใครรู้แน่ชัด และ Why not? — ทำไมจะไม่ได้ล่ะ อาจใช้ตอบรับข้อเสนอ ขึ้นอยู่กับบริบท รูปเหล่านี้ทำหน้าที่สื่อท่าที ไม่ได้ถามหาข้อมูลตรง ๆ เสมอไป

เมื่อพบคำถามเช่นนี้ ให้ดูข้อความก่อนหน้าและน้ำเสียงร่วมด้วย เรื่องการใช้คำถามเพื่อเน้นความหมายจะต่อยอดไปสู่การใช้ภาษาเชิงวาทศิลป์ ไม่ควรนำความหมายเชิงสำนวนเหล่านี้มาแทนความหมายพื้นฐานทุกครั้ง

วิธีฝึกให้ใช้ได้จริง

  1. เริ่มจากคำตอบแล้วสร้างคำถาม เขียนข้อมูลเกี่ยวกับตัวเอง เช่น เมืองที่อยู่ เวลาเริ่มงาน และวิธีเดินทาง แล้วตั้งคำถามที่ทำให้ได้คำตอบนั้น เช่น I start work at nine. — ฉันเริ่มงานเก้าโมง → What time do you start work? — คุณเริ่มงานกี่โมง วิธีนี้ฝึกให้เลือกคำถามตามชนิดของข้อมูล ไม่ใช่เดาจากคำแปลอย่างเดียว
  2. แยกสามกลุ่มก่อนพูด ถามตัวเองว่าประโยคใช้ be มีกริยาช่วยอยู่แล้ว หรือเป็นกริยาทั่วไปที่ต้องใช้ do/does/did จากนั้นค่อยประกอบคำถาม ฝึกเปลี่ยน Where do you work? — คุณทำงานที่ไหน เป็น Where does she work? — เธอทำงานที่ไหน และ Where did you work? — เมื่อก่อนคุณทำงานที่ไหน โดยตรวจว่า work ยังคงรูปเดิม
  3. ฝึกเป็นคู่ที่ความหมายต่างกันจริง พูด Who called you? — ใครโทรหาคุณ สลับกับ Who did you call? — คุณโทรหาใคร แล้ววาดลูกศรว่าใครทำอะไรกับใคร จากนั้นฝึก when / how long / how often โดยตอบเป็นวัน ระยะเวลา และความถี่ตามลำดับ หากชนิดของคำตอบไม่ตรง แสดงว่าต้องกลับไปเลือกคำถามใหม่

ก่อนขยับไปคำถามอ้อม ควรสร้างคำถามตรงพื้นฐานให้คล่องก่อน ตรวจทีละจุดว่าอยากรู้อะไร ใครเป็นผู้ทำ ต้องใช้คำช่วยตัวใด และกริยาหลักอยู่ในรูปที่ถูกต้องหรือยัง

หัวข้อที่เกี่ยวข้อง

  • การถามเลือกและถามปริมาณ — ต่อจากคำถามพื้นฐานไปสู่การเลือกใช้ which, how much และ how many ให้ตรงกับตัวเลือก จำนวน และปริมาณ
  • กลวิธีทางวาทศิลป์ — หัวข้อระดับสูงสำหรับทำความเข้าใจการใช้คำถามเพื่อเน้นความหมาย ชวนคิด หรือสื่อท่าทีโดยไม่คาดหวังคำตอบตรง ๆ

แนวคิดที่ต่อยอดจากนี้

แนวคิดระดับ A1 อื่นๆ

แนวคิดนี้ในภาษาอื่น

เปรียบเทียบในทุกภาษา