นามานุประโยคในภาษาอังกฤษ
Nominal Clauses
บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนผังไวยากรณ์ภาษาอังกฤษบน Settemila Lingue
สรุปสั้น ๆ
นามานุประโยค คือประโยคย่อยที่นำมาใช้ทั้งชุดในตำแหน่งของคำนาม เช่น What matters is your health. — สิ่งที่สำคัญคือสุขภาพของคุณ ส่วนที่เป็นตัวหนาทำหน้าที่เป็นประธาน ไม่ได้เป็นคำถาม เมื่อใช้คำอย่าง what, where, why นำประโยคย่อย โดยทั่วไปให้เรียงคำแบบประโยคบอกเล่า เช่น I know what you mean. — ฉันเข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร ไม่ใช่ what do you mean ส่วน that ใช้บอกเนื้อหา และ whether/if ใช้เมื่อเนื้อหาคือ “หรือไม่”
ภาพรวม
คำนามคือคำที่ใช้เรียกคน สิ่งของ หรือแนวคิด เช่น “พนักงาน” “รายงาน” และ “ความจริง” แต่บางครั้งสิ่งที่เราต้องการพูดถึงยาวกว่าคำคำเดียว เช่น “สิ่งที่เขาพูด” หรือ “การที่รถไฟมาสาย” ภาษาอังกฤษจึงนำอนุประโยค หรือประโยคย่อยที่เป็นส่วนหนึ่งของประโยคใหญ่ มาใช้ในหน้าที่คล้ายคำนามได้ ไม่ว่าจะเป็นประธาน กรรม หรือส่วนที่อธิบายว่าประธานคืออะไร
ผู้เรียนอาจเคยใช้รูปง่าย ๆ อย่าง I think that… — ฉันคิดว่า… มาตั้งแต่ระดับต้น แต่ในระดับ C1 สิ่งสำคัญคือมองเห็นโครงสร้างทั้งชุด เลือกคำเชื่อมให้ตรงความหมาย และจัดข้อมูลยาว ๆ ให้อ่านง่าย ทักษะนี้ใช้มากในการอธิบายเหตุผล สรุปผลการประชุม อ่านข่าว และเขียนรายงาน โดยไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกประโยคฟังเป็นภาษาวิชาการ
สำหรับผู้ใช้ภาษาไทย จุดเชื่อมที่คุ้นเคยคือ “ว่า” “สิ่งที่” และ “หรือไม่” แต่คำเหล่านี้ไม่ได้ตรงกับคำอังกฤษแบบหนึ่งต่อหนึ่งเสมอไป ภาษาไทยพูดว่า “ไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน” ได้โดยไม่เปลี่ยนตำแหน่งคำถามมากนัก ขณะที่ภาษาอังกฤษต้องแยกให้ชัดระหว่างคำถามตรงกับข้อความที่ซ้อนอยู่ในอีกประโยค และต้องเลือกว่ากำลังกล่าวถึงข้อเท็จจริง ข้อมูลที่ยังไม่รู้ หรือสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
โครงสร้างและวิธีใช้
1. ดูหน้าที่ของประโยคย่อยก่อน
ประธานคือสิ่งที่ประโยคกำลังกล่าวถึง ส่วนกรรมคือสิ่งที่กริยามุ่งถึง เช่น สิ่งที่เรารู้ ต้องการ หรือเข้าใจ ส่วนเติมเต็มคือส่วนที่ช่วยให้ใจความครบ เช่น ส่วนหลัง be ที่บอกว่าปัญหาหรือข้อสรุปคืออะไร
ลองใช้ “เรื่องนั้น” แทนประโยคย่อยเพื่อช่วยมองตำแหน่ง วิธีนี้เป็นเพียงเครื่องช่วยคิด ไม่ใช่การทดสอบที่ใช้ได้กับทุกประโยค
| หน้าที่ | ตัวอย่างภาษาอังกฤษ | ความหมายและจุดสังเกต |
|---|---|---|
| ประธาน | What he said was true. | สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง ทั้งชุดคือสิ่งที่เรากำลังกล่าวถึง |
| กรรมของกริยา | I know what you mean. | ฉันเข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร ทั้งชุดคือสิ่งที่เข้าใจ |
| ส่วนเติมเต็มหลัง be | The problem is that we have no time. | ปัญหาคือเราไม่มีเวลา ทั้งชุดระบุว่าปัญหาคืออะไร |
| ส่วนตามหลังคำบุพบท | It depends on what you want. | ขึ้นอยู่กับว่าคุณต้องการอะไร ทั้งชุดตามหลัง on |
| เนื้อหาที่เติมให้คำนาม | The fact that he lied is concerning. | ข้อเท็จจริงที่ว่าเขาโกหกเป็นเรื่องน่ากังวล ประโยคย่อยระบุเนื้อหาของข้อเท็จจริง |
คำบุพบทคือคำที่เชื่อมความสัมพันธ์ เช่น on, about, of ในตัวอย่างสุดท้าย ประธานทั้งชุดคือ the fact that he lied โดยมี fact เป็นคำนามหลัก ส่วน that he lied บอกเนื้อหาของคำนามนั้น จึงไม่ใช่กรณีที่ประโยคย่อยลอยอยู่เป็นประธานเพียงลำพัง
2. ใช้ that เมื่อต้องการบอกเนื้อหาหรือข้อเสนอ
รูปพื้นฐานคือ that + ประธาน + กริยา โดย that ในที่นี้เป็นคำเชื่อม ไม่ได้แปลว่า “สิ่งนั้น” และไม่ได้เป็นประธานหรือกรรมภายในประโยคย่อย
- I believe that the figures are accurate. — ฉันเชื่อว่าตัวเลขถูกต้อง
- That the figures are accurate is not in doubt. — ไม่มีข้อสงสัยว่าตัวเลขถูกต้อง
- The assumption that the figures are accurate may be wrong. — ข้อสันนิษฐานที่ว่าตัวเลขถูกต้องอาจผิดก็ได้
เนื้อหาหลัง that ต้องเป็นประโยคที่มีส่วนประกอบครบตามที่กริยานั้นต้องการ เช่น the figures are accurate ไม่ใช่คำถามหรือส่วนที่ยังขาดกรรมอยู่
อย่าเข้าใจว่าใช้ that แล้วหมายถึงเป็นความจริงเสมอ ความแน่นอนขึ้นอยู่กับข้อความหลัก เช่น “ฉันเชื่อว่า” “มีข่าวลือว่า” หรือ “ข้อสันนิษฐานที่ว่า” ล้วนตามด้วยเนื้อหาที่ยังอาจไม่จริงได้
ละ that ได้เมื่อไร? หลังกริยาที่คุ้นเคย เช่น think, know, say, believe มักละได้ โดยเฉพาะภาษาพูด
- I think (that) we should leave now. — ฉันคิดว่าเราควรออกไปตอนนี้
แต่เมื่อประโยคย่อยที่ขึ้นต้นด้วย that อยู่หน้าประโยคและทำหน้าที่เป็นประธาน ต้องเก็บ that ไว้ ในงานเขียน ถ้ามีข้อความแทรกระหว่างกริยากับเนื้อหาที่ตามมา การเก็บ that ก็ช่วยให้เห็นโครงสร้างชัดขึ้น หลังคำนามอย่าง fact, claim, assumption ควรเก็บไว้เช่นกัน เพื่อให้ผู้อ่านเห็นว่ากำลังระบุเนื้อหาของคำนามนั้น
3. ใช้คำกลุ่ม wh- เมื่อต้องการข้อมูลเฉพาะ
คำอย่าง what, who, where, when, why, how ใช้เริ่มประโยคย่อยที่บอกว่าเรารู้ ไม่รู้ สงสัย หรือจำข้อมูลอะไรได้ ในภาษาไทยมักแปลด้วย “ว่า…อะไร” “ว่า…ใคร” “ว่า…ที่ไหน” หรือ “ว่า…อย่างไร” ตามบริบท
| รูปภาษาอังกฤษ | ความหมายไทย | ข้อมูลที่กล่าวถึง |
|---|---|---|
| I know who called. | ฉันรู้ว่าใครโทรมา | คน |
| Tell me where you parked. | บอกหน่อยว่าคุณจอดรถไว้ที่ไหน | สถานที่ |
| We haven't decided when we will leave. | เรายังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะออกเดินทางเมื่อไร | เวลา |
| I understand why she refused. | ฉันเข้าใจว่าทำไมเธอถึงปฏิเสธ | เหตุผล |
| Show me how this works. | ช่วยแสดงให้ดูหน่อยว่าสิ่งนี้ทำงานอย่างไร | วิธีหรือกระบวนการ |
กฎสำคัญคือเรียงคำแบบบอกเล่า ภายในประโยคย่อย ไม่สลับกริยาช่วยขึ้นหน้าประธานเหมือนคำถามตรง กริยาช่วยคือคำอย่าง do, can, will, have ที่ใช้ร่วมกับกริยาหลักเพื่อช่วยบอกคำถาม ความสามารถ เวลา หรือความหมายอื่น
- คำถามตรง: Where does she work? — เธอทำงานที่ไหน
- เมื่อซ้อนในประโยค: Do you know where she works? — คุณรู้ไหมว่าเธอทำงานที่ไหน
ประโยคที่สองมีคำถามอยู่ที่ประโยคหลัก จึงใช้ Do you know…? แต่ข้างในยังเป็น she works ไม่ใช่ does she work และอย่าลืมเติม -s ที่ works เมื่อไม่ใช้ does แล้ว
ถ้าคำถามเป็นประธานอยู่แล้ว เช่น Who called? — ใครโทรมา รูปคำจะดูแทบไม่เปลี่ยนเมื่อซ้อนเป็น I know who called. — ฉันรู้ว่าใครโทรมา ไม่ต้องเติมประธานอีกตัว เพราะ who ทำหน้าที่นั้นอยู่แล้ว
4. แยก what ที่แปลว่า “สิ่งที่” ออกจาก that ที่แปลว่า “ว่า”
What ใช้สร้างหน่วยที่มีความหมายประมาณ “สิ่งที่…” ได้ โดยไม่ต้องมีคำนามนำหน้า
- What she wrote surprised me. — สิ่งที่เธอเขียนทำให้ฉันประหลาดใจ
- I saved what she wrote. — ฉันเก็บสิ่งที่เธอเขียนไว้
ในสองประโยคนี้ what รวมความหมายของ “สิ่งนั้น” กับ “ที่เธอเขียน” ไว้ด้วยกัน และเป็นกรรมของ wrote ภายในประโยคย่อยด้วย ส่วน that ที่ใช้บอกเนื้อหาไม่มีหน้าที่แบบนี้
เปรียบเทียบสองแบบที่ภาษาไทยอาจใช้คำใกล้กัน:
- I know that she left. — ฉันรู้ว่าเธอไปแล้ว กล่าวถึงเนื้อหาของเหตุการณ์
- I know what she left. — ฉันรู้ว่าเธอทิ้งอะไรไว้ กล่าวถึงสิ่งของที่เธอทิ้งไว้
อย่าเติม that ต่อท้าย what เพื่อให้เหมือน “สิ่งที่ว่า” ในภาษาไทย และอย่าใช้ what ตามหลังคำนามที่ระบุไว้แล้ว เช่น ถ้าต้องการพูดว่า “รายงานที่เธอเขียน” ให้ใช้ the report that she wrote ไม่ใช่ the report what she wrote ในภาษาอังกฤษมาตรฐาน
5. ใช้ whether หรือ if สำหรับ “หรือไม่”
หากข้อมูลที่ยังไม่รู้มีคำตอบประมาณว่า “ใช่/ไม่ใช่” หรือ “เกิด/ไม่เกิด” ให้ใช้ whether หรือ if ไม่ใช้ that แทน
- I don't know whether he'll come. — ฉันไม่รู้ว่าเขาจะมาหรือเปล่า
- I don't know if he'll come. — ฉันไม่รู้ว่าเขาจะมาหรือเปล่า
หลังคำกริยาอย่าง know, ask, wonder สองรูปนี้มักใช้ได้ทั้งคู่ แต่ไม่ใช่ทุกตำแหน่งจะใช้ if ได้เหมือนกัน
| ตำแหน่ง | รูปที่ควรใช้ | ความหมายไทย |
|---|---|---|
| กรรมหลังกริยา | We need to know whether/if the office is open. | เราจำเป็นต้องรู้ว่าสำนักงานเปิดหรือไม่ |
| หลังคำบุพบท | It depends on whether the office is open. | ขึ้นอยู่กับว่าสำนักงานเปิดหรือไม่ |
| ประธานหน้าประโยค | Whether the office is open is unclear. | ยังไม่ชัดเจนว่าสำนักงานเปิดหรือไม่ |
| หน้า to + กริยา | We haven't decided whether to wait. | เรายังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะรอหรือไม่ |
| ตามด้วย or not ทันที | Tell me whether or not you agree. | บอกฉันด้วยว่าคุณเห็นด้วยหรือไม่ |
เมื่อ or not อยู่ท้ายประโยคย่อย ใช้ if ได้ด้วย เช่น I don't know if he's coming or not. — ฉันไม่รู้ว่าเขาจะมาหรือเปล่า แต่ whether เป็นตัวเลือกที่ยืดหยุ่นกว่า โดยเฉพาะเมื่อมีตัวเลือกสองทางชัดเจน
อีกเรื่องที่ต้องแยกคือ if ที่หมายถึง “ถ้า”:
- Let me know if you need help. — ถ้าต้องการความช่วยเหลือก็บอกฉัน
- Let me know whether you need help. — บอกฉันด้วยว่าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่
ประโยคแรกอาจหมายถึงให้ติดต่อเฉพาะเมื่อจำเป็น ส่วนประโยคที่สองขอคำตอบทั้งกรณีที่ต้องการและไม่ต้องการ ถ้าบริบทอาจกำกวม การใช้ whether ช่วยให้ชัดเจนขึ้น
6. วางประโยคย่อยยาว ๆ ไว้ท้ายประโยคด้วย it
การขึ้นต้นด้วยเนื้อหายาวมากอาจทำให้ผู้อ่านต้องรอจนจบประโยคย่อยจึงเห็นใจความหลัก ภาษาอังกฤษจึงมักใช้ it ค้ำตำแหน่งประธาน แล้วนำเนื้อหาไปไว้ท้ายประโยค
- That we need more staff is obvious. — การที่เราต้องการพนักงานเพิ่มเป็นเรื่องชัดเจน
- It is obvious that we need more staff. — เห็นได้ชัดว่าเราต้องการพนักงานเพิ่ม
รูปที่สองมักเป็นธรรมชาติกว่าในการสื่อสารทั่วไป It ตรงนี้ไม่ได้หมายถึงสิ่งของที่กล่าวถึงก่อนหน้า แต่ทำหน้าที่ช่วยจัดประโยค อย่าเติม it ซ้ำเมื่อยกประโยคย่อยเป็นประธานไว้แล้ว
ตัวอย่างในบริบท
ลองอ่านประโยคทั้งประโยคก่อน แล้วจึงดูว่าส่วนตัวหนาเป็นสิ่งที่รู้ สิ่งที่ยังไม่แน่ใจ หรือสิ่งที่กำลังกล่าวถึง
| ภาษาอังกฤษ | ความหมายภาษาไทย | จุดสังเกต |
|---|---|---|
| What matters is your health. | สิ่งที่สำคัญคือสุขภาพของคุณ | ทั้งชุดเป็นประธาน และ what เป็นประธานของ matters ภายในด้วย |
| I don't know whether he'll come. | ฉันไม่รู้ว่าเขาจะมาหรือเปล่า | ไม่แน่ใจระหว่างมาหรือไม่มา |
| The fact that he lied is concerning. | ข้อเท็จจริงที่ว่าเขาโกหกเป็นเรื่องน่ากังวล | ระบุเนื้อหาของข้อเท็จจริง |
| It depends on what you want. | ขึ้นอยู่กับว่าคุณต้องการอะไร | ประโยคย่อยตามหลังคำบุพบท |
| What he said was true. | สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง | กล่าวถึงถ้อยคำหรือเนื้อหาที่เขาพูด |
| I know what you mean. | ฉันเข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร | เรียง you mean ไม่ใช้รูปคำถาม |
| The problem is that the payment hasn't arrived. | ปัญหาคือเงินยังไม่เข้ามา | ส่วนเติมเต็มหลัง is |
| Could you explain why the train was cancelled? | ช่วยอธิบายได้ไหมว่าทำไมรถไฟเที่ยวนี้จึงถูกยกเลิก | ประโยคหลักเป็นคำถาม แต่ประโยคย่อยไม่สลับคำ |
| We need to find out who has the keys. | เราต้องหาคำตอบว่าใครมีกุญแจ | who เป็นประธานของประโยคย่อย |
| Nobody knows how much the repairs will cost. | ไม่มีใครรู้ว่าค่าซ่อมจะเป็นเงินเท่าไร | ใช้กลุ่มคำถามทั้งชุดไว้ด้านหน้า |
| Whether we can finish today remains uncertain. | ยังไม่แน่ว่าเราจะทำเสร็จวันนี้ได้หรือไม่ | ประโยคย่อยเป็นประธาน |
| It is reassuring that someone checks every order. | การที่มีคนตรวจทุกคำสั่งซื้อทำให้อุ่นใจ | ใช้ it แล้ววางเนื้อหาไว้ท้าย |
| There is no evidence that the files were deleted. | ไม่มีหลักฐานว่าไฟล์ถูกลบ | เนื้อหาตามหลังคำนาม ไม่ได้ยืนยันว่าไฟล์ถูกลบจริง |
| Please tell me which option you prefer. | ช่วยบอกด้วยว่าคุณชอบตัวเลือกไหนมากกว่า | เลือกจากชุดตัวเลือกที่มีอยู่ |
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
1. ใช้ลำดับคำถามภายในประโยคย่อย
- ไม่ถูก: I don't know where is the station.
- ถูก: I don't know where the station is.
- ความหมาย: ฉันไม่รู้ว่าสถานีอยู่ที่ไหน
ให้เก็บการสลับคำไว้สำหรับคำถามตรง เมื่อข้อความอยู่หลัง “ฉันไม่รู้ว่า…” ต้องเรียงประธานก่อนกริยา แม้คำว่า “ที่ไหน” จะชวนให้นึกถึงคำถามก็ตาม
2. ใช้ that แทน what เมื่อต้องการหมายถึง “สิ่งที่”
- ไม่ถูก: That you said upset me.
- ถูก: What you said upset me.
- ความหมาย: สิ่งที่คุณพูดทำให้ฉันเสียใจ
ในความหมายนี้ต้องมีคำแทนสิ่งที่ถูกพูด ซึ่ง what ทำหน้าที่ให้ได้ แต่ that ที่เป็นคำเชื่อมทำไม่ได้ อีกแบบที่ถูกคือ The fact that you said it upset me. — การที่คุณพูดเรื่องนั้นออกมาทำให้ฉันเสียใจ ประโยคนี้เน้นการพูดออกมา ไม่ใช่ตัวถ้อยคำ
3. ใช้ if หลังคำบุพบท
- ไม่ถูก: We argued about if we should cancel.
- ถูก: We argued about whether we should cancel.
- ความหมาย: เราโต้เถียงกันว่าควรยกเลิกหรือไม่
หลัง about ต้องใช้ whether ในโครงสร้างนี้ อย่าจำเพียงว่า if กับ whether แปลเหมือนกันแล้วสลับใช้ได้ทุกที่
4. ละ that เมื่อเป็นประธานหน้าประโยค
- ไม่ถูก: She passed the exam surprised everyone.
- ถูก: That she passed the exam surprised everyone.
- ความหมาย: การที่เธอสอบผ่านทำให้ทุกคนประหลาดใจ
ต้องมี that เพื่อบอกว่าข้อความช่วงแรกทั้งชุดทำหน้าที่เป็นประธาน หากต้องการรูปที่เบากว่า ใช้ It surprised everyone that she passed the exam. — ทุกคนประหลาดใจที่เธอสอบผ่าน
5. ใส่ประธานซ้ำหลังประโยคย่อย
- ไม่ถูก: What you need it is a break.
- ถูก: What you need is a break.
- ความหมาย: สิ่งที่คุณต้องการคือการพัก
What you need เป็นประธานอยู่แล้ว ไม่ต้องมี it อีก ภาษาไทยอาจพูดแบบยกหัวข้อว่า “สิ่งที่คุณต้องการน่ะ มันคือการพัก” ได้ แต่ไม่ควรย้ายรูปพูดนี้มาเป็นประโยคอังกฤษมาตรฐานตรง ๆ
6. ใส่ that ซ้อนหลังคำถาม
- ไม่ถูก: Please explain why that you left early.
- ถูก: Please explain why you left early.
- ความหมาย: ช่วยอธิบายด้วยว่าทำไมคุณถึงออกไปก่อน
ภาษาไทยใช้ “อธิบายว่าทำไม…” ได้ แต่ภาษาอังกฤษใช้ why เชื่อมเข้ากับประโยคย่อยได้เองแล้ว ไม่ต้องเติม that เพื่อแทนคำว่า “ว่า” ทุกครั้ง
ข้อสังเกตในการใช้งาน
ภาษาพูดกับภาษาเขียนต่างกันตรงไหน
ในบทสนทนา รูปอย่าง I think you're right. — ฉันคิดว่าคุณพูดถูก เป็นธรรมชาติและไม่จำเป็นต้องเติม that ให้ครบทุกครั้ง ในรายงาน การเก็บ that ไว้มักช่วยให้แยกข้อความหลักกับเนื้อหาที่รายงานได้ง่าย โดยเฉพาะเมื่อมีหลายประโยคย่อยต่อกัน
การขึ้นต้นด้วย That… ไม่ผิด แต่ฟังหนักและเป็นทางการกว่ารูป It is…that… ส่วนการขึ้นต้นด้วย What… พบได้ทั่วไปเมื่อต้องการชี้ว่าสิ่งไหนสำคัญ เช่น What we need is a clear deadline. — สิ่งที่เราต้องการคือกำหนดส่งที่ชัดเจน ไม่ใช่ว่าประโยคย่อยทุกชนิดจะมีน้ำเสียงเหมือนกัน
ไม่จำเป็นต้องเพิ่ม the fact that ทุกครั้ง
The fact that… ช่วยทำให้เนื้อหาทั้งเรื่องกลายเป็นกลุ่มคำนามที่นำไปใช้หลังคำบุพบทหรือในตำแหน่งอื่นได้ แต่ทำให้ประโยคยาวขึ้นด้วย
- We were worried about the fact that nobody had replied. — เรากังวลกับการที่ไม่มีใครตอบกลับ
- We were worried that nobody had replied. — เรากังวลที่ไม่มีใครตอบกลับ
ถ้าไม่ต้องการเน้น “ข้อเท็จจริงนั้น” รูปที่สองก็เพียงพอ อย่างไรก็ตาม อย่าลบ the fact ออกโดยเหลือ about that nobody… เพราะ that ที่นำเนื้อหาแบบนี้โดยทั่วไปไม่ตามหลังคำบุพบทโดยตรง
เครื่องหมายคำถามขึ้นอยู่กับประโยคหลัก
- I wonder where she is. — ฉันสงสัยว่าเธออยู่ที่ไหน
- Do you know where she is? — คุณรู้ไหมว่าเธออยู่ที่ไหน
ประโยคแรกเป็นการบอกความสงสัย จึงลงท้ายด้วยจุด ประโยคที่สองถามผู้ฟังจริง จึงใช้เครื่องหมายคำถาม ไม่ใช่ว่าพอเห็น where แล้วต้องลงท้ายด้วยเครื่องหมายคำถามเสมอ
ต่อยอด: ความแตกต่างและรูปใช้ขั้นสูง
ประโยคย่อยบอกเนื้อหากับประโยคขยายนาม
ประโยคขยายนามคือประโยคย่อยที่ช่วยบอกว่าหมายถึงคนหรือสิ่งใด ส่วนประโยคย่อยบอกเนื้อหาระบุว่า “เรื่องนั้นมีใจความว่าอะไร” ทั้งสองแบบอาจใช้ that เหมือนกัน แต่ทำงานต่างกัน
- The claim that she made was false. — คำกล่าวอ้างที่เธอพูดออกมาเป็นเท็จ
- The claim that she owned the land was false. — คำกล่าวอ้างที่ว่าเธอเป็นเจ้าของที่ดินนั้นเป็นเท็จ
ในประโยคแรก that she made ขยาย claim และ made มีตำแหน่งกรรมที่เชื่อมกลับไปยังคำกล่าวอ้างนั้น ถ้าตัดคำเชื่อมออกมาดูจะได้ประมาณ “เธอกล่าวอ้างสิ่งนั้น” ส่วนประโยคที่สอง she owned the land มีองค์ประกอบครบอยู่แล้ว ทั้งชุดบอกเนื้อหาของคำกล่าวอ้าง ไม่ได้มีตำแหน่งว่างให้ claim เข้าไปเป็นกรรม
ส่วน what she said — สิ่งที่เธอพูด ไม่มีคำนามนำหน้า และมีความหมายรวม “สิ่งนั้นที่…” ไว้แล้ว ตำราแต่ละแนวอาจจัดชื่อโครงสร้างนี้ต่างกัน สำหรับการใช้งานให้จับหลักว่า what ไม่ใช้ตามหลังคำนามเดิมซ้ำอีกตัวในรูปมาตรฐาน
ใช้ what เพื่อเน้นสิ่งที่ต้องการสื่อ
โครงสร้าง What… + be + ส่วนที่ต้องการเน้น ช่วยแยกเรื่องที่รู้แล้วออกจากคำตอบที่อยากให้ผู้ฟังสนใจ
- We need more time. — เราต้องการเวลาเพิ่ม
- What we need is more time. — สิ่งที่เราต้องการคือเวลาเพิ่ม
รูปหลังช่วยเน้นว่าเป็น “เวลา” ไม่ใช่เงินหรือคนเพิ่ม แต่ถ้าใช้บ่อยทุกประโยคจะฟังหนัก ควรใช้เมื่อมีจุดเปรียบต่างหรือเมื่อต้องการสรุปประเด็นจริง ๆ
โดยทั่วไป ประโยคย่อยที่ทำหน้าที่เป็นประธานหนึ่งชุดมักใช้กริยาเอกพจน์ หรือรูปที่มองเป็นเรื่องเดียว เช่น What he said was surprising. — สิ่งที่เขาพูดน่าประหลาดใจ แต่ในประโยคเน้นที่มีส่วนหลังเป็นพหูพจน์ อาจพบทั้ง What we need is two more chairs. และ What we need are two more chairs. — สิ่งที่เราต้องการคือเก้าอี้เพิ่มอีกสองตัว จึงไม่ควรจำว่า what ต้องตามด้วย is ทุกกรณี
รูปย่อด้วยคำถามตามด้วย to
ประโยคย่อยบางชนิดลดรูปเป็น คำถาม + to + กริยารูปพื้นฐาน ได้ กริยารูปพื้นฐานคือรูปอย่าง go, do, say ที่ยังไม่เติมส่วนแสดงบุคคลหรือเวลา
- I don't know what to say. — ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
- She showed us how to use the scanner. — เธอสาธิตวิธีใช้เครื่องสแกนให้เราดู
- We haven't decided whether to accept. — เรายังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะตอบรับหรือไม่
รูปนี้มักสื่อว่าควรทำอะไรหรือจะทำอย่างไร ไม่ได้ใช้แทนประโยคเต็มทุกแบบ เช่น ไม่ใช้ why to leave เป็นรูปย่อปกติของ “ทำไมเราควรออกไป” ให้ใช้ why we should leave แทน และอย่าลืมว่า whether to… ใช้ได้ แต่ if to… ใช้ไม่ได้ในความหมายนี้
รูป whatever และ whoever
Whatever อาจหมายถึง “อะไรก็ตามที่” และ whoever อาจหมายถึง “ใครก็ตามที่” ทั้งชุดใช้ในตำแหน่งของคำนามได้
- You can choose whatever you like. — คุณเลือกอะไรก็ได้ที่ชอบ
- Whoever finishes first can leave early. — ใครก็ตามที่ทำเสร็จก่อนสามารถกลับก่อนได้
ต่างจาก what และ who ธรรมดา รูปเหล่านี้เปิดขอบเขตให้เป็นคนหรือสิ่งใดก็ได้ที่ตรงเงื่อนไข อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกประโยคที่มี whatever จะเป็นนามานุประโยค เช่น Whatever happens, call me. — ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ให้โทรหาฉัน ส่วนหน้าในประโยคนี้กำหนดเงื่อนไขครอบคลุมเหตุการณ์ ไม่ได้เป็นประธานหรือกรรม
เนื้อหาที่เป็นคำขอ ข้อเสนอ หรือสิ่งจำเป็น
หลังคำที่สื่อข้อเสนอหรือความจำเป็น เช่น recommend, insist, essential อาจใช้กริยารูปพื้นฐานในประโยคย่อย แม้ประธานเป็นบุรุษที่สามเอกพจน์ รูปนี้เรียกว่ารูปสมมติ คือรูปกริยาที่ไม่ได้ใช้รายงานเหตุการณ์จริงตามปกติ แต่ใช้บอกสิ่งที่เสนอหรือต้องการให้เกิดขึ้น
- They recommended that she apply again. — พวกเขาแนะนำให้เธอสมัครอีกครั้ง
- It is essential that everyone be informed. — จำเป็นอย่างยิ่งที่ทุกคนจะได้รับแจ้ง
ในตัวอย่างแรกใช้ apply ไม่ใช่ applies และในตัวอย่างที่สองใช้ be ไม่ใช่ is อีกทางเลือกที่พบได้ โดยเฉพาะในภาษาอังกฤษแบบบริติช คือ They recommended that she should apply again. — พวกเขาแนะนำให้เธอสมัครอีกครั้ง อย่านำกฎนี้ไปใช้กับทุกประโยคที่ขึ้นต้นด้วย that เพราะประโยคที่รายงานข้อเท็จจริงยังผันกริยาตามปกติ
เวลาในประโยคย่อยไม่จำเป็นต้องตรงกับประโยคหลักเสมอ
ต้องเลือกเวลากริยาให้ตรงกับสิ่งที่ต้องการสื่อ ไม่ใช่เปลี่ยนทุกกริยาเป็นอดีตเพียงเพราะกริยาหลักเป็นอดีต
- I knew that she was tired. — ตอนนั้นฉันรู้ว่าเธอเหนื่อย
- The guide explained that the museum closes on Mondays. — มัคคุเทศก์อธิบายว่าพิพิธภัณฑ์ปิดทุกวันจันทร์
ประโยคแรกกล่าวถึงสภาพในอดีต ส่วนประโยคที่สองเก็บ closes ไว้เพื่อบอกตารางที่ยังใช้ในปัจจุบัน หากบริบทเป็นการเล่าข้อมูลตามมุมมองในอดีต ก็อาจใช้รูปอดีตได้เช่นกัน ประเด็นคือความสัมพันธ์ของเวลาและมุมมอง ไม่ใช่แค่คำเชื่อมที่ใช้เปิดประโยคย่อย
วิธีฝึกให้ใช้ได้คล่อง
- ฝึกจับขอบเขตเป็นก้อนเดียว เลือกข้อความจากข่าวหรืออีเมลสั้น ๆ แล้วขีดเส้นใต้ประโยคย่อยทั้งชุด จากนั้นถามว่าทั้งชุดเป็นสิ่งที่รู้ สิ่งที่กำลังพูดถึง หรือเนื้อหาของคำนามใด อย่าขีดเส้นใต้แค่ that หรือ what เพราะจะมองไม่เห็นหน้าที่ของโครงสร้าง
- เปลี่ยนคำถามตรงเป็นข้อความซ้อนวันละสามข้อ เช่น Where did they go? — พวกเขาไปที่ไหน เปลี่ยนเป็น I don't know where they went. — ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาไปที่ไหน ตรวจว่าตัด do/does/did ที่มีไว้สร้างคำถามออกแล้วหรือยัง และคืนรูปกริยาหลักให้ถูกต้อง ถ้าเป็นคำถามที่มี who เป็นประธานอยู่แล้ว อย่าเติมประธานซ้ำ
- เขียนเรื่องเดียวสามมุม เริ่มจากข้อความธรรมดา แล้วใช้ that เพื่อรายงานความเชื่อ ใช้ whether เพื่อเปิดประเด็นที่ยังไม่แน่ใจ และใช้ what เพื่อระบุสิ่งที่ต้องการ เช่น I think that we need more time. — ฉันคิดว่าเราต้องการเวลาเพิ่ม, We must decide whether to ask for more time. — เราต้องตัดสินใจว่าจะขอเวลาเพิ่มหรือไม่ และ What we need is more time. — สิ่งที่เราต้องการคือเวลาเพิ่ม เปรียบเทียบว่าแต่ละรูปพาผู้อ่านไปสนใจจุดไหน
หัวข้อที่เกี่ยวข้อง
- พื้นฐานที่ควรทบทวน: ประโยคขยายนามด้วยคำบอกสถานที่ เวลา และเจ้าของ — ช่วยแยกประโยคย่อยที่ขยายคำนามออกจากประโยคย่อยที่ทำหน้าที่แทนคำนามหรือบอกเนื้อหาของคำนาม