คำคุณศัพท์พื้นฐานในภาษาอังกฤษ
Basic Adjectives
บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนผังไวยากรณ์ภาษาอังกฤษบน Settemila Lingue
สรุปสั้น ๆ
คำคุณศัพท์คือคำที่บอกลักษณะ เช่น ใหญ่ เล็ก แพง หรือมีความสุข ในภาษาอังกฤษมักวางไว้ ก่อนคำนาม เช่น a small cat — แมวตัวเล็กหนึ่งตัว หรือ หลังคำกริยา be เช่น The car is fast. — รถคันนั้นวิ่งเร็ว คำคุณศัพท์ใช้รูปเดิม ไม่ว่ากำลังพูดถึงหนึ่งสิ่ง หลายสิ่ง ผู้ชาย หรือผู้หญิง ต่างจากภาษาไทยที่พูดว่า “บ้านใหญ่” หรือ “บ้านหลังนี้ใหญ่” ได้ ภาษาอังกฤษต้องระวังทั้งตำแหน่งของคำและการใส่ is/are ให้ครบในประโยคแบบหลัง
ภาพรวม
คำคุณศัพท์ช่วยให้บอกสิ่งที่ต้องการได้ชัดเจนขึ้น จาก “ขอห้องพัก” เป็น “ขอห้องพักที่เงียบ” จาก “รองเท้า” เป็น “รองเท้าราคาแพง” คำเหล่านี้ใช้บอกขนาด สี อายุ ราคา คุณภาพ ความรู้สึก และลักษณะอื่น ๆ ของคนหรือสิ่งของ จึงเป็นพื้นฐานระดับ A1 ที่ใช้ได้ทันทีทั้งเวลาเลือกซื้อของ แนะนำตัว และพูดถึงชีวิตประจำวัน
ก่อนเริ่ม แยกคำสองชนิดนี้ให้ออก: คำนาม คือคำเรียกคน สัตว์ สิ่งของ สถานที่ หรือสิ่งที่พูดถึง เช่น cat — แมว และ house — บ้าน ส่วน คำคุณศัพท์ คือคำบอกลักษณะของสิ่งนั้น เช่น small — เล็ก และ big — ใหญ่ เมื่อรวมกัน a big house จึงหมายถึง “บ้านหลังใหญ่หนึ่งหลัง” ไม่ใช่ประโยคบอกเล่าที่สมบูรณ์
สำหรับผู้ใช้ภาษาไทย ความยากไม่ใช่การเปลี่ยนรูปคำคุณศัพท์ เพราะภาษาอังกฤษก็ใช้คำเดิมเช่นกัน แต่คือการจัดคำใหม่ แทนที่จะเรียง “บ้าน + ใหญ่” ต้องเรียง “ใหญ่ + บ้าน” เมื่อนำคำคุณศัพท์ไปขยายคำนามโดยตรง อีกทางหนึ่งคือใช้ประโยค The house is big. — บ้านหลังนั้นใหญ่ ซึ่งต้องมี is แม้คำแปลไทยจะไม่จำเป็นต้องมี “เป็น” หรือ “คือ” ก็ตาม
หลักการใช้และการวางคำ
1. วางคำคุณศัพท์ก่อนคำนาม
เมื่อต้องการระบุว่าเป็นคนหรือสิ่งของแบบไหน ให้ใช้โครงสร้าง คำคุณศัพท์ + คำนาม ถ้ามีคำอย่าง a, the, my อยู่ด้วย คำเหล่านั้นจะมาก่อนคำคุณศัพท์
| รูปภาษาอังกฤษ | ความหมาย | สิ่งที่ควรสังเกต |
|---|---|---|
| a small cat | แมวตัวเล็กหนึ่งตัว | คำบอกขนาดอยู่หน้าแมว |
| a big house | บ้านหลังใหญ่หนึ่งหลัง | คำบอกขนาดอยู่หน้าบ้าน |
| expensive shoes | รองเท้าราคาแพง | คำบอกราคาอยู่หน้ารองเท้า |
| the red bag | กระเป๋าสีแดงใบนั้น | คำชี้เฉพาะอยู่หน้าคำบอกสี |
| my new phone | โทรศัพท์เครื่องใหม่ของฉัน | คำบอกเจ้าของอยู่หน้าคำบอกลักษณะ |
a/an เป็นคำนำหน้าคำนามที่ใช้กับสิ่งนับได้หนึ่งสิ่งเมื่อยังไม่ได้ชี้เฉพาะ ส่วน the ใช้เมื่อผู้พูดและผู้ฟังรู้ว่าหมายถึงสิ่งไหน การมีคำคุณศัพท์ไม่ได้ทำให้คำนำหน้าเหล่านี้หายไป เช่น ถ้าจะพูดถึงกระเป๋าใบใหญ่หนึ่งใบ ใช้ a big bag — กระเป๋าใบใหญ่หนึ่งใบ ไม่ใช่เพียง big bag ในตำแหน่งที่ต้องมีคำนำหน้า
อย่างไรก็ตาม ไม่ได้แปลว่าทุกคำนามต้องมี a/an เสมอไป คำนามพหูพจน์ (คำที่หมายถึงหลายสิ่ง) และคำนามนับไม่ได้ เช่น น้ำ อาจใช้โดยไม่มีคำนำหน้าเมื่อพูดโดยทั่วไปได้ เช่น small rooms — ห้องเล็ก ๆ และ cold water — น้ำเย็น
2. วางคำคุณศัพท์หลัง be เพื่อบอกลักษณะของประธาน
ประธาน คือคนหรือสิ่งที่ประโยคกำลังกล่าวถึง เช่น “ห้องนี้” ในประโยค “ห้องนี้เล็ก” ภาษาอังกฤษใช้โครงสร้าง ประธาน + be + คำคุณศัพท์ โดยเลือกคำกริยา be ให้เข้ากับประธาน ในรูปปัจจุบันใช้ am, is, are
| ประโยคภาษาอังกฤษ | ความหมาย | การเลือกคำกริยา |
|---|---|---|
| I am tired. | ฉันเหนื่อย | ใช้ am กับ I |
| You are kind. | คุณใจดี | ใช้ are กับ you |
| He is happy. | เขามีความสุข | ใช้ is กับ he |
| She is happy. | เธอมีความสุข | ใช้ is กับ she |
| The room is small. | ห้องนั้นเล็ก | ห้องเดียวใช้ is |
| The rooms are small. | ห้องเหล่านั้นเล็ก | หลายห้องใช้ are |
| We are ready. | พวกเราพร้อมแล้ว | ใช้ are กับ we |
| They are happy. | พวกเขามีความสุข | ใช้ are กับ they |
ภาษาไทยพูดว่า “ฉันเหนื่อย” ได้โดยไม่ต้องมีคำเชื่อม แต่ภาษาอังกฤษมาตรฐานใช้ I am tired. ไม่ใช่ I tired. อย่าแปล am/is/are เป็น “เป็น” ทุกครั้ง เพราะ “ฉันเป็นเหนื่อย” ไม่เป็นธรรมชาติในภาษาไทย หน้าที่ของคำเหล่านี้ในที่นี้คือเชื่อมประธานเข้ากับลักษณะที่บอก
3. คำคุณศัพท์ไม่เปลี่ยนตามจำนวนหรือเพศ
ไม่ว่าคำนามจะเป็นเอกพจน์ (หนึ่งคนหรือหนึ่งสิ่ง) หรือพหูพจน์ คำคุณศัพท์ยังใช้รูปเดิม สิ่งที่อาจเปลี่ยนคือคำนามและคำกริยา ไม่ใช่คำบอกลักษณะ
- a new book — หนังสือใหม่หนึ่งเล่ม → new books — หนังสือใหม่หลายเล่ม
- The book is new. — หนังสือเล่มนั้นใหม่ → The books are new. — หนังสือเหล่านั้นใหม่
- a kind man — ผู้ชายใจดีหนึ่งคน → a kind woman — ผู้หญิงใจดีหนึ่งคน
จึงไม่เติม -s ให้ new หรือ kind เพียงเพราะกำลังพูดถึงหลายคนหรือหลายสิ่ง และไม่เปลี่ยนคำคุณศัพท์ให้เข้ากับเพศของบุคคล ในจุดนี้ใช้ความคุ้นเคยจากภาษาไทยได้เลย: “คนใจดี” กับ “คนใจดีหลายคน” ก็ยังใช้คำว่า “ใจดี” เหมือนเดิม
4. กลุ่มคำกับประโยคเต็มต่างกันอย่างไร
a quiet room — ห้องที่เงียบหนึ่งห้อง เป็นเพียงกลุ่มคำที่เรียกสิ่งหนึ่ง ส่วน The room is quiet. — ห้องนั้นเงียบ เป็นประโยคที่บอกข้อมูลเกี่ยวกับห้องนั้น ความต่างนี้สำคัญเวลาเขียนอีเมลหรือพูดเป็นประโยค
- I need a quiet room. — ฉันต้องการห้องที่เงียบสักห้อง: ใช้กลุ่มคำเป็นสิ่งที่ต้องการ
- This room is quiet. — ห้องนี้เงียบ: ใช้ประโยคบอกลักษณะของห้อง
คำตอบสั้น ๆ ในบทสนทนาอาจเป็นแค่กลุ่มคำได้ เช่น เมื่อถามว่าต้องการห้องแบบไหน ก็อาจตอบว่า A quiet room, please. — ขอห้องที่เงียบ แต่เมื่อกำลังฝึกแต่งประโยคบอกเล่า ควรเขียนโครงสร้างให้ครบก่อน
5. การปฏิเสธและการถาม
ถ้าประโยคใช้ be ให้เติม not หลัง be เมื่อต้องการปฏิเสธ และย้าย be ไปหน้าประธานเมื่อต้องการถามว่าจริงหรือไม่ ไม่ต้องเติม do/does ในโครงสร้างนี้
| ประโยคภาษาอังกฤษ | ความหมาย | หน้าที่ |
|---|---|---|
| The bag is heavy. | กระเป๋าใบนั้นหนัก | บอกเล่า |
| The bag is not heavy. | กระเป๋าใบนั้นไม่หนัก | ปฏิเสธ |
| Is the bag heavy? | กระเป๋าใบนั้นหนักไหม | คำถาม |
| Are these shoes expensive? | รองเท้าคู่นี้แพงไหม | คำถามเมื่อประธานเป็นพหูพจน์ |
จะตอบสั้น ๆ ว่า Yes, it is. — ใช่ หนัก หรือ No, it isn't. — ไม่ ไม่หนัก ก็ได้ โดยไม่ต้องพูดคำคุณศัพท์ซ้ำ คำแปลไทยเลือกให้ตรงกับลักษณะที่กำลังถาม ไม่จำเป็นต้องแปลเป็น “ใช่ มันเป็น”
6. คำบอกระดับวางหน้าคำคุณศัพท์
ถ้าต้องการบอกว่า “ใหญ่มาก” หรือ “ค่อนข้างเล็ก” ให้ใส่คำบอกระดับหน้าคำคุณศัพท์ เช่น very — มาก, quite — ค่อนข้าง และ a little — เล็กน้อย จุดนี้ต่างจากภาษาไทยที่มักวาง “มาก” ไว้ด้านหลัง
- a very small kitchen — ห้องครัวที่เล็กมาก
- The kitchen is very small. — ห้องครัวเล็กมาก
- I am a little tired. — ฉันเหนื่อยนิดหน่อย
สำหรับผู้เริ่มต้น ใช้ very กับคำบอกลักษณะทั่วไป เช่น big, cold, expensive ให้คล่องก่อน ไม่ใช่ทุกคำจะเข้ากับ very ได้เป็นธรรมชาติเท่ากัน โดยเฉพาะคำที่มีความหมายแรงอยู่แล้ว เช่น excellent — ดีเยี่ยม
ตัวอย่างในสถานการณ์จริง
ตารางนี้รวมทั้งกลุ่มคำและประโยคเต็ม ลองสังเกตว่าคำคุณศัพท์กำลังอยู่ก่อนคำนาม หรืออยู่หลัง be และอ่านคำแปลไทยให้เข้าใจความหมายโดยไม่ยึดลำดับคำไทยเป็นแบบในการแต่งภาษาอังกฤษ
| ภาษาอังกฤษ | คำแปลไทย | ข้อสังเกต |
|---|---|---|
| A small cat is sleeping on the sofa. | แมวตัวเล็กตัวหนึ่งกำลังนอนอยู่บนโซฟา | คำบอกขนาดอยู่หน้าคำนาม |
| The car is fast. | รถคันนั้นวิ่งเร็ว | บอกลักษณะของรถหลัง is |
| These are expensive shoes. | นี่คือรองเท้าราคาแพง | คำบอกราคาอยู่หน้าคำนามพหูพจน์ |
| They are happy. | พวกเขามีความสุข | รูปคำบอกความรู้สึกไม่เปลี่ยน |
| We need a clean table. | เราต้องการโต๊ะที่สะอาดสักตัว | บอกว่าต้องการโต๊ะแบบไหน |
| The coffee is cold. | กาแฟเย็นแล้ว | บอกสภาพของกาแฟ |
| My brother has a new job. | พี่ชายของฉันได้งานใหม่ | คำบอกลักษณะอยู่ระหว่างคำนำหน้ากับคำนาม |
| Her parents are friendly. | พ่อแม่ของเธอเป็นมิตร | หลายคนก็ใช้คำคุณศัพท์รูปเดิม |
| Is this seat free? | ที่นั่งตรงนี้ว่างไหม | ในบริบทนี้หมายถึงว่าง ไม่ใช่ฟรี |
| The hotel isn't expensive. | โรงแรมนั้นราคาไม่แพง | ปฏิเสธด้วยรูปย่อของ is not |
| Please bring a large bottle of water. | ช่วยเอาน้ำขวดใหญ่มาให้หน่อย | คำบอกขนาดขยายขวด |
| I'm tired, but the children are ready. | ฉันเหนื่อย แต่เด็ก ๆ พร้อมแล้ว | เปลี่ยนรูป be ตามประธานแต่ละส่วน |
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
1. วางคำคุณศัพท์หลังคำนามตามภาษาไทย
- ไม่ถูกในความหมายที่ต้องการ: I want a bag red.
- ถูก: I want a red bag. — ฉันอยากได้กระเป๋าสีแดงหนึ่งใบ
- เหตุผล: เมื่อบอกว่าเป็นกระเป๋าแบบไหนโดยตรง คำบอกสีต้องอยู่หน้าคำนาม อย่านำลำดับ “กระเป๋าสีแดง” มาเรียงคำต่อคำ ข้อยกเว้นที่มีคำคุณศัพท์ตามหลังจะกล่าวแยกไว้ในส่วนต่อยอด
2. ลืม be ในประโยคบอกลักษณะ
- ไม่ถูก: This room very hot.
- ถูก: This room is very hot. — ห้องนี้ร้อนมาก
- เหตุผล: ภาษาอังกฤษต้องมีคำกริยาในประโยคแบบนี้ คำบอกลักษณะ hot ไม่ได้ทำหน้าที่แทน is แม้ภาษาไทยจะพูดว่า “ห้องนี้ร้อนมาก” ได้เลย
3. เติมเครื่องหมายพหูพจน์ให้คำคุณศัพท์
- ไม่ถูก: They are happys.
- ถูก: They are happy. — พวกเขามีความสุข
- เหตุผล: happy ไม่เปลี่ยนตามจำนวนคน ถ้าพูดว่า “เพื่อนที่มีความสุขหลายคน” ใช้ happy friends โดยเติม -s ที่คำนาม friends ไม่ใช่ที่คำบอกความรู้สึก
4. ลืมคำนำหน้าเมื่อมีคำคุณศัพท์
- ไม่ถูก: She has new phone.
- ถูก: She has a new phone. — เธอมีโทรศัพท์เครื่องใหม่หนึ่งเครื่อง
- เหตุผล: phone เป็นคำนามนับได้เอกพจน์ ในประโยคนี้ต้องมีคำนำหน้า การเพิ่ม new ไม่ได้เปลี่ยนกฎของคำนาม
5. เลือก a/an จากคำนามทั้งที่มีคำคุณศัพท์คั่น
- ไม่ถูก: It is a old house.
- ถูก: It is an old house. — มันเป็นบ้านเก่าหลังหนึ่ง
- เหตุผล: เลือก a/an จากเสียงแรกของคำที่ตามมาติดกัน ในที่นี้คือ old ซึ่งขึ้นต้นด้วยเสียงสระ จึงใช้ an เทียบกับ a house — บ้านหนึ่งหลัง ซึ่งไม่มีคำคุณศัพท์คั่นและเริ่มด้วยเสียงพยัญชนะ
6. ใช้ do ถามประโยคที่มี be อยู่แล้ว
- ไม่ถูก: Does the room be clean?
- ถูก: Is the room clean? — ห้องสะอาดไหม
- เหตุผล: เมื่อต้องการถามลักษณะด้วย be ให้ย้าย is ไปข้างหน้าได้เลย ไม่ต้องใช้ does ช่วย
ข้อสังเกตในการใช้งาน
รูปย่อพบได้ทั่วไป แต่กฎเดิมไม่เปลี่ยน
ในการพูดและข้อความทั่วไป มักใช้ I'm แทน I am, she's แทน she is และ they're แทน they are เช่น She's busy. — เธอยุ่งอยู่ รูปย่อยังมี be อยู่ ไม่ใช่การละคำกริยา ส่วนงานเขียนที่เป็นทางการมากอาจเลือกใช้รูปเต็มตามลักษณะงาน
แปลความหมายตามสิ่งที่คำคุณศัพท์ขยาย
คำเดียวกันอาจต้องแปลต่างกันตามบริบท เช่น a free seat — ที่นั่งว่าง แต่ a free ticket — ตั๋วฟรี หรือ a light bag — กระเป๋าที่เบา แต่ a light colour — สีอ่อน จึงควรจดจำคำคุณศัพท์พร้อมคำนามที่ใช้คู่กัน ไม่ใช่ท่องคำแปลไทยเพียงคำเดียว
คำบอกขนาดก็เช่นกัน a big problem หมายถึง “ปัญหาใหญ่” ไม่ได้บอกขนาดทางกายภาพ ขณะที่ “ฝนตกหนัก” มักใช้ heavy rain ไม่ใช่การนำคำที่แปลว่า “ใหญ่” มาใส่ตรง ๆ การฟังและอ่านกลุ่มคำที่ใช้จริงจะช่วยให้เลือกคำได้เป็นธรรมชาติ
คำคุณศัพท์บางคำใช้กับคำกริยาอื่นได้ด้วย
ไม่จำเป็นต้องมี be หน้าคำคุณศัพท์ทุกครั้ง คำกริยาเชื่อม (คำกริยาที่เชื่อมคนหรือสิ่งของเข้ากับลักษณะหรือสภาพ) เช่น look, feel, seem, become ก็ใช้ได้
- You look tired. — คุณดูเหนื่อย
- I feel cold. — ฉันรู้สึกหนาว
- The food smells good. — อาหารมีกลิ่นหอมชวนกิน
ในตัวอย่างเหล่านี้ tired, cold, good บอกลักษณะของประธาน ไม่ใช่บอกว่าทำกริยาอย่างไร จึงไม่ต้องเปลี่ยนเป็นคำวิเศษณ์ และไม่ต้องใส่ be ซ้ำอีก
ต่อยอดจากพื้นฐาน: เรื่องที่ค่อย ๆ เรียนเพิ่มได้
ถ้าเพิ่งเริ่มเรียน ให้จำสองแบบหลักคือ a small room — ห้องเล็กหนึ่งห้อง และ The room is small. — ห้องนั้นเล็ก ก่อน รายละเอียดต่อไปนี้มีไว้ช่วยอ่านสิ่งที่พบภายหลัง ไม่จำเป็นต้องใช้ทุกแบบทันที
คำคุณศัพท์หลายคำและลำดับคำ
ภาษาอังกฤษใช้คำคุณศัพท์มากกว่าหนึ่งคำหน้าคำนามได้ เช่น a beautiful old house — บ้านเก่าที่สวยหลังหนึ่ง โดยทั่วไปความคิดเห็นมักมาก่อนลักษณะที่เป็นข้อเท็จจริง และคำบอกสีหรือที่มามักอยู่ใกล้คำนามมากกว่า
ลำดับที่ใช้เป็นแนวทางได้คือ ความคิดเห็น → ขนาด → อายุ → รูปร่าง → สี → ที่มา → วัสดุ → คำนาม เช่น a small black bag — กระเป๋าสีดำใบเล็ก และ a beautiful old Italian table — โต๊ะอิตาลีเก่าที่สวยหนึ่งตัว นี่เป็นแนวโน้มของการใช้ภาษา ไม่ใช่สูตรที่ควรพยายามใส่คำทุกประเภทให้ครบ ลำดับอาจเปลี่ยนตามคำที่ใช้ ความหมาย และสิ่งที่ต้องการเน้น
คำเรียกวัสดุบางคำเป็นคำนามที่นำมาวางขยายคำนามอีกคำ เช่น a wooden chair — เก้าอี้ไม้ ใช้คำคุณศัพท์ wooden แต่ a gold ring — แหวนทอง ใช้ gold เป็นคำขยาย จึงไม่ใช่ทุกคำหน้าคำนามจะเป็นคำคุณศัพท์ชนิดเดียวกัน
หากคำคุณศัพท์สองคำบอกลักษณะในระดับเดียวกัน มักเชื่อมด้วย and หรือใช้จุลภาค เช่น a kind, patient teacher — ครูที่ใจดีและอดทน เมื่อวางหลัง be มักพูดว่า The teacher is kind and patient. — ครูใจดีและอดทน แต่ไม่ต้องใส่ and ระหว่างคำทุกคู่ เช่น a small red bag — กระเป๋าสีแดงใบเล็ก เป็นลำดับปกติอยู่แล้ว
ไม่ใช่ทุกคำจะใช้ได้สะดวกทั้งสองตำแหน่ง
กฎ “ก่อนคำนามหรือหลัง be” เหมาะกับคำพื้นฐานจำนวนมาก แต่ไม่ใช่คำคุณศัพท์ทุกคำ ตัวอย่างที่ควรจำเป็นกลุ่มคำ ได้แก่
- The child is asleep. — เด็กหลับอยู่: ปกติใช้ asleep หลังคำกริยา หากต้องการวางหน้าคำนาม ใช้ a sleeping child — เด็กที่กำลังหลับ
- She is afraid. — เธอกลัว: ใช้ได้เป็นธรรมชาติ แต่ไม่ใช้ an afraid woman เป็นรูปปกติสำหรับ “ผู้หญิงที่กลัว” อาจใช้ a frightened woman — ผู้หญิงที่รู้สึกกลัว
- my main reason — เหตุผลหลักของฉัน: main ปกติอยู่หน้าคำนาม ไม่ใช้ My reason is main. เพื่อบอกความหมายเดียวกัน
เมื่อเจอคำใหม่ จึงควรดูทั้งความหมายและตัวอย่างตำแหน่งจากพจนานุกรม อย่าอนุมานจากคำที่ใช้ได้สองตำแหน่งว่าทุกคำจะใช้เหมือนกัน
คำคุณศัพท์ที่ตามหลังคำบางชนิด
คำอย่าง something — บางสิ่ง, anything — สิ่งใดหรืออะไรบ้าง และ nothing — ไม่มีอะไร มักมีคำคุณศัพท์ตามหลัง เช่น something cold — อะไรเย็น ๆ สักอย่าง และ nothing important — ไม่มีอะไรสำคัญ
I'd like something cold to drink. — ฉันอยากได้อะไรเย็น ๆ ดื่มสักอย่าง จึงเป็นประโยคปกติ ไม่ต้องย้าย cold ไปหน้า something รูปนี้เป็นแบบแผนเฉพาะ ไม่ใช่เหตุผลให้วางคำคุณศัพท์หลังคำนามทั่วไปทุกคำ
เมื่อคำคุณศัพท์มีข้อความขยายตามมา ทั้งกลุ่มก็อาจอยู่หลังคำนาม เช่น a room full of people — ห้องที่เต็มไปด้วยผู้คน นอกจากนี้บางคำมีความหมายเปลี่ยนตามตำแหน่ง เช่น the people present — ผู้ที่อยู่ ณ ที่นั้น เทียบกับ the present situation — สถานการณ์ปัจจุบัน ควรเรียนรูปเหล่านี้จากบริบทแทนการใช้กฎพื้นฐานอย่างเดียว
แยกคำบอกลักษณะออกจากคำบอกวิธีทำ
คำวิเศษณ์บอกอาการ คือคำที่บอกว่าทำกริยาอย่างไร ต่างจากคำคุณศัพท์ที่บอกลักษณะของคนหรือสิ่งของ ลองเทียบสองประโยคนี้
- She is a careful driver. — เธอเป็นคนขับรถที่ระมัดระวัง: careful บอกลักษณะของคนขับ
- She drives carefully. — เธอขับรถอย่างระมัดระวัง: carefully บอกวิธีขับ
หลายคำสร้างคำวิเศษณ์ด้วย -ly แต่ไม่ใช่ทั้งหมด เช่น fast ใช้รูปเดียวกันได้ทั้งสองหน้าที่: a fast car — รถที่วิ่งเร็ว และ The car goes fast. — รถวิ่งเร็ว ส่วน friendly — เป็นมิตร เป็นคำคุณศัพท์แม้ลงท้ายด้วย -ly จึงดูจากท้ายคำอย่างเดียวไม่ได้
คำลงท้าย -ed กับ -ing
คำคุณศัพท์บางคู่แยกผู้ที่รู้สึกออกจากสิ่งที่ทำให้เกิดความรู้สึก เช่น bored — รู้สึกเบื่อ กับ boring — น่าเบื่อ
- I'm bored. — ฉันเบื่อ
- The film is boring. — หนังเรื่องนั้นน่าเบื่อ
- She's interested in art. — เธอสนใจศิลปะ
- The exhibition is interesting. — นิทรรศการน่าสนใจ
อย่าจำว่า -ed ใช้กับคนและ -ing ใช้กับสิ่งของเสมอไป เพราะคนก็อาจทำให้คนอื่นรู้สึกบางอย่างได้ เช่น He is boring. — เขาเป็นคนน่าเบื่อ ควรดูว่าเป็นฝ่ายรู้สึกหรือฝ่ายทำให้เกิดความรู้สึก และกฎนี้ใช้กับคำกลุ่มนี้ ไม่ใช่คำทุกคำที่มีท้ายเหมือนกัน
การเปรียบเทียบและการบอกขอบเขต
แม้คำคุณศัพท์ไม่เปลี่ยนตามจำนวนหรือเพศ แต่เปลี่ยนรูปเพื่อเปรียบเทียบได้ เช่น small — เล็ก, smaller — เล็กกว่า และ the smallest — เล็กที่สุด คำบางคำใช้ more หรือ most เช่น more expensive — แพงกว่า การเปลี่ยนแบบนี้เกี่ยวกับระดับของลักษณะ ไม่ใช่การทำคำให้เข้ากับคำนาม
คำบอกระดับก็มีความหมายต่างกัน: very expensive — แพงมาก ไม่เท่ากับ too expensive — แพงเกินไป และ big enough — ใหญ่พอ วาง enough หลังคำคุณศัพท์ ไม่ใช่หน้าเหมือน very จึงควรเรียนแต่ละโครงสร้างแยกกันเมื่อพร้อม
อีกแบบที่พบในการอ่านคือ the rich — คนรวยโดยรวม และ the elderly — ผู้สูงอายุโดยรวม เป็นการใช้ the + คำคุณศัพท์ เพื่อกล่าวถึงกลุ่มคน ไม่ได้หมายความว่าจะตัดคำนามทิ้งได้กับคำคุณศัพท์ทุกคำ และไม่ต้องเติม -s ให้คำคุณศัพท์ในโครงสร้างนี้
วิธีฝึกให้ใช้ได้จริง
- ฝึกสลับระหว่างกลุ่มคำกับประโยคเต็ม เลือกของใกล้ตัววันละห้าชิ้น เช่น a heavy bag — กระเป๋าหนักหนึ่งใบ แล้วเปลี่ยนเป็น The bag is heavy. — กระเป๋าใบนั้นหนัก จากนั้นเปลี่ยนเป็นหลายใบ: The bags are heavy. — กระเป๋าเหล่านั้นหนัก ตรวจว่าคำคุณศัพท์ยังเหมือนเดิม แต่คำนามและ be เปลี่ยนถูกหรือไม่
- ฝึกแก้นิสัยเรียงคำตามภาษาไทย เขียนคำไทยสั้น ๆ เช่น “ห้องเล็ก” “กาแฟเย็น” “โทรศัพท์ใหม่” แล้วสร้างกลุ่มคำอังกฤษเป็น a small room, cold coffee, a new phone ตามลำดับ เวลาตรวจ ให้ขีดเส้นใต้คำนามและวงคำคุณศัพท์ จะเห็นทันทีว่าคำบอกลักษณะอยู่ด้านหน้าหรือยัง
- บรรยายสถานที่จริงแล้วถามกลับ ลองบอกลักษณะร้านหรือที่พักสามประโยค จากนั้นเปลี่ยนแต่ละประโยคเป็นคำถามและปฏิเสธ เช่น The room is clean. — ห้องสะอาด → Is the room clean? — ห้องสะอาดไหม → The room isn't clean. — ห้องไม่สะอาด วิธีนี้ฝึกทั้งคำคุณศัพท์และตำแหน่ง be โดยไม่ต้องจำประโยคที่ไม่เกี่ยวกับชีวิตประจำวัน
ก่อนจบการฝึกทุกครั้ง ให้ตรวจสามจุด: คำคุณศัพท์อยู่ถูกที่หรือไม่ ประโยคที่ต้องใช้ be มี be หรือยัง และเผลอเปลี่ยนรูปคำคุณศัพท์ตามจำนวนหรือไม่ แค่ทำสามจุดนี้ได้สม่ำเสมอ ก็ใช้คำคุณศัพท์พื้นฐานได้มั่นคงขึ้นมาก
หัวข้อที่เกี่ยวข้อง
- การเปรียบเทียบขั้นกว่า — ใช้คำคุณศัพท์บอกว่าสิ่งหนึ่งใหญ่กว่า ถูกกว่า หรือดีกว่าอีกสิ่งหนึ่ง
- คำวิเศษณ์บอกอาการ — แยกการบอกลักษณะของคนหรือสิ่งของออกจากการบอกว่าทำกริยาอย่างไร
- การบอกว่าเกินไปและเพียงพอ — ต่อจากการบอกลักษณะไปสู่ความหมายว่าแพงเกินไป ใหญ่พอ หรือยังไม่ดีพอ