A1

ประโยคคำสั่งในภาษาอังกฤษ

Imperatives

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนผังไวยากรณ์ภาษาอังกฤษบน Settemila Lingue

สรุปสั้น ๆ

ประโยคคำสั่งภาษาอังกฤษเริ่มด้วย กริยารูปพื้นฐาน เช่น Open the door. — เปิดประตู โดยปกติไม่ใส่คำว่า you แม้จะพูดกับผู้ฟังโดยตรง ถ้าต้องการห้าม ใช้ Don't + กริยารูปพื้นฐาน เช่น Don't touch that! — อย่าแตะสิ่งนั้น เติม please เมื่อต้องการขอร้อง และใช้ Let's + กริยารูปพื้นฐาน เมื่อต้องการชวนทำสิ่งนั้นด้วยกัน เช่น Let's go! — ไปกันเถอะ

ภาพรวม

แม้จะเรียกว่า “ประโยคคำสั่ง” แต่รูปประโยคนี้ไม่ได้มีไว้สั่งคนอื่นอย่างเดียว ยังใช้บอกขั้นตอน แนะนำเส้นทาง เตือนอันตราย ขอให้ช่วยทำอะไร และอวยพรได้ด้วย เช่น Have a nice day! หมายถึง “ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดี” ไม่ใช่คำสั่งให้ผู้ฟังต้องทำบางอย่าง จึงควรดูทั้งถ้อยคำ น้ำเสียง และสถานการณ์ประกอบกัน

เรื่องนี้เป็นพื้นฐานระดับ A1 ที่นำไปใช้ได้ทันที ทั้งเวลาขึ้นรถ ทำอาหาร ใช้เครื่องใช้ไฟฟ้า หรือเข้าร่วมประชุมทางไกล จุดที่ช่วยให้เรียนง่ายคือไม่ต้องเปลี่ยนรูปกริยาตามจำนวนผู้ฟัง จะพูดกับคนเดียวหรือทั้งห้องก็ใช้รูปเดียวกัน และแม้เป็นกริยาที่มีรูปอดีตไม่ปกติ รูปคำสั่งก็ยังใช้รูปพื้นฐาน

สำหรับผู้พูดภาษาไทย การไม่เอ่ยว่า “คุณ” ในคำสั่งคงไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะเราก็พูดว่า “นั่งก่อน” หรือ “รอตรงนี้” ได้ แต่ภาษาไทยมักใช้คำลงท้ายอย่าง “ครับ” “ค่ะ” “นะ” หรือ “หน่อย” เพื่อปรับน้ำเสียง ภาษาอังกฤษไม่มีคำเดียวที่แทนคำเหล่านี้ได้ทุกกรณี จึงต้องเลือกทั้งรูปประโยค คำว่า please และน้ำเสียงให้เหมาะกับความสัมพันธ์ระหว่างผู้พูดกับผู้ฟัง

หลักการสร้างประโยค

เริ่มจากกริยารูปพื้นฐาน

คำกริยา คือคำที่บอกการกระทำหรือสภาพ เช่น open — เปิด, wait — รอ และ be — เป็นหรืออยู่ กริยารูปพื้นฐาน คือรูปอย่างที่ยกมานี้ โดยไม่เติม -s, -ed หรือ -ing และไม่ใส่ to นำหน้าในประโยคคำสั่งทั่วไป

โครงสร้างหลักคือ กริยารูปพื้นฐาน + ส่วนที่บอกว่าจะให้ทำอะไร ส่วนหลังอาจเป็นสิ่งของ สถานที่ เวลา หรือข้อมูลอื่น ๆ ตามที่กริยานั้นต้องการ บางครั้งใช้กริยาคำเดียวก็ครบแล้ว เช่น Wait! — รอก่อน!

รูปภาษาอังกฤษ ความหมาย จุดสังเกต
Open the door. เปิดประตู เริ่มด้วยกริยา ตามด้วยสิ่งที่ให้เปิด
Wait here. รอตรงนี้ เติมสถานที่ไว้หลังกริยา
Read the instructions carefully. อ่านคำแนะนำให้ละเอียด เติมคำบอกลักษณะการกระทำไว้ท้ายประโยค
Be careful. ระวังด้วย ใช้รูปพื้นฐานของกริยาที่บอกสภาพ
Please sit down. กรุณานั่งลง เติมคำขอร้องหน้าคำสั่ง
Don't touch that! อย่าแตะสิ่งนั้น! ใช้รูปปฏิเสธเพื่อห้าม
Let's go! ไปกันเถอะ! ชวนผู้ฟังไปด้วยกัน

ถ้ากริยาที่ใช้มีคำอื่นเป็นส่วนประกอบ ต้องจำทั้งกลุ่ม เช่น sit down — นั่งลง และ turn off — ปิดเครื่องหรือปิดสวิตช์ อย่าจำเฉพาะคำแรก เพราะคำที่ตามมาอาจเปลี่ยนความหมายของกริยาได้

โดยปกติไม่ต้องใส่ประธาน

ประธาน คือส่วนที่บอกว่าใครหรืออะไรเป็นผู้ทำการกระทำ ในประโยคบอกเล่ามักต้องมีส่วนนี้ แต่ประโยคคำสั่งทั่วไปละไว้ได้ เพราะเข้าใจอยู่แล้วว่าพูดกับผู้ฟัง

เปรียบเทียบ You open the shop at nine. — คุณเปิดร้านตอนเก้าโมง ซึ่งบอกกิจวัตร กับ Open the shop at nine. — เปิดร้านตอนเก้าโมง ซึ่งเป็นการบอกให้ผู้ฟังทำเช่นนั้น

ไม่ต้องเติม -s แม้กำลังพูดกับคนเพียงคนเดียว เพราะคำสั่งไม่ได้ใช้กฎเติม -s แบบประโยคบอกเล่าที่กล่าวถึงบุคคลที่สาม เช่น “เขา” หรือ “เธอ” และไม่ได้เปลี่ยนตามจำนวนคนที่รับคำสั่งด้วย Come in. — เข้ามาได้ จึงใช้ได้ทั้งกับคนเดียวและหลายคน

ห้ามทำด้วย Don't

ใช้ Don't + กริยารูปพื้นฐาน เพื่อบอกว่าอย่าทำสิ่งใด Don't เป็นรูปย่อของ do not ทั้งสองแบบใช้สร้างคำสั่งปฏิเสธได้ แต่รูปเต็มพบบ่อยในป้าย ข้อกำหนด และคำเตือนที่ต้องการความชัดเจนหรือเป็นทางการ

  • Don't open the window. — อย่าเปิดหน้าต่าง
  • Do not enter. — ห้ามเข้า
  • Don't forget your keys. — อย่าลืมกุญแจ

คำว่า “ปฏิเสธ” ในที่นี้หมายถึงโครงสร้างที่บอกว่าไม่ให้ทำ ไม่ได้แปลว่าผู้พูดกำลังโกรธเสมอไป Don't worry. — ไม่ต้องกังวล เป็นคำปลอบใจได้ ส่วน Don't forget your keys. มักเป็นการเตือนด้วยความหวังดี

อย่าใช้ doesn't แทน don't เพราะรูปคำสั่งไม่ได้เปลี่ยนไปตามผู้ฟัง และอย่าใช้ not นำหน้ากริยาเพียงลำพังเมื่อต้องการสร้างคำสั่งทั่วไป

ถ้าต้องการบอกสภาพ ให้ใช้ Be

ภาษาไทยพูดว่า “เงียบหน่อย” หรือ “ใจเย็น ๆ” ได้โดยไม่ต้องมีคำกริยาเพิ่ม แต่ภาษาอังกฤษมักต้องมี be ถ้าคำถัดมาเป็น คำคุณศัพท์ คือคำที่บอกลักษณะหรือสภาพ เช่น quiet — เงียบ และ patient — อดทน

  • Be quiet, please. — กรุณาเงียบหน่อย
  • Be patient. — ใจเย็น ๆ รออย่างอดทนหน่อย
  • Don't be late. — อย่ามาสาย

รูปคำสั่งใช้ be ไม่ใช่ am, is หรือ are แม้ในประโยคบอกเล่าจะใช้ You are quiet. — คุณเงียบ แต่ถ้าบอกให้เงียบต้องเปลี่ยนเป็น Be quiet. — เงียบหน่อย

ข้อสำคัญคือคำสั่งห้ามยังใช้ don't นำหน้า be ได้ตามปกติ ต่างจากการปฏิเสธประโยคบอกเล่าที่ใช้ are not เช่น You are not late. — คุณไม่ได้มาสาย ไม่ใช่คำสั่งห้ามมาสาย

ขอร้องด้วย Please

วาง please ไว้ต้นหรือท้ายประโยคก็ได้ ถ้าอยู่ท้าย มักมีจุลภาคคั่นในการเขียน

  • Please close the door. — กรุณาปิดประตู
  • Close the door, please. — ช่วยปิดประตูหน่อย
  • Please don't smoke here. — กรุณาอย่าสูบบุหรี่ที่นี่

ไม่ต้องเติม to หลัง please และไม่ต้องเติมกริยาช่วยชนิดอื่นเพื่อให้เป็นคำสั่ง อย่างไรก็ตาม please ไม่ได้ทำให้ทุกประโยคสุภาพโดยอัตโนมัติ น้ำเสียงแข็งหรือเนื้อหาที่ไม่เหมาะกับสถานการณ์ยังทำให้ฟังเหมือนสั่งได้

ชวนทำด้วย Let's

ใช้ Let's + กริยารูปพื้นฐาน เพื่อเสนอให้ “เรา” ทำบางอย่าง โดยทั่วไปรวมทั้งผู้พูดและผู้ฟัง ต่างจากคำสั่งที่ให้ผู้ฟังทำฝ่ายเดียว

  • Start now. — เริ่มตอนนี้เลย: บอกให้ผู้ฟังเริ่ม
  • Let's start now. — เริ่มกันตอนนี้เถอะ: ผู้พูดเสนอให้เริ่มด้วยกัน
  • Let's take a break. — พักกันสักหน่อยเถอะ
  • Let's not argue. — อย่าเถียงกันเลย

Let's ย่อมาจาก let us แต่ในชีวิตประจำวันรูปย่อเป็นรูปที่ใช้ชวนกันตามปกติ หากต้องการชวนว่า “อย่าทำเลย” ให้จำ Let's not + กริยารูปพื้นฐาน ไว้ก่อน และระวังเครื่องหมายย่อใน let's เพราะ lets ที่ไม่มีเครื่องหมายนั้นเป็นคนละรูปกัน

ตัวอย่างในสถานการณ์จริง

ตัวอย่างต่อไปนี้มีทั้งการบอกขั้นตอน คำขอร้อง คำเตือน และคำชวน คำแปลภาษาไทยปรับให้เข้ากับสถานการณ์ ไม่จำเป็นต้องแปลคำว่า please เป็น “กรุณา” ทุกครั้ง

ภาษาอังกฤษ ความหมายภาษาไทย ใช้ในสถานการณ์ใด
Open the door. เปิดประตู บอกให้ทำโดยตรง
Don't touch that! อย่าแตะสิ่งนั้น! เตือนทันทีเมื่ออาจมีอันตราย
Please sit down. เชิญนั่งครับ/ค่ะ เชื้อเชิญให้ผู้ฟังนั่ง
Let's go! ไปกันเถอะ! ชวนออกเดินทางด้วยกัน
Turn left at the next traffic light. เลี้ยวซ้ายตรงไฟแดงถัดไป บอกเส้นทาง
Add a little water and stir well. เติมน้ำเล็กน้อยแล้วคนให้เข้ากัน บอกขั้นตอนทำอาหาร
Please send me the address. ช่วยส่งที่อยู่มาให้หน่อย ขอข้อมูลที่ต้องใช้
Don't be late for the meeting. อย่ามาประชุมสายนะ เตือนเรื่องเวลา
Keep your ticket until the end of the journey. เก็บตั๋วไว้จนจบการเดินทาง แจ้งข้อควรปฏิบัติ
Don't worry. We have plenty of time. ไม่ต้องกังวล เรายังมีเวลาอีกมาก ปลอบใจ ไม่ใช่ตำหนิ
Let's not order too much food. อย่าสั่งอาหารเยอะเกินไปเลย เสนอให้ทั้งกลุ่มหลีกเลี่ยงบางอย่าง
Have a nice day! ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะ กล่าวอวยพรหรือลา
Help yourself to some tea. เชิญรินชาดื่มได้ตามสบาย อนุญาตหรือเชื้อเชิญให้บริการตัวเอง
Save your work before you close the file. บันทึกงานก่อนปิดไฟล์ บอกขั้นตอนเพื่อป้องกันข้อมูลหาย

สังเกตว่าไม่ได้ใช้เครื่องหมายอัศเจรีย์ทุกประโยค เครื่องหมายจุดเหมาะกับคำแนะนำหรือคำขอทั่วไป ส่วนเครื่องหมายอัศเจรีย์อาจสื่อความเร่งด่วน ความตื่นเต้น หรือการเน้นเสียง การเขียนอีเมลขอให้ใครทำงานจึงไม่จำเป็นต้องลงท้ายด้วยเครื่องหมายอัศเจรีย์เพื่อให้เป็นคำสั่ง

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

1. เติม to เพราะจำกริยามาพร้อมคำนี้

  • ไม่ถูก: To open the door, please. เมื่อใช้เป็นคำขอเดี่ยว ๆ
  • แก้เป็น: Open the door, please. — ช่วยเปิดประตูหน่อย
  • เหตุผล: คำสั่งทั่วไปเริ่มด้วยกริยารูปพื้นฐานโดยไม่มี to ส่วน to open ใช้ได้ในโครงสร้างอื่น เช่น การบอกจุดประสงค์ แต่ไม่ใช่รูปคำสั่งนี้

2. เติม -s หรือ -ing ให้กริยา

  • ไม่ถูก: Opens your book. หรือ Opening your book. เมื่อต้องการสั่งให้เปิดหนังสือ
  • แก้เป็น: Open your book. — เปิดหนังสือ
  • เหตุผล: คำสั่งใช้รูปพื้นฐาน ไม่ผันตามจำนวนผู้ฟังและไม่ใช้รูปที่ลงท้ายด้วย -ing การเห็นรูป -ing บนป้ายบางประเภทไม่ได้แปลว่านำมาแทนคำสั่งได้ทุกกรณี

3. ใช้ Not แทน Don't

  • ไม่ถูก: Not touch that!
  • แก้เป็น: Don't touch that! — อย่าแตะสิ่งนั้น!
  • เหตุผล: คำสั่งห้ามทั่วไปต้องมี don't หรือ do not นำหน้ากริยา ไม่ใช่ใส่ not เดี่ยว ๆ ส่วนป้ายที่ใช้ No เป็นอีกโครงสร้างหนึ่ง ดูหัวข้อเพิ่มเติมด้านล่าง

4. ลืม Be เพราะภาษาไทยไม่ต้องใส่

  • ไม่ถูก: Don't late.
  • แก้เป็น: Don't be late. — อย่ามาสาย
  • เหตุผล: late เป็นคำที่บอกสภาพ ไม่ใช่กริยาที่ใช้เดี่ยว ๆ ในโครงสร้างนี้ จึงต้องมี be เช่นเดียวกับ Be careful. — ระวังด้วย แม้ในการพูดจะได้ยินคำเตือนสั้น ๆ อย่าง Careful! — ระวัง! แต่เป็นรูปย่อที่ใช้ตามสถานการณ์ ไม่ใช่กฎให้ตัด be ทิ้งได้ทุกครั้ง

5. ใส่ You เพื่อให้สุภาพเหมือน “คุณ”

  • รูปที่ควรเลี่ยงเมื่อขอร้องทั่วไป: You sit down.
  • ใช้แทน: Please sit down. — เชิญนั่ง
  • เหตุผล: การใส่ you ในคำสั่งไม่ได้ทำให้สุภาพขึ้นโดยอัตโนมัติ ประโยคแรกอาจถูกไวยากรณ์ แต่ในบางสถานการณ์ฟังเหมือนย้ำหรือเจาะจงสั่งคนคนนั้น ถ้าไม่ต้องการความหมายพิเศษ ให้ละ you ไว้ก่อน

6. สับสน Let's กับ Let’s to หรือ Lets

  • ไม่ถูก: Let's to go. หรือ Lets go. เมื่อต้องการชวนว่าไปกันเถอะ
  • แก้เป็น: Let's go. — ไปกันเถอะ
  • เหตุผล: หลัง let's ใช้กริยารูปพื้นฐานทันที และต้องมีเครื่องหมายย่อ ส่วน lets ใช้ในประโยคอีกแบบ เช่น She lets me use her desk. — เธอให้ฉันใช้โต๊ะของเธอ

ข้อควรรู้ในการใช้งาน

ความสุภาพไม่ได้อยู่ที่ Please อย่างเดียว

ภาษาไทยใช้ “ช่วย…หน่อยได้ไหม” เมื่อต้องการขอแรงอย่างนุ่มนวล ภาษาอังกฤษก็มีประโยคคำถามที่ทำหน้าที่เป็นคำขอ แม้ไม่ได้เป็นประโยคคำสั่งในแง่โครงสร้างก็ตาม

  • Send me the file. — ส่งไฟล์มาให้ฉัน: ตรงและสั้น อาจเหมาะเมื่อแบ่งงานกันอยู่แล้ว
  • Please send me the file. — ช่วยส่งไฟล์มาให้หน่อย: เป็นคำขอที่ชัดเจน
  • Could you send me the file, please? — รบกวนส่งไฟล์มาให้หน่อยได้ไหม: มักเหมาะเมื่อขอความช่วยเหลืออย่างนุ่มนวล

ไม่ได้แปลว่าประโยคคำสั่งเสียมารยาทเสมอไป ในคู่มือ สูตรอาหาร หรือการบอกเส้นทาง ความตรงช่วยให้เข้าใจเร็ว แต่เมื่อต้องขอให้คนที่ไม่สนิทช่วยเรื่องส่วนตัว รูปคำถามมักเหมาะกว่า การออกเสียง please หนัก ๆ อาจแสดงความหงุดหงิดได้เช่นกัน จึงไม่ควรเทียบคำนี้กับ “ครับ/ค่ะ” แบบหนึ่งต่อหนึ่ง

คำสั่งอาจเป็นคำเชิญหรือคำแนะนำ

Come in. — เข้ามาได้ และ Have a seat. — เชิญนั่ง มักเป็นการต้อนรับ ส่วน Take an umbrella. — เอาร่มไปด้วย อาจเป็นคำแนะนำเพราะฝนกำลังจะตก ความหมายเหล่านี้เกิดจากสถานการณ์ ไม่ใช่เพราะรูปกริยาเปลี่ยน

สำนวนอย่าง Have a good trip! — ขอให้เดินทางราบรื่น และ Enjoy your meal! — ขอให้รับประทานให้อร่อย ควรจำเป็นทั้งวลี ไม่ต้องตีความว่าผู้พูดกำลังออกคำสั่งจริง ๆ

คำเตือนที่สั้นอาจเหมาะกว่าคำขอยาว

ถ้ามีอันตราย การพูดสั้นและชัดสำคัญกว่าการทำให้ประโยคฟังอ้อมค้อม เช่น Stop! — หยุด! หรือ Watch out! — ระวัง! ไม่จำเป็นต้องเติมคำสุภาพก่อนจนเตือนช้า ส่วน Watch your step. — ระวังทางเดินหรือระวังสะดุด ใช้เตือนอย่างสงบได้ด้วย

ต่อยอดจากพื้นฐาน: รูปที่อาจพบเมื่อเรียนสูงขึ้น

ถ้าเพิ่งเริ่มเรียน ให้ใช้รูปพื้นฐานโดยไม่ใส่ประธาน รูปห้ามด้วย don't และรูปชวนด้วย let's ให้คล่องก่อน ส่วนต่อไปนี้ช่วยอธิบายประโยคที่ดูเหมือนขัดกับกฎเบื้องต้น ไม่จำเป็นต้องนำทุกแบบไปใช้ทันที

คำสั่งที่ใส่ผู้ทำการกระทำอย่างชัดเจน

ประโยคคำสั่งบางแบบมีประธานที่ระบุออกมาได้ โดยเฉพาะเวลาจัดการงานในกลุ่ม เปรียบต่างหน้าที่ หรือเตือนอย่างเน้นย้ำ

  • You wait here; I'll get the car. — คุณรอตรงนี้ เดี๋ยวฉันไปเอารถ
  • Everybody sit down, please. — ทุกคนกรุณานั่งลง
  • Don't you touch that! — อย่าแตะสิ่งนั้นเชียวนะ!

ประโยคแรกอาจเป็นการแบ่งหน้าที่ธรรมดา ไม่จำเป็นต้องโกรธ ส่วนประโยคสุดท้ายมักเน้นคำเตือนแรงกว่าการพูดโดยไม่มี you กฎ “ไม่ใส่ประธาน” จึงเป็นรูปมาตรฐานสำหรับเริ่มต้น ไม่ใช่ข้อห้ามที่ไม่มีข้อยกเว้น และแม้ใช้ everybody — ทุกคน กริยาคำสั่งก็ยังเป็น sit ไม่ใช่ sits

อีกกรณีหนึ่งคือการเรียกชื่อผู้ฟัง เช่น Mali, please close the window. — มะลิ ช่วยปิดหน้าต่างหน่อย ชื่อที่คั่นด้วยจุลภาคมีไว้เรียกคน ไม่ได้ทำให้ต้องเปลี่ยนรูปกริยา

Do ที่เพิ่มมาเพื่อเน้นหรือเชื้อเชิญ

บางครั้งมี Do + กริยารูปพื้นฐาน ในคำสั่งบอกให้ทำ เพื่อเพิ่มน้ำหนัก เช่น Do come in. — เชิญเข้ามาเลย และ Do be careful. — ระวังให้ดีจริง ๆ นะ รูปนี้พบได้ในการเชิญอย่างอบอุ่น การยืนยัน หรือการย้ำเตือน อาจฟังเป็นทางการกว่าคำสั่งพื้นฐานในบางบริบท

จุดนี้ต่างจาก don't ในคำสั่งห้าม เพราะ do ในประโยคบอกให้ทำไม่จำเป็นต้องมีเสมอไป อย่าเติมทุกครั้งโดยคิดว่าเป็นส่วนบังคับของโครงสร้าง

Let's กับ Let someone do something

นอกจาก let's ที่ใช้ชวน ยังมีโครงสร้าง Let + คนหรือสิ่งที่กล่าวถึง + กริยารูปพื้นฐาน เพื่อบอกให้ปล่อย อนุญาต หรือให้โอกาสทำบางอย่าง

  • Let me check. — ขอฉันตรวจดูก่อน
  • Let him finish. — ให้เขาพูดให้จบก่อน
  • Let the soup cool. — พักซุปไว้ให้เย็นลง

คำว่า “ให้” ในภาษาไทยมีหลายหน้าที่ อย่านำไปแทน let's ทุกครั้ง Let's check. หมายถึง “เรามาตรวจดูกันเถอะ” แต่ Let me check. หมายถึง “ขอฉันตรวจดูก่อน” ผู้ที่จะทำจึงต่างกัน

รูปเต็ม let us อาจเป็นคำชวนที่ฟังเป็นทางการ เช่น Let us begin. — เรามาเริ่มกันเถอะ แต่ในอีกบริบท Let us in. — ให้พวกเราเข้าไป อาจเป็นการขออนุญาตกับคนที่ควบคุมทางเข้า ไม่ได้ชวนคนนั้นเข้ามาด้วย

ป้ายห้ามที่ใช้ No ไม่ใช่ Don't

บนป้ายมักพบ No + คำบอกกิจกรรมที่ลงท้ายด้วย -ing เช่น No smoking. — ห้ามสูบบุหรี่ และ No parking. — ห้ามจอดรถ โครงสร้างนี้ใช้ระบุกิจกรรมที่ห้าม ไม่ใช่รูปคำสั่งที่เริ่มด้วยกริยาโดยตรง จึงไม่ขัดกับกฎที่ว่าคำสั่งใช้กริยารูปพื้นฐาน

เปรียบเทียบ Don't smoke here. — อย่าสูบบุหรี่ที่นี่ กับ No smoking. — ห้ามสูบบุหรี่ ทั้งสองแบบอาจใช้กับสถานที่เดียวกัน แต่สร้างประโยคคนละวิธี ไม่ใช้ No smoke here. แทนคำสั่งห้ามทั่วไป

คำถามสั้นท้ายคำสั่ง

ภาษาอังกฤษอาจเพิ่มคำถามสั้น ๆ ท้ายคำสั่งเพื่อขอการตอบรับหรือปรับน้ำเสียง เช่น Close the door, will you? — ปิดประตูให้หน่อยได้ไหม แต่ความนุ่มนวลขึ้นอยู่กับน้ำเสียงด้วย ถ้าเน้นเสียงแรงก็อาจฟังเหมือนรำคาญหรือเร่งให้ทำ

หลังคำชวนด้วย let's มักใช้ shall we? เช่น Let's take a break, shall we? — พักกันหน่อยดีไหม รูปนี้ใช้ชวนให้อีกฝ่ายเห็นด้วย ไม่ใช่กฎว่าคำสั่งทุกประโยคต้องมีคำถามต่อท้าย

คำสั่งที่สื่อเงื่อนไขหรือผลตามมา

เมื่อเรียนต่อไปจะพบคำสั่งที่เชื่อมด้วย and หรือ or แล้วตามด้วยผลลัพธ์ เช่น Press this button and the screen will light up. — กดปุ่มนี้แล้วหน้าจอจะสว่างขึ้น ประโยคนี้อธิบายว่าถ้าทำสิ่งแรกจะเกิดอะไรต่อ

ส่วน Hurry up or you'll miss the train. — รีบหน่อย ไม่อย่างนั้นจะตกรถไฟ ใช้คำสั่งร่วมกับคำเตือนผลที่จะตามมาถ้าไม่ทำ แม้จะมีคำเชื่อมเหมือนรายการขั้นตอนทั่วไป แต่ความสัมพันธ์ของข้อความเป็นเรื่องเหตุและผล

คำสั่งที่มีรูปถูกกระทำ

คำสั่งอาจใช้ รูปถูกกระทำ คือรูปที่เน้นสิ่งที่เกิดกับคนหรือสิ่งหนึ่ง มากกว่าเน้นว่าใครทำ เช่น Don't be fooled by the low price. — อย่าหลงเชื่อเพียงเพราะราคาถูก ในตัวอย่างนี้ใช้ be ตามด้วย fooled ซึ่งเป็นรูปกริยาที่ใช้สร้างความหมายว่าถูกหลอก

สำหรับผู้เริ่มต้นไม่จำเป็นต้องสร้างรูปนี้เองทันที แต่ช่วยยืนยันว่ากฎเรื่องคำสั่งยังคงเดิม: คำแรกหลัง don't เป็น be ซึ่งเป็นกริยารูปพื้นฐาน แล้วจึงต่อด้วยโครงสร้างอื่น

วิธีฝึกให้ใช้ได้คล่อง

  1. ฝึกเปลี่ยนเจตนาโดยใช้กริยาเดิม เลือกงานใกล้ตัวสามอย่าง แล้วสร้างคำสั่ง คำห้าม คำขอ และคำชวน เช่น Open the window. — เปิดหน้าต่าง, Don't open the window. — อย่าเปิดหน้าต่าง, Please open the window. — ช่วยเปิดหน้าต่างหน่อย และ Let's open the window. — เปิดหน้าต่างกันเถอะ จากนั้นถามตัวเองว่าแต่ละประโยคให้ใครเป็นผู้ทำ
  2. บอกขั้นตอนงานจริงสี่ขั้น ลองอธิบายวิธีชงชา เตรียมประชุม หรือออกจากบ้าน เช่น Boil some water. — ต้มน้ำ และ Put a tea bag in the cup. — ใส่ถุงชาในถ้วย ตรวจว่าทุกขั้นเริ่มด้วยกริยารูปพื้นฐาน แล้วเพิ่มคำเตือนหนึ่งข้อด้วย don't วิธีนี้ช่วยฝึกใช้คำสั่งในบริบทที่เป็นธรรมชาติ ไม่ใช่ฝึกสั่งคนอย่างเดียว
  3. ฝึกทั้งความถูกต้องและน้ำเสียง อ่าน Please wait here. — กรุณารอตรงนี้ ด้วยน้ำเสียงปกติ แล้วเทียบกับ Wait here! — รอตรงนี้! ที่เน้นเสียงมากขึ้น จากนั้นเปลี่ยนคำขอเป็น Could you wait here, please? — รอตรงนี้สักครู่ได้ไหม ลองนึกว่าพูดกับเพื่อน ลูกค้า หรือคนที่กำลังจะเดินเข้าพื้นที่อันตราย รูปที่เหมาะอาจไม่เหมือนกัน

ก่อนนำไปใช้จริง ตรวจสั้น ๆ สามเรื่อง: เริ่มด้วยกริยารูปพื้นฐานหรือยัง ถ้าห้ามมี don't หรือยัง และต้องการให้ผู้ฟังทำเองหรือชวนทำด้วยกัน ถ้าต้องการชวน อย่าลืมเลือก let's แทนคำสั่งตรง ๆ

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

  • พื้นฐานที่ควรรู้: ประโยคบอกเล่าในปัจจุบันแบบทั่วไป — ช่วยให้เห็นความต่างระหว่างการเล่ากิจวัตรที่มีประธานกับการบอกให้ผู้ฟังทำ และเข้าใจว่าทำไมคำสั่งไม่เติมรูปกริยาแบบเดียวกับประโยคที่กล่าวถึง “เขา” หรือ “เธอ”

ความรู้พื้นฐาน

ปัจจุบันกาลธรรมดาในภาษาอังกฤษA1

แนวคิดระดับ A1 อื่นๆ

แนวคิดนี้ในภาษาอื่น

เปรียบเทียบในทุกภาษา