คำชี้เฉพาะ this, that, these, those ในภาษาอังกฤษ
Demonstratives
บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนผังไวยากรณ์ภาษาอังกฤษบน Settemila Lingue
สรุปสั้น ๆ
ใช้ this กับสิ่งใกล้ตัวหนึ่งสิ่ง และ that กับสิ่งไกลตัวหนึ่งสิ่ง ถ้ามีหลายสิ่งให้เปลี่ยนเป็น these และ those ตามลำดับ ทั้งสี่คำวางหน้าชื่อสิ่งของได้ เช่น this book — หนังสือเล่มนี้ หรือใช้แทนชื่อสิ่งของเลยก็ได้ เช่น This is my book. — นี่คือหนังสือของฉัน
ภาพรวม
เวลาเลือกของในร้าน ยื่นเอกสารให้เพื่อนร่วมงาน หรือถามว่าใครอยู่ในรูป เรามักต้องระบุว่า “อันนี้” หรือ “อันนั้น” ภาษาอังกฤษใช้ คำชี้เฉพาะ ซึ่งก็คือคำที่ช่วยบอกว่ากำลังหมายถึงคนหรือสิ่งใด ได้แก่ this, that, these, those เรื่องนี้เป็นพื้นฐานระดับ A1 ที่ใช้ได้ทันทีในชีวิตประจำวัน แต่ยังต่อยอดไปถึงการพูดถึงเวลา เหตุการณ์ และความคิดเห็นได้ด้วย
สำหรับคนไทย ความหมายใกล้–ไกลไม่ใช่เรื่องใหม่ เพราะเรามี “นี้” “นั้น” และ “โน้น” อยู่แล้ว จุดที่ต้องฝึกเพิ่มคือภาษาอังกฤษแยก เอกพจน์ หรือหนึ่งคนหนึ่งสิ่ง ออกจาก พหูพจน์ หรือหลายคนหลายสิ่งอย่างชัดเจน ภาษาไทยพูดว่า “หนังสือเล่มนี้” กับ “หนังสือพวกนี้” โดยคำว่า “นี้” ไม่เปลี่ยนรูป แต่ภาษาอังกฤษต้องเลือก this book หรือ these books ให้ตรงกัน
อีกจุดหนึ่งคือตำแหน่งของคำ ภาษาไทยวางคำชี้ไว้หลังชื่อสิ่งของและมักมีลักษณนาม เช่น “แก้วใบนี้” ส่วนภาษาอังกฤษวางไว้ข้างหน้าเป็น this cup ไม่ใช่การเรียงคำตามภาษาไทย เมื่อจับสองเรื่องนี้ได้ คือจำนวนกับตำแหน่ง การสร้างประโยคจะง่ายขึ้นมาก
หลักการใช้และรูปประโยค
1. เลือกจากสองคำถาม: ใกล้หรือไกล และหนึ่งหรือหลายสิ่ง
เริ่มจากนึกถึงสิ่งที่กำลังชี้ แล้วถามตัวเองสองข้อ ไม่จำเป็นต้องแปลเป็นไทยทุกคำ
| สิ่งที่กำลังกล่าวถึง | ใกล้ผู้พูด | ไกลผู้พูด |
|---|---|---|
| หนึ่งสิ่ง | this | that |
| หลายสิ่ง | these | those |
- this bag — กระเป๋าใบนี้ เช่น ใบที่ถืออยู่
- that bag — กระเป๋าใบนั้น เช่น ใบที่อยู่บนชั้นอีกฝั่ง
- these bags — กระเป๋าพวกนี้ เช่น หลายใบตรงหน้า
- those bags — กระเป๋าพวกนั้น เช่น หลายใบที่อยู่ข้างประตู
คำว่า “ไกล” ไม่ได้กำหนดเป็นจำนวนเมตร สิ่งที่อยู่ใกล้คู่สนทนาแต่ไกลจากผู้พูดก็ใช้ that ได้ และภาษาอังกฤษไม่มีชุดคำที่แยก “นั้น” กับ “โน้น” เหมือนภาษาไทยโดยตรง ถ้าต้องการเน้นว่าอยู่ไกลออกไป สามารถเติม over there เช่น those houses over there — บ้านพวกโน้น
2. วางหน้าคำนาม
คำนาม คือคำเรียกคน สัตว์ สิ่งของ สถานที่ หรือสิ่งที่เราพูดถึง เช่น หนังสือ กาแฟ หรือความคิด เมื่อใช้คำชี้เฉพาะหน้าคำนาม ให้เลือกทั้งคำชี้และรูปของคำนามให้ตรงกับจำนวน
| รูปภาษาอังกฤษ | ความหมาย | จุดสังเกต |
|---|---|---|
| this ticket | ตั๋วใบนี้ | หนึ่งใบและอยู่ใกล้ |
| that ticket | ตั๋วใบนั้น | หนึ่งใบและอยู่ไกล |
| these tickets | ตั๋วพวกนี้ | หลายใบและอยู่ใกล้ |
| those tickets | ตั๋วพวกนั้น | หลายใบและอยู่ไกล |
| this information | ข้อมูลนี้ | คำนามนับไม่ได้ ใช้รูปเอกพจน์ |
| those people | คนพวกนั้น | หมายถึงหลายคน แม้ไม่ได้ลงท้ายด้วยตัวเอส |
อย่าดูเฉพาะว่าคำลงท้ายด้วย -s หรือไม่ ต้องดูความหมายและรูปพหูพจน์ของคำนั้นด้วย เช่น this child — เด็กคนนี้ เปลี่ยนเป็น these children — เด็กพวกนี้ เพราะ children เป็นรูปหลายคนของ child
ถ้ามี คำคุณศัพท์ หรือคำที่บอกลักษณะ เช่น ใหม่ ใหญ่ หรือแพง คำชี้เฉพาะยังคงอยู่ข้างหน้า: this new phone — โทรศัพท์เครื่องใหม่เครื่องนี้ และ those red shoes — รองเท้าสีแดงพวกนั้น ไม่ต้องย้ายคำชี้ไปไว้หลังคำบอกลักษณะตามภาษาไทย
3. ใช้แทนคำนามโดยไม่พูดชื่อซ้ำ
เมื่อทั้งสองฝ่ายรู้ว่ากำลังหมายถึงอะไร สามารถใช้ทั้งสี่คำเป็น คำสรรพนาม คือคำที่ใช้แทนคนหรือสิ่งของ ไม่จำเป็นต้องตามด้วยคำนาม
- This is mine. — อันนี้เป็นของฉัน
- Those are expensive. — พวกนั้นราคาแพง
- I like these. — ฉันชอบพวกนี้
- Can I try that? — ขอลองอันนั้นได้ไหม
ในสองประโยคแรก คำชี้เฉพาะเป็น ประธาน หรือคนหรือสิ่งที่ประโยคกำลังบอกข้อมูลเกี่ยวกับ ส่วนสองประโยคหลังเป็น กรรม หรือสิ่งที่ถูกชอบหรือถูกลอง รูปของคำชี้เฉพาะไม่เปลี่ยนตามหน้าที่ จึงใช้ these ได้ทั้งใน These are nice. — พวกนี้ดูดี และ I like these. — ฉันชอบพวกนี้
อย่าสับสนระหว่าง this book — หนังสือเล่มนี้ กับ This is a book. — นี่คือหนังสือหนึ่งเล่ม แบบแรกเป็นกลุ่มคำที่ยังไม่ได้บอกอะไรต่อ ส่วนแบบหลังเป็นประโยค มีคำว่า is เชื่อมสิ่งที่ชี้เข้ากับข้อมูลที่ต้องการบอก
4. ใช้คำกริยาให้ตรงกับจำนวน
คำกริยา คือคำที่บอกการกระทำหรือสภาพ เช่น ซื้อ ชอบ หรือเป็น เมื่อคำชี้เฉพาะเป็นประธาน ต้องเลือกคำกริยาให้เข้ากับหนึ่งสิ่งหรือหลายสิ่งด้วย รูปที่พบบ่อยที่สุดคือ is กับ are
| รูปประโยค | ความหมาย | หลักที่ใช้ |
|---|---|---|
| This is my seat. | นี่คือที่นั่งของฉัน | ใกล้ หนึ่งที่ ใช้ is |
| That is your seat. | นั่นคือที่นั่งของคุณ | ไกล หนึ่งที่ ใช้ is |
| These are my keys. | พวกนี้คือกุญแจของฉัน | ใกล้ หลายดอก ใช้ are |
| Those are your keys. | พวกนั้นคือกุญแจของคุณ | ไกล หลายดอก ใช้ are |
หลักเดียวกันใช้เมื่อมีคำนามตามหลัง เช่น This shop opens at nine. — ร้านนี้เปิดเก้าโมง กับ These shops open at nine. — ร้านพวกนี้เปิดเก้าโมง คำว่า shop หนึ่งร้านทำให้ใช้ opens ส่วน shops หลายร้านใช้ open ประเด็นการเปลี่ยนรูปคำกริยาศึกษาต่อได้ภายหลัง แต่ควรสังเกตตั้งแต่เริ่มต้น
5. ถาม ปฏิเสธ และตอบสั้น ๆ
เมื่อถามโดยใช้ is หรือ are ให้นำคำเหล่านี้ขึ้นต้นประโยค ส่วนการปฏิเสธเติม not หลังคำกริยา
- Is this your receipt? — นี่คือใบเสร็จของคุณหรือเปล่า
- Are those your bags? — พวกนั้นเป็นกระเป๋าของคุณหรือเปล่า
- This isn't my order. — นี่ไม่ใช่อาหารที่ฉันสั่ง
- These aren't clean. — พวกนี้ยังไม่สะอาด
เวลาตอบสั้น ๆ ตามปกติ เปลี่ยนจาก this/that เป็น it และจาก these/those เป็น they ซึ่งเป็นคำแทนสิ่งที่เพิ่งพูดถึง
- Is this your phone? — Yes, it is. — นี่คือโทรศัพท์ของคุณหรือเปล่า — ใช่
- Are these your shoes? — No, they aren't. — พวกนี้เป็นรองเท้าของคุณหรือเปล่า — ไม่ใช่
ไม่ต้องท่องว่า this ต้องถูกแทนด้วย it ทุกครั้ง เพราะการตอบเต็มประโยคว่า This is my phone. — นี่คือโทรศัพท์ของฉัน ก็ถูกต้องเช่นกัน หลักข้างต้นเป็นรูปคำตอบสั้นที่ใช้เป็นปกติ
6. ใช้กับสิ่งที่นับไม่ได้
คำนามนับไม่ได้ คือคำที่ภาษาอังกฤษไม่ได้มองเป็นชิ้นหรือหน่วยให้นับตรง ๆ ในความหมายที่กำลังใช้ เช่น water — น้ำ, rice — ข้าว และ information — ข้อมูล โดยทั่วไปใช้กับ this หรือ that ไม่ใช่ these หรือ those
- This rice is delicious. — ข้าวนี้อร่อย
- That information is useful. — ข้อมูลนั้นมีประโยชน์
แม้ข้าวจะมีหลายเมล็ด หรือข้อมูลจะมีหลายข้อ ก็ไม่ได้ทำให้คำนามเหล่านี้กลายเป็นพหูพจน์โดยอัตโนมัติ ถ้าต้องการนับ ให้ระบุหน่วย เช่น these bottles of water — น้ำขวดพวกนี้ ซึ่งใช้ these เพราะกำลังนับ bottles หรือขวดหลายใบ
7. ไม่ใช้ซ้อนกับคำระบุเจ้าของหรือคำหน้านามบางชนิด
a, an, the เป็น คำนำหน้านาม ที่ช่วยบอกว่าพูดถึงสิ่งหนึ่งทั่วไปหรือสิ่งที่ระบุได้แล้ว ส่วน my และ your บอกว่าเป็นของใคร เมื่อใช้ this, that, these, those หน้าคำนามในรูปพื้นฐาน ไม่วางคำเหล่านี้ซ้อนกัน
พูดว่า this book — หนังสือเล่มนี้ หรือ my book — หนังสือของฉัน ไม่ใช้ this my book หากต้องการบอกทั้งว่าเล่มนี้และเป็นของฉัน ให้สร้างเป็นประโยคว่า This is my book. — นี่คือหนังสือของฉัน ส่วนโครงสร้างอื่นที่บอกความเป็นเจ้าของร่วมกับคำชี้เฉพาะมีได้ แต่ยังไม่จำเป็นสำหรับกฎพื้นฐานนี้
ตัวอย่างในสถานการณ์จริง
ลองอ่านโดยมองภาพตามว่าอะไรอยู่ใกล้ อะไรอยู่ไกล และกำลังพูดถึงหนึ่งสิ่งหรือหลายสิ่ง คำแปลไทยอาจใช้ลักษณนามต่างกัน แต่รูปภาษาอังกฤษเลือกจากสองเรื่องนี้เป็นหลัก
| ภาษาอังกฤษ | ความหมายภาษาไทย | จุดที่ควรสังเกต |
|---|---|---|
| This is my book. | นี่คือหนังสือของฉัน | ผู้พูดชี้หนังสือใกล้ตัว ใช้แทนคำนาม |
| That car is expensive. | รถคันนั้นราคาแพง | คำชี้วางหน้าคำนามเอกพจน์ |
| These shoes are comfortable. | รองเท้าคู่นี้ใส่สบาย | ภาษาอังกฤษมองรองเท้าสองข้างเป็นพหูพจน์ แม้ภาษาไทยพูดว่าหนึ่งคู่ |
| Those people are friendly. | คนพวกนั้นเป็นมิตร | หลายคนที่อยู่ห่างออกไป |
| Is this seat free? | ที่นั่งตรงนี้ว่างไหม | ใช้ถามก่อนนั่งใกล้ผู้พูด |
| Can I see that jacket, please? | ขอดูเสื้อแจ็กเก็ตตัวนั้นหน่อยได้ไหม | ขอให้พนักงานหยิบของที่อยู่ไกลตัว |
| These tomatoes are from our garden. | มะเขือเทศพวกนี้มาจากสวนของเรา | หลายลูกที่วางอยู่ใกล้ ๆ |
| Are those your bags by the door? | กระเป๋าพวกนั้นตรงประตูเป็นของคุณหรือเปล่า | ระบุที่ตั้งให้รู้ว่าชี้ไปที่ไหน |
| This coffee is too hot. | กาแฟถ้วยนี้ร้อนเกินไป | กาแฟในความหมายนี้เป็นคำนามนับไม่ได้ |
| I prefer these. | ฉันชอบพวกนี้มากกว่า | ไม่ต้องพูดชื่อสิ่งของซ้ำเมื่อรู้กันแล้ว |
| Who's that at the door? | ใครอยู่ตรงประตูน่ะ | ใช้ถามถึงคนที่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร |
| This is my colleague, Mali. | นี่คือมะลิ เพื่อนร่วมงานของฉัน | ใช้แนะนำคนให้รู้จัก |
| I'm busy this week. | สัปดาห์นี้ฉันไม่ว่าง | ชี้ช่วงเวลาปัจจุบัน ไม่ใช่ตำแหน่งของสิ่งของ |
| That's a good idea. | นั่นเป็นความคิดที่ดี | ใช้ตอบรับความคิดที่อีกฝ่ายเพิ่งเสนอ |
ตัวอย่างเรื่องรองเท้าสำคัญสำหรับคนไทยเป็นพิเศษ “รองเท้าคู่นี้” มักเป็น these shoes ไม่ใช่ this shoes เพราะ shoes เป็นรูปหลายข้าง หากต้องการเน้นว่าเป็นหนึ่งคู่จริง ๆ ใช้ this pair of shoes — รองเท้าคู่นี้ โดยคำหลักที่นับคือ pair หรือหนึ่งคู่ จึงใช้ this
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
1. เลือกคำชี้ถูกระยะ แต่ผิดจำนวน
- ไม่ถูก: This books are mine.
- ถูก: These books are mine. — หนังสือพวกนี้เป็นของฉัน
- เหตุผล: books หมายถึงหลายเล่ม ต้องใช้ these ถ้ามีเล่มเดียวจึงใช้ This book is mine. — หนังสือเล่มนี้เป็นของฉัน และเปลี่ยนคำกริยาเป็น is ด้วย
ภาษาไทยไม่ได้เปลี่ยนรูป “นี้” ตามจำนวน จึงควรฝึกมองคำชี้กับคำนามเป็นคู่ ไม่ใช่เลือกทีละคำแยกกัน
2. เรียงคำตามภาษาไทย
- ไม่ถูก: I like bag this.
- ถูก: I like this bag. — ฉันชอบกระเป๋าใบนี้
- เหตุผล: คำชี้เฉพาะที่ขยายคำนามต้องอยู่หน้าคำนาม แม้ภาษาไทยจะวาง “นี้” ไว้ข้างหลังก็ตาม
3. ใช้คำกริยาเอกพจน์กับสิ่งหลายสิ่ง
- ไม่ถูก: Those is my keys.
- ถูก: Those are my keys. — พวกนั้นคือกุญแจของฉัน
- เหตุผล: those กับ keys เป็นพหูพจน์ จึงใช้ are ไม่ใช่ is ตรวจสามส่วนพร้อมกัน คือคำชี้ คำนาม และคำกริยา
4. ลืมคำกริยาเพราะภาษาไทยไม่ต้องใช้ในบางประโยค
- ไม่ถูก: This my room.
- ถูก: This is my room. — นี่คือห้องของฉัน
- เหตุผล: ภาษาไทยอาจพูดว่า “นี่ห้องฉัน” ได้ แต่ประโยคอังกฤษแบบนี้ต้องมี is เชื่อม ไม่ควรนำความเคยชินจากการละคำในภาษาไทยมาใช้ตรง ๆ
5. ใส่คำระบุหน้าคำนามซ้อนกัน
- ไม่ถูก: I want the that shirt.
- ถูก: I want that shirt. — ฉันอยากได้เสื้อตัวนั้น
- เหตุผล: that ระบุเสื้อที่หมายถึงอยู่แล้ว จึงไม่ต้องใส่ the ข้างหน้า เช่นเดียวกับที่ไม่ใช้ a this shirt
6. ใช้พหูพจน์กับคำที่ภาษาอังกฤษนับไม่ได้
- ไม่ถูก: These information are useful.
- ถูก: This information is useful. — ข้อมูลนี้มีประโยชน์
- เหตุผล: information เป็นคำนามนับไม่ได้ในภาษาอังกฤษ แม้ภาษาไทยจะนึกถึงข้อมูลหลายรายการก็ตาม ถ้าต้องการพูดถึงหลายรายการอย่างชัดเจน อาจใช้ These pieces of information are useful. — ข้อมูลแต่ละข้อเหล่านี้มีประโยชน์
ข้อสังเกตเวลาใช้งานจริง
ใช้กับคนได้ แต่ต้องดูสถานการณ์
ประโยคแนะนำตัวบุคคลอย่าง This is my sister. — นี่คือพี่สาวหรือน้องสาวของฉัน เป็นรูปปกติและสุภาพ ไม่ได้หมายความว่ากำลังมองคนเป็นสิ่งของ สามารถแนะนำหลายคนว่า These are my friends. — นี่คือเพื่อน ๆ ของฉัน ได้เช่นกัน
แต่การชี้ใครแล้วเรียกว่า that woman — ผู้หญิงคนนั้น หรือ those people — คนพวกนั้น อาจฟังห่างเหินหรือไม่เป็นมิตรได้ ขึ้นอยู่กับน้ำเสียงและเนื้อหาที่พูด ไม่ใช่เพราะคำเหล่านี้หยาบในตัวเอง หากรู้ชื่อและไม่จำเป็นต้องชี้แยกจากคนอื่น การใช้ชื่อมักเป็นธรรมชาติกว่า
ทางโทรศัพท์ใช้มุมมองของผู้พูด
เวลาแนะนำตัวทางโทรศัพท์ ใช้ Hello, this is Mali. — สวัสดีค่ะ มะลิพูดค่ะ โดย this หมายถึงผู้ที่กำลังพูดอยู่ ไม่ได้หมายถึงการชี้วัตถุใกล้มือ
การถาม Is that Mali? — มะลิใช่ไหม พบได้โดยเฉพาะในภาษาอังกฤษแบบบริติช ส่วน Is this Mali? — มะลิใช่ไหม ก็ใช้ได้และพบบ่อยในแบบอเมริกัน จึงไม่ควรยึดกฎระยะทางแบบตรงตัวกับบทสนทนาทางโทรศัพท์
ฟังเสียงท้ายให้แยกออก และรู้จักรูปย่อ
this ลงท้ายด้วยเสียง /s/ ส่วน these ลงท้ายด้วยเสียง /z/ และเสียงสระของ these ยาวกว่า ความต่างนี้ช่วยให้ผู้ฟังรู้ว่าหมายถึงหนึ่งสิ่งหรือหลายสิ่ง ควรฟังเสียงจริงแล้วฝึกเป็นคู่ มากกว่าจำแต่คำอ่านภาษาไทยซึ่งอาจเก็บเสียงได้ไม่ครบ
that is มักย่อเป็น that's เช่น That's my bus. — นั่นรถเมล์ที่ฉันจะขึ้น แต่ this is ปกติเขียนแยกกัน ไม่ใช้ this's ในงานเขียนมาตรฐาน ส่วน these are กับ those are อาจออกเสียงรวบเร็วในบทสนทนา แต่ผู้เริ่มเรียนควรเขียนเต็มก่อน
ต่อยอดจากพื้นฐาน: ความหมายที่ไม่ได้วัดด้วยระยะทาง
ส่วนนี้ยังไม่ต้องจำทั้งหมดในระดับเริ่มต้น กฎใกล้–ไกลกับหนึ่ง–หลายยังเป็นหลักเดิม แต่สิ่งที่ชี้อาจเป็นเวลา เรื่องที่พูด หรือความรู้สึก ไม่จำเป็นต้องเป็นของที่มองเห็น
1. ชี้เวลาและช่วงชีวิต
this morning — เช้านี้, this week — สัปดาห์นี้ และ this year — ปีนี้ เชื่อมกับช่วงเวลาปัจจุบันตามมุมมองของผู้พูด โดยทั่วไปไม่เติม in หรือ on หน้าเวลาที่ขึ้นต้นด้วย this เช่น I'll call you this evening. — ฉันจะโทรหาคุณเย็นนี้
ส่วน that day — วันนั้น และ those days — ช่วงวันเหล่านั้น มักใช้ย้อนถึงเวลาที่กล่าวไว้หรือห่างจากปัจจุบัน เช่น I lived in Chiang Mai in those days. — ตอนนั้นฉันอยู่เชียงใหม่ อย่างไรก็ตาม this morning ไม่ได้บังคับว่าต้องกำลังเป็นตอนเช้าอยู่ ผู้พูดอาจพูดตอนบ่ายว่า I saw her this morning. — ฉันเจอเธอเมื่อเช้านี้ได้
อีกสำนวนที่พบเสมอคือ these days — ช่วงนี้ เช่น I work from home these days. — ช่วงนี้ฉันทำงานจากบ้าน หมายถึงช่วงชีวิตปัจจุบันกว้าง ๆ ไม่ใช่หลายวันที่ผู้พูดกำลังชี้อยู่
2. ชี้ความคิด ข่าว หรือเหตุการณ์ทั้งเรื่อง
เมื่ออีกฝ่ายบอกข่าว เราใช้ that ตอบถึงเนื้อหาทั้งหมดได้ เช่น That's great! — ดีจังเลย หรือ That's a shame. — น่าเสียดายจัง คำว่า that ในที่นี้ไม่ได้บอกว่าข่าวอยู่ไกล แต่รับเอาเรื่องที่เพิ่งได้ยินมาเป็นสิ่งที่กำลังกล่าวถึง
this ก็ใช้ดึงความสนใจมาที่เรื่องที่จะพูดต่อได้ เช่น Remember this: the door locks automatically. — จำเรื่องนี้ไว้: ประตูล็อกเองอัตโนมัติ โดยทั่วไป this ทำให้รู้สึกว่าผู้พูดกำลังยกเรื่องขึ้นมาตรงหน้า ส่วน that มักใช้ย้อนรับเรื่องที่พูดไปแล้ว แต่ไม่ใช่กฎตายตัวว่า this ต้องชี้ไปข้างหน้าและ that ต้องชี้ย้อนกลับเสมอ
3. เปรียบเทียบกับการใช้คำแทนทั่วไป
ทั้ง it และ this/that ใช้แทนสิ่งของได้ แต่จุดเน้นต่างกันเล็กน้อย ลองนึกว่าพูดถึงคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งอยู่แล้ว
- It is slow. — มันทำงานช้า เป็นการพูดต่อถึงเครื่องเดิมอย่างเป็นกลาง
- This is slow. — เครื่องนี้ทำงานช้า ชี้ความสนใจมาที่เครื่องที่กำลังใช้อยู่
- That is slow. — เครื่องนั้นทำงานช้า ชี้ไปที่เครื่องที่แยกออกไปตามบริบท
จึงไม่ควรแทน it ทุกแห่งด้วย this เพียงเพราะแปลไทยได้ว่า “นี่” หรือ “อันนี้” หากไม่มีการชี้ เลือก หรือเน้นเปรียบต่าง คำแทนทั่วไปมักลื่นไหลกว่า
4. ระยะห่างทางความรู้สึก
บางครั้ง this ทำให้สิ่งนั้นดูใกล้ชิดหรือเกี่ยวข้องกับเรา ส่วน that ทำให้ดูแยกออกไป เช่น I love this place. — ฉันชอบที่นี่มาก กับ I don't like that attitude. — ฉันไม่ชอบท่าทีแบบนั้น ประโยคหลังอาจแสดงการไม่ยอมรับ แต่ that ไม่ได้มีความหมายลบโดยตัวมันเอง
ในเรื่องเล่าแบบไม่เป็นทางการ อาจเจอ There was this man on the train. — มีผู้ชายคนหนึ่งอยู่บนรถไฟ ผู้พูดใช้ this เปิดตัวคนในเรื่องอย่างมีชีวิตชีวา แม้ผู้ฟังยังไม่รู้จักชายคนนั้น นี่เป็นรูปแบบการเล่าเรื่อง ไม่ใช่กฎพื้นฐานที่ว่าต้องแปล this เป็น “คนนี้” ทุกครั้ง
5. รูปที่พบในงานเขียนทางการ
that และ those ใช้แทนคำนามที่กล่าวถึงก่อนหน้าเพื่อไม่ให้ซ้ำ โดยเฉพาะในการเปรียบเทียบ เช่น The rent here is higher than that in my hometown. — ค่าเช่าที่นี่สูงกว่าค่าเช่าในบ้านเกิดของฉัน ในประโยคนี้ that แทน the rent ไม่ได้หมายถึง “ค่าเช่าอันโน้น”
รูป those who… หมายถึง “ผู้ที่…” เช่น Those who need help can ask at reception. — ผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือสามารถสอบถามได้ที่แผนกต้อนรับ รูปนี้พบบ่อยในประกาศ และไม่ได้บังคับว่าคนกลุ่มนั้นต้องอยู่ไกลผู้พูด
6. คำหน้าตาเหมือนกัน แต่อาจทำหน้าที่อื่น
that ไม่ได้เป็นคำชี้เฉพาะทุกครั้ง ใน I know that she's busy. — ฉันรู้ว่าเธอยุ่ง คำว่า that ทำหน้าที่เชื่อมข้อความ มีความหมายประมาณว่า “ว่า” จึงใช้กฎหนึ่งสิ่งหรือหลายสิ่งมาวิเคราะห์ตรง ๆ ไม่ได้
นอกจากนี้ this และ that อาจบอกระดับ เช่น I didn't know it was that expensive. — ฉันไม่รู้ว่ามันแพงขนาดนั้น ในที่นี้ that ขยายระดับความแพง ไม่ได้แทนสิ่งของ รูปเหล่านี้ค่อยศึกษาแยกเมื่อเจอ อย่าให้บดบังกฎพื้นฐานที่ใช้เลือกของใกล้–ไกล
วิธีฝึกให้ใช้ได้คล่อง
- จัดของใกล้และไกล แล้วพูดเป็นประโยคครบ: วางแก้วหนึ่งใบกับปากกาหลายด้ามใกล้ตัว แล้ววางอีกชุดไว้ไกลออกไป ฝึก This is a cup. — นี่คือแก้วหนึ่งใบ และ Those are pens. — พวกนั้นคือปากกา จากนั้นสลับตำแหน่งของ สิ่งที่เปลี่ยนคือมุมมองกับจำนวน ไม่ใช่ชื่อสิ่งของ
- เปลี่ยนจากหนึ่งเป็นหลาย แล้วตรวจทั้งประโยค: เริ่มจาก This ticket is cheap. — ตั๋วใบนี้ราคาถูก เปลี่ยนเป็น These tickets are cheap. — ตั๋วพวกนี้ราคาถูก ขีดเส้นใต้สามจุดที่เปลี่ยน คือ this → these, ticket → tickets, is → are ทำแบบเดียวกันกับคู่ that/those และลองใช้ child/children ด้วย
- ฝึกสถานการณ์ที่ใช้จริง ไม่ใช่ท่องสี่คำลอย ๆ: นึกถึงการซื้อเสื้อ การถามว่าเป็นของใคร และการแนะนำเพื่อน ลองพูด Can I try that shirt? — ขอลองเสื้อตัวนั้นได้ไหม, Are these yours? — พวกนี้เป็นของคุณหรือเปล่า และ This is my friend. — นี่คือเพื่อนของฉัน อัดเสียงแล้วฟังว่าพูด this กับ these แยกกันชัดหรือไม่
หากยังไม่แน่ใจ ให้กลับไปถามสองข้อเดิมก่อนว่า “หนึ่งหรือหลาย” และ “ใกล้หรือไกล” แล้วตรวจว่าคำนามกับคำกริยาเข้ากันหรือยัง ไม่จำเป็นต้องคิดถึงการใช้เชิงอารมณ์หรืองานเขียนทางการทุกครั้งที่สร้างประโยคพื้นฐาน
เรื่องที่เกี่ยวข้อง
- พื้นฐานที่ควรอ่านควบคู่กัน: คำนำหน้านาม a/an และ the — ช่วยแยกการพูดถึงสิ่งหนึ่งทั่วไป สิ่งที่รู้ว่าหมายถึงอะไร และสิ่งที่ชี้เฉพาะว่าเป็นอันนี้หรืออันนั้น