A1

คำคุณศัพท์พื้นฐานในภาษาอังกฤษ

Basic Adjectives

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนผังไวยากรณ์ภาษาอังกฤษบน Settemila Lingue

สรุปสั้น ๆ

คำคุณศัพท์คือคำที่บอกลักษณะ เช่น ใหญ่ เล็ก แพง หรือมีความสุข ในภาษาอังกฤษมักวางไว้ ก่อนคำนาม เช่น a small cat — แมวตัวเล็กหนึ่งตัว หรือ หลังคำกริยา be เช่น The car is fast. — รถคันนั้นวิ่งเร็ว คำคุณศัพท์ใช้รูปเดิม ไม่ว่ากำลังพูดถึงหนึ่งสิ่ง หลายสิ่ง ผู้ชาย หรือผู้หญิง ต่างจากภาษาไทยที่พูดว่า “บ้านใหญ่” หรือ “บ้านหลังนี้ใหญ่” ได้ ภาษาอังกฤษต้องระวังทั้งตำแหน่งของคำและการใส่ is/are ให้ครบในประโยคแบบหลัง

ภาพรวม

คำคุณศัพท์ช่วยให้บอกสิ่งที่ต้องการได้ชัดเจนขึ้น จาก “ขอห้องพัก” เป็น “ขอห้องพักที่เงียบ” จาก “รองเท้า” เป็น “รองเท้าราคาแพง” คำเหล่านี้ใช้บอกขนาด สี อายุ ราคา คุณภาพ ความรู้สึก และลักษณะอื่น ๆ ของคนหรือสิ่งของ จึงเป็นพื้นฐานระดับ A1 ที่ใช้ได้ทันทีทั้งเวลาเลือกซื้อของ แนะนำตัว และพูดถึงชีวิตประจำวัน

ก่อนเริ่ม แยกคำสองชนิดนี้ให้ออก: คำนาม คือคำเรียกคน สัตว์ สิ่งของ สถานที่ หรือสิ่งที่พูดถึง เช่น cat — แมว และ house — บ้าน ส่วน คำคุณศัพท์ คือคำบอกลักษณะของสิ่งนั้น เช่น small — เล็ก และ big — ใหญ่ เมื่อรวมกัน a big house จึงหมายถึง “บ้านหลังใหญ่หนึ่งหลัง” ไม่ใช่ประโยคบอกเล่าที่สมบูรณ์

สำหรับผู้ใช้ภาษาไทย ความยากไม่ใช่การเปลี่ยนรูปคำคุณศัพท์ เพราะภาษาอังกฤษก็ใช้คำเดิมเช่นกัน แต่คือการจัดคำใหม่ แทนที่จะเรียง “บ้าน + ใหญ่” ต้องเรียง “ใหญ่ + บ้าน” เมื่อนำคำคุณศัพท์ไปขยายคำนามโดยตรง อีกทางหนึ่งคือใช้ประโยค The house is big. — บ้านหลังนั้นใหญ่ ซึ่งต้องมี is แม้คำแปลไทยจะไม่จำเป็นต้องมี “เป็น” หรือ “คือ” ก็ตาม

หลักการใช้และการวางคำ

1. วางคำคุณศัพท์ก่อนคำนาม

เมื่อต้องการระบุว่าเป็นคนหรือสิ่งของแบบไหน ให้ใช้โครงสร้าง คำคุณศัพท์ + คำนาม ถ้ามีคำอย่าง a, the, my อยู่ด้วย คำเหล่านั้นจะมาก่อนคำคุณศัพท์

รูปภาษาอังกฤษ ความหมาย สิ่งที่ควรสังเกต
a small cat แมวตัวเล็กหนึ่งตัว คำบอกขนาดอยู่หน้าแมว
a big house บ้านหลังใหญ่หนึ่งหลัง คำบอกขนาดอยู่หน้าบ้าน
expensive shoes รองเท้าราคาแพง คำบอกราคาอยู่หน้ารองเท้า
the red bag กระเป๋าสีแดงใบนั้น คำชี้เฉพาะอยู่หน้าคำบอกสี
my new phone โทรศัพท์เครื่องใหม่ของฉัน คำบอกเจ้าของอยู่หน้าคำบอกลักษณะ

a/an เป็นคำนำหน้าคำนามที่ใช้กับสิ่งนับได้หนึ่งสิ่งเมื่อยังไม่ได้ชี้เฉพาะ ส่วน the ใช้เมื่อผู้พูดและผู้ฟังรู้ว่าหมายถึงสิ่งไหน การมีคำคุณศัพท์ไม่ได้ทำให้คำนำหน้าเหล่านี้หายไป เช่น ถ้าจะพูดถึงกระเป๋าใบใหญ่หนึ่งใบ ใช้ a big bag — กระเป๋าใบใหญ่หนึ่งใบ ไม่ใช่เพียง big bag ในตำแหน่งที่ต้องมีคำนำหน้า

อย่างไรก็ตาม ไม่ได้แปลว่าทุกคำนามต้องมี a/an เสมอไป คำนามพหูพจน์ (คำที่หมายถึงหลายสิ่ง) และคำนามนับไม่ได้ เช่น น้ำ อาจใช้โดยไม่มีคำนำหน้าเมื่อพูดโดยทั่วไปได้ เช่น small rooms — ห้องเล็ก ๆ และ cold water — น้ำเย็น

2. วางคำคุณศัพท์หลัง be เพื่อบอกลักษณะของประธาน

ประธาน คือคนหรือสิ่งที่ประโยคกำลังกล่าวถึง เช่น “ห้องนี้” ในประโยค “ห้องนี้เล็ก” ภาษาอังกฤษใช้โครงสร้าง ประธาน + be + คำคุณศัพท์ โดยเลือกคำกริยา be ให้เข้ากับประธาน ในรูปปัจจุบันใช้ am, is, are

ประโยคภาษาอังกฤษ ความหมาย การเลือกคำกริยา
I am tired. ฉันเหนื่อย ใช้ am กับ I
You are kind. คุณใจดี ใช้ are กับ you
He is happy. เขามีความสุข ใช้ is กับ he
She is happy. เธอมีความสุข ใช้ is กับ she
The room is small. ห้องนั้นเล็ก ห้องเดียวใช้ is
The rooms are small. ห้องเหล่านั้นเล็ก หลายห้องใช้ are
We are ready. พวกเราพร้อมแล้ว ใช้ are กับ we
They are happy. พวกเขามีความสุข ใช้ are กับ they

ภาษาไทยพูดว่า “ฉันเหนื่อย” ได้โดยไม่ต้องมีคำเชื่อม แต่ภาษาอังกฤษมาตรฐานใช้ I am tired. ไม่ใช่ I tired. อย่าแปล am/is/are เป็น “เป็น” ทุกครั้ง เพราะ “ฉันเป็นเหนื่อย” ไม่เป็นธรรมชาติในภาษาไทย หน้าที่ของคำเหล่านี้ในที่นี้คือเชื่อมประธานเข้ากับลักษณะที่บอก

3. คำคุณศัพท์ไม่เปลี่ยนตามจำนวนหรือเพศ

ไม่ว่าคำนามจะเป็นเอกพจน์ (หนึ่งคนหรือหนึ่งสิ่ง) หรือพหูพจน์ คำคุณศัพท์ยังใช้รูปเดิม สิ่งที่อาจเปลี่ยนคือคำนามและคำกริยา ไม่ใช่คำบอกลักษณะ

  • a new book — หนังสือใหม่หนึ่งเล่ม → new books — หนังสือใหม่หลายเล่ม
  • The book is new. — หนังสือเล่มนั้นใหม่ → The books are new. — หนังสือเหล่านั้นใหม่
  • a kind man — ผู้ชายใจดีหนึ่งคน → a kind woman — ผู้หญิงใจดีหนึ่งคน

จึงไม่เติม -s ให้ new หรือ kind เพียงเพราะกำลังพูดถึงหลายคนหรือหลายสิ่ง และไม่เปลี่ยนคำคุณศัพท์ให้เข้ากับเพศของบุคคล ในจุดนี้ใช้ความคุ้นเคยจากภาษาไทยได้เลย: “คนใจดี” กับ “คนใจดีหลายคน” ก็ยังใช้คำว่า “ใจดี” เหมือนเดิม

4. กลุ่มคำกับประโยคเต็มต่างกันอย่างไร

a quiet room — ห้องที่เงียบหนึ่งห้อง เป็นเพียงกลุ่มคำที่เรียกสิ่งหนึ่ง ส่วน The room is quiet. — ห้องนั้นเงียบ เป็นประโยคที่บอกข้อมูลเกี่ยวกับห้องนั้น ความต่างนี้สำคัญเวลาเขียนอีเมลหรือพูดเป็นประโยค

  • I need a quiet room. — ฉันต้องการห้องที่เงียบสักห้อง: ใช้กลุ่มคำเป็นสิ่งที่ต้องการ
  • This room is quiet. — ห้องนี้เงียบ: ใช้ประโยคบอกลักษณะของห้อง

คำตอบสั้น ๆ ในบทสนทนาอาจเป็นแค่กลุ่มคำได้ เช่น เมื่อถามว่าต้องการห้องแบบไหน ก็อาจตอบว่า A quiet room, please. — ขอห้องที่เงียบ แต่เมื่อกำลังฝึกแต่งประโยคบอกเล่า ควรเขียนโครงสร้างให้ครบก่อน

5. การปฏิเสธและการถาม

ถ้าประโยคใช้ be ให้เติม not หลัง be เมื่อต้องการปฏิเสธ และย้าย be ไปหน้าประธานเมื่อต้องการถามว่าจริงหรือไม่ ไม่ต้องเติม do/does ในโครงสร้างนี้

ประโยคภาษาอังกฤษ ความหมาย หน้าที่
The bag is heavy. กระเป๋าใบนั้นหนัก บอกเล่า
The bag is not heavy. กระเป๋าใบนั้นไม่หนัก ปฏิเสธ
Is the bag heavy? กระเป๋าใบนั้นหนักไหม คำถาม
Are these shoes expensive? รองเท้าคู่นี้แพงไหม คำถามเมื่อประธานเป็นพหูพจน์

จะตอบสั้น ๆ ว่า Yes, it is. — ใช่ หนัก หรือ No, it isn't. — ไม่ ไม่หนัก ก็ได้ โดยไม่ต้องพูดคำคุณศัพท์ซ้ำ คำแปลไทยเลือกให้ตรงกับลักษณะที่กำลังถาม ไม่จำเป็นต้องแปลเป็น “ใช่ มันเป็น”

6. คำบอกระดับวางหน้าคำคุณศัพท์

ถ้าต้องการบอกว่า “ใหญ่มาก” หรือ “ค่อนข้างเล็ก” ให้ใส่คำบอกระดับหน้าคำคุณศัพท์ เช่น very — มาก, quite — ค่อนข้าง และ a little — เล็กน้อย จุดนี้ต่างจากภาษาไทยที่มักวาง “มาก” ไว้ด้านหลัง

  • a very small kitchen — ห้องครัวที่เล็กมาก
  • The kitchen is very small. — ห้องครัวเล็กมาก
  • I am a little tired. — ฉันเหนื่อยนิดหน่อย

สำหรับผู้เริ่มต้น ใช้ very กับคำบอกลักษณะทั่วไป เช่น big, cold, expensive ให้คล่องก่อน ไม่ใช่ทุกคำจะเข้ากับ very ได้เป็นธรรมชาติเท่ากัน โดยเฉพาะคำที่มีความหมายแรงอยู่แล้ว เช่น excellent — ดีเยี่ยม

ตัวอย่างในสถานการณ์จริง

ตารางนี้รวมทั้งกลุ่มคำและประโยคเต็ม ลองสังเกตว่าคำคุณศัพท์กำลังอยู่ก่อนคำนาม หรืออยู่หลัง be และอ่านคำแปลไทยให้เข้าใจความหมายโดยไม่ยึดลำดับคำไทยเป็นแบบในการแต่งภาษาอังกฤษ

ภาษาอังกฤษ คำแปลไทย ข้อสังเกต
A small cat is sleeping on the sofa. แมวตัวเล็กตัวหนึ่งกำลังนอนอยู่บนโซฟา คำบอกขนาดอยู่หน้าคำนาม
The car is fast. รถคันนั้นวิ่งเร็ว บอกลักษณะของรถหลัง is
These are expensive shoes. นี่คือรองเท้าราคาแพง คำบอกราคาอยู่หน้าคำนามพหูพจน์
They are happy. พวกเขามีความสุข รูปคำบอกความรู้สึกไม่เปลี่ยน
We need a clean table. เราต้องการโต๊ะที่สะอาดสักตัว บอกว่าต้องการโต๊ะแบบไหน
The coffee is cold. กาแฟเย็นแล้ว บอกสภาพของกาแฟ
My brother has a new job. พี่ชายของฉันได้งานใหม่ คำบอกลักษณะอยู่ระหว่างคำนำหน้ากับคำนาม
Her parents are friendly. พ่อแม่ของเธอเป็นมิตร หลายคนก็ใช้คำคุณศัพท์รูปเดิม
Is this seat free? ที่นั่งตรงนี้ว่างไหม ในบริบทนี้หมายถึงว่าง ไม่ใช่ฟรี
The hotel isn't expensive. โรงแรมนั้นราคาไม่แพง ปฏิเสธด้วยรูปย่อของ is not
Please bring a large bottle of water. ช่วยเอาน้ำขวดใหญ่มาให้หน่อย คำบอกขนาดขยายขวด
I'm tired, but the children are ready. ฉันเหนื่อย แต่เด็ก ๆ พร้อมแล้ว เปลี่ยนรูป be ตามประธานแต่ละส่วน

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

1. วางคำคุณศัพท์หลังคำนามตามภาษาไทย

  • ไม่ถูกในความหมายที่ต้องการ: I want a bag red.
  • ถูก: I want a red bag. — ฉันอยากได้กระเป๋าสีแดงหนึ่งใบ
  • เหตุผล: เมื่อบอกว่าเป็นกระเป๋าแบบไหนโดยตรง คำบอกสีต้องอยู่หน้าคำนาม อย่านำลำดับ “กระเป๋าสีแดง” มาเรียงคำต่อคำ ข้อยกเว้นที่มีคำคุณศัพท์ตามหลังจะกล่าวแยกไว้ในส่วนต่อยอด

2. ลืม be ในประโยคบอกลักษณะ

  • ไม่ถูก: This room very hot.
  • ถูก: This room is very hot. — ห้องนี้ร้อนมาก
  • เหตุผล: ภาษาอังกฤษต้องมีคำกริยาในประโยคแบบนี้ คำบอกลักษณะ hot ไม่ได้ทำหน้าที่แทน is แม้ภาษาไทยจะพูดว่า “ห้องนี้ร้อนมาก” ได้เลย

3. เติมเครื่องหมายพหูพจน์ให้คำคุณศัพท์

  • ไม่ถูก: They are happys.
  • ถูก: They are happy. — พวกเขามีความสุข
  • เหตุผล: happy ไม่เปลี่ยนตามจำนวนคน ถ้าพูดว่า “เพื่อนที่มีความสุขหลายคน” ใช้ happy friends โดยเติม -s ที่คำนาม friends ไม่ใช่ที่คำบอกความรู้สึก

4. ลืมคำนำหน้าเมื่อมีคำคุณศัพท์

  • ไม่ถูก: She has new phone.
  • ถูก: She has a new phone. — เธอมีโทรศัพท์เครื่องใหม่หนึ่งเครื่อง
  • เหตุผล: phone เป็นคำนามนับได้เอกพจน์ ในประโยคนี้ต้องมีคำนำหน้า การเพิ่ม new ไม่ได้เปลี่ยนกฎของคำนาม

5. เลือก a/an จากคำนามทั้งที่มีคำคุณศัพท์คั่น

  • ไม่ถูก: It is a old house.
  • ถูก: It is an old house. — มันเป็นบ้านเก่าหลังหนึ่ง
  • เหตุผล: เลือก a/an จากเสียงแรกของคำที่ตามมาติดกัน ในที่นี้คือ old ซึ่งขึ้นต้นด้วยเสียงสระ จึงใช้ an เทียบกับ a house — บ้านหนึ่งหลัง ซึ่งไม่มีคำคุณศัพท์คั่นและเริ่มด้วยเสียงพยัญชนะ

6. ใช้ do ถามประโยคที่มี be อยู่แล้ว

  • ไม่ถูก: Does the room be clean?
  • ถูก: Is the room clean? — ห้องสะอาดไหม
  • เหตุผล: เมื่อต้องการถามลักษณะด้วย be ให้ย้าย is ไปข้างหน้าได้เลย ไม่ต้องใช้ does ช่วย

ข้อสังเกตในการใช้งาน

รูปย่อพบได้ทั่วไป แต่กฎเดิมไม่เปลี่ยน

ในการพูดและข้อความทั่วไป มักใช้ I'm แทน I am, she's แทน she is และ they're แทน they are เช่น She's busy. — เธอยุ่งอยู่ รูปย่อยังมี be อยู่ ไม่ใช่การละคำกริยา ส่วนงานเขียนที่เป็นทางการมากอาจเลือกใช้รูปเต็มตามลักษณะงาน

แปลความหมายตามสิ่งที่คำคุณศัพท์ขยาย

คำเดียวกันอาจต้องแปลต่างกันตามบริบท เช่น a free seat — ที่นั่งว่าง แต่ a free ticket — ตั๋วฟรี หรือ a light bag — กระเป๋าที่เบา แต่ a light colour — สีอ่อน จึงควรจดจำคำคุณศัพท์พร้อมคำนามที่ใช้คู่กัน ไม่ใช่ท่องคำแปลไทยเพียงคำเดียว

คำบอกขนาดก็เช่นกัน a big problem หมายถึง “ปัญหาใหญ่” ไม่ได้บอกขนาดทางกายภาพ ขณะที่ “ฝนตกหนัก” มักใช้ heavy rain ไม่ใช่การนำคำที่แปลว่า “ใหญ่” มาใส่ตรง ๆ การฟังและอ่านกลุ่มคำที่ใช้จริงจะช่วยให้เลือกคำได้เป็นธรรมชาติ

คำคุณศัพท์บางคำใช้กับคำกริยาอื่นได้ด้วย

ไม่จำเป็นต้องมี be หน้าคำคุณศัพท์ทุกครั้ง คำกริยาเชื่อม (คำกริยาที่เชื่อมคนหรือสิ่งของเข้ากับลักษณะหรือสภาพ) เช่น look, feel, seem, become ก็ใช้ได้

  • You look tired. — คุณดูเหนื่อย
  • I feel cold. — ฉันรู้สึกหนาว
  • The food smells good. — อาหารมีกลิ่นหอมชวนกิน

ในตัวอย่างเหล่านี้ tired, cold, good บอกลักษณะของประธาน ไม่ใช่บอกว่าทำกริยาอย่างไร จึงไม่ต้องเปลี่ยนเป็นคำวิเศษณ์ และไม่ต้องใส่ be ซ้ำอีก

ต่อยอดจากพื้นฐาน: เรื่องที่ค่อย ๆ เรียนเพิ่มได้

ถ้าเพิ่งเริ่มเรียน ให้จำสองแบบหลักคือ a small room — ห้องเล็กหนึ่งห้อง และ The room is small. — ห้องนั้นเล็ก ก่อน รายละเอียดต่อไปนี้มีไว้ช่วยอ่านสิ่งที่พบภายหลัง ไม่จำเป็นต้องใช้ทุกแบบทันที

คำคุณศัพท์หลายคำและลำดับคำ

ภาษาอังกฤษใช้คำคุณศัพท์มากกว่าหนึ่งคำหน้าคำนามได้ เช่น a beautiful old house — บ้านเก่าที่สวยหลังหนึ่ง โดยทั่วไปความคิดเห็นมักมาก่อนลักษณะที่เป็นข้อเท็จจริง และคำบอกสีหรือที่มามักอยู่ใกล้คำนามมากกว่า

ลำดับที่ใช้เป็นแนวทางได้คือ ความคิดเห็น → ขนาด → อายุ → รูปร่าง → สี → ที่มา → วัสดุ → คำนาม เช่น a small black bag — กระเป๋าสีดำใบเล็ก และ a beautiful old Italian table — โต๊ะอิตาลีเก่าที่สวยหนึ่งตัว นี่เป็นแนวโน้มของการใช้ภาษา ไม่ใช่สูตรที่ควรพยายามใส่คำทุกประเภทให้ครบ ลำดับอาจเปลี่ยนตามคำที่ใช้ ความหมาย และสิ่งที่ต้องการเน้น

คำเรียกวัสดุบางคำเป็นคำนามที่นำมาวางขยายคำนามอีกคำ เช่น a wooden chair — เก้าอี้ไม้ ใช้คำคุณศัพท์ wooden แต่ a gold ring — แหวนทอง ใช้ gold เป็นคำขยาย จึงไม่ใช่ทุกคำหน้าคำนามจะเป็นคำคุณศัพท์ชนิดเดียวกัน

หากคำคุณศัพท์สองคำบอกลักษณะในระดับเดียวกัน มักเชื่อมด้วย and หรือใช้จุลภาค เช่น a kind, patient teacher — ครูที่ใจดีและอดทน เมื่อวางหลัง be มักพูดว่า The teacher is kind and patient. — ครูใจดีและอดทน แต่ไม่ต้องใส่ and ระหว่างคำทุกคู่ เช่น a small red bag — กระเป๋าสีแดงใบเล็ก เป็นลำดับปกติอยู่แล้ว

ไม่ใช่ทุกคำจะใช้ได้สะดวกทั้งสองตำแหน่ง

กฎ “ก่อนคำนามหรือหลัง be” เหมาะกับคำพื้นฐานจำนวนมาก แต่ไม่ใช่คำคุณศัพท์ทุกคำ ตัวอย่างที่ควรจำเป็นกลุ่มคำ ได้แก่

  • The child is asleep. — เด็กหลับอยู่: ปกติใช้ asleep หลังคำกริยา หากต้องการวางหน้าคำนาม ใช้ a sleeping child — เด็กที่กำลังหลับ
  • She is afraid. — เธอกลัว: ใช้ได้เป็นธรรมชาติ แต่ไม่ใช้ an afraid woman เป็นรูปปกติสำหรับ “ผู้หญิงที่กลัว” อาจใช้ a frightened woman — ผู้หญิงที่รู้สึกกลัว
  • my main reason — เหตุผลหลักของฉัน: main ปกติอยู่หน้าคำนาม ไม่ใช้ My reason is main. เพื่อบอกความหมายเดียวกัน

เมื่อเจอคำใหม่ จึงควรดูทั้งความหมายและตัวอย่างตำแหน่งจากพจนานุกรม อย่าอนุมานจากคำที่ใช้ได้สองตำแหน่งว่าทุกคำจะใช้เหมือนกัน

คำคุณศัพท์ที่ตามหลังคำบางชนิด

คำอย่าง something — บางสิ่ง, anything — สิ่งใดหรืออะไรบ้าง และ nothing — ไม่มีอะไร มักมีคำคุณศัพท์ตามหลัง เช่น something cold — อะไรเย็น ๆ สักอย่าง และ nothing important — ไม่มีอะไรสำคัญ

I'd like something cold to drink. — ฉันอยากได้อะไรเย็น ๆ ดื่มสักอย่าง จึงเป็นประโยคปกติ ไม่ต้องย้าย cold ไปหน้า something รูปนี้เป็นแบบแผนเฉพาะ ไม่ใช่เหตุผลให้วางคำคุณศัพท์หลังคำนามทั่วไปทุกคำ

เมื่อคำคุณศัพท์มีข้อความขยายตามมา ทั้งกลุ่มก็อาจอยู่หลังคำนาม เช่น a room full of people — ห้องที่เต็มไปด้วยผู้คน นอกจากนี้บางคำมีความหมายเปลี่ยนตามตำแหน่ง เช่น the people present — ผู้ที่อยู่ ณ ที่นั้น เทียบกับ the present situation — สถานการณ์ปัจจุบัน ควรเรียนรูปเหล่านี้จากบริบทแทนการใช้กฎพื้นฐานอย่างเดียว

แยกคำบอกลักษณะออกจากคำบอกวิธีทำ

คำวิเศษณ์บอกอาการ คือคำที่บอกว่าทำกริยาอย่างไร ต่างจากคำคุณศัพท์ที่บอกลักษณะของคนหรือสิ่งของ ลองเทียบสองประโยคนี้

  • She is a careful driver. — เธอเป็นคนขับรถที่ระมัดระวัง: careful บอกลักษณะของคนขับ
  • She drives carefully. — เธอขับรถอย่างระมัดระวัง: carefully บอกวิธีขับ

หลายคำสร้างคำวิเศษณ์ด้วย -ly แต่ไม่ใช่ทั้งหมด เช่น fast ใช้รูปเดียวกันได้ทั้งสองหน้าที่: a fast car — รถที่วิ่งเร็ว และ The car goes fast. — รถวิ่งเร็ว ส่วน friendly — เป็นมิตร เป็นคำคุณศัพท์แม้ลงท้ายด้วย -ly จึงดูจากท้ายคำอย่างเดียวไม่ได้

คำลงท้าย -ed กับ -ing

คำคุณศัพท์บางคู่แยกผู้ที่รู้สึกออกจากสิ่งที่ทำให้เกิดความรู้สึก เช่น bored — รู้สึกเบื่อ กับ boring — น่าเบื่อ

  • I'm bored. — ฉันเบื่อ
  • The film is boring. — หนังเรื่องนั้นน่าเบื่อ
  • She's interested in art. — เธอสนใจศิลปะ
  • The exhibition is interesting. — นิทรรศการน่าสนใจ

อย่าจำว่า -ed ใช้กับคนและ -ing ใช้กับสิ่งของเสมอไป เพราะคนก็อาจทำให้คนอื่นรู้สึกบางอย่างได้ เช่น He is boring. — เขาเป็นคนน่าเบื่อ ควรดูว่าเป็นฝ่ายรู้สึกหรือฝ่ายทำให้เกิดความรู้สึก และกฎนี้ใช้กับคำกลุ่มนี้ ไม่ใช่คำทุกคำที่มีท้ายเหมือนกัน

การเปรียบเทียบและการบอกขอบเขต

แม้คำคุณศัพท์ไม่เปลี่ยนตามจำนวนหรือเพศ แต่เปลี่ยนรูปเพื่อเปรียบเทียบได้ เช่น small — เล็ก, smaller — เล็กกว่า และ the smallest — เล็กที่สุด คำบางคำใช้ more หรือ most เช่น more expensive — แพงกว่า การเปลี่ยนแบบนี้เกี่ยวกับระดับของลักษณะ ไม่ใช่การทำคำให้เข้ากับคำนาม

คำบอกระดับก็มีความหมายต่างกัน: very expensive — แพงมาก ไม่เท่ากับ too expensive — แพงเกินไป และ big enough — ใหญ่พอ วาง enough หลังคำคุณศัพท์ ไม่ใช่หน้าเหมือน very จึงควรเรียนแต่ละโครงสร้างแยกกันเมื่อพร้อม

อีกแบบที่พบในการอ่านคือ the rich — คนรวยโดยรวม และ the elderly — ผู้สูงอายุโดยรวม เป็นการใช้ the + คำคุณศัพท์ เพื่อกล่าวถึงกลุ่มคน ไม่ได้หมายความว่าจะตัดคำนามทิ้งได้กับคำคุณศัพท์ทุกคำ และไม่ต้องเติม -s ให้คำคุณศัพท์ในโครงสร้างนี้

วิธีฝึกให้ใช้ได้จริง

  1. ฝึกสลับระหว่างกลุ่มคำกับประโยคเต็ม เลือกของใกล้ตัววันละห้าชิ้น เช่น a heavy bag — กระเป๋าหนักหนึ่งใบ แล้วเปลี่ยนเป็น The bag is heavy. — กระเป๋าใบนั้นหนัก จากนั้นเปลี่ยนเป็นหลายใบ: The bags are heavy. — กระเป๋าเหล่านั้นหนัก ตรวจว่าคำคุณศัพท์ยังเหมือนเดิม แต่คำนามและ be เปลี่ยนถูกหรือไม่
  2. ฝึกแก้นิสัยเรียงคำตามภาษาไทย เขียนคำไทยสั้น ๆ เช่น “ห้องเล็ก” “กาแฟเย็น” “โทรศัพท์ใหม่” แล้วสร้างกลุ่มคำอังกฤษเป็น a small room, cold coffee, a new phone ตามลำดับ เวลาตรวจ ให้ขีดเส้นใต้คำนามและวงคำคุณศัพท์ จะเห็นทันทีว่าคำบอกลักษณะอยู่ด้านหน้าหรือยัง
  3. บรรยายสถานที่จริงแล้วถามกลับ ลองบอกลักษณะร้านหรือที่พักสามประโยค จากนั้นเปลี่ยนแต่ละประโยคเป็นคำถามและปฏิเสธ เช่น The room is clean. — ห้องสะอาด → Is the room clean? — ห้องสะอาดไหม → The room isn't clean. — ห้องไม่สะอาด วิธีนี้ฝึกทั้งคำคุณศัพท์และตำแหน่ง be โดยไม่ต้องจำประโยคที่ไม่เกี่ยวกับชีวิตประจำวัน

ก่อนจบการฝึกทุกครั้ง ให้ตรวจสามจุด: คำคุณศัพท์อยู่ถูกที่หรือไม่ ประโยคที่ต้องใช้ be มี be หรือยัง และเผลอเปลี่ยนรูปคำคุณศัพท์ตามจำนวนหรือไม่ แค่ทำสามจุดนี้ได้สม่ำเสมอ ก็ใช้คำคุณศัพท์พื้นฐานได้มั่นคงขึ้นมาก

หัวข้อที่เกี่ยวข้อง

แนวคิดที่ต่อยอดจากนี้

แนวคิดระดับ A1 อื่นๆ

แนวคิดนี้ในภาษาอื่น

เปรียบเทียบในทุกภาษา