A1

จำนวนนับในภาษาอังกฤษ ตั้งแต่ 0 ถึง 100

Cardinal Numbers

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนผังไวยากรณ์ภาษาอังกฤษบน Settemila Lingue

สรุปสั้น ๆ

จำนวนนับใช้บอกว่า “มีเท่าไร” เช่น one, two, three หมายถึง “หนึ่ง สอง สาม” จำนวน 21–99 ที่ไม่ใช่จำนวนเต็มสิบ เมื่อเขียนเป็นคำต้องใส่ขีดเชื่อมระหว่างหลักสิบกับหลักหน่วย เช่น twenty-one คือ “ยี่สิบเอ็ด” และ fifty-five คือ “ห้าสิบห้า” ส่วน 100 เขียนว่า one hundred เมื่อนับจำนวน ไม่ใช่ one hundreds และต้องแยกจากเลขลำดับ เช่น first ที่แปลว่า “ที่หนึ่ง”

ภาพรวม

จำนวนนับเป็นพื้นฐานระดับ A1 ที่ใช้ได้ทันทีในชีวิตประจำวัน ตั้งแต่ซื้อตั๋วสองใบ บอกอายุสามสิบปี ไปจนถึงถามราคาสินค้า แม้จะเห็นตัวเลข 0–100 แล้วเข้าใจค่าได้อยู่แล้ว แต่การพูด ฟัง และเขียนเป็นคำภาษาอังกฤษต้องอาศัยทั้งการจำคำและการรู้วิธีประกอบจำนวน

สำหรับผู้ใช้ภาษาไทย สิ่งที่คุ้นเคยคือการวางหลักสิบก่อนหลักหน่วย เช่น “สี่สิบห้า” ตรงกับ forty-five แต่ภาษาอังกฤษไม่มีระบบที่เดาคำทั้งหมดจากชื่อหลักได้เหมือน “สามสิบ สี่สิบ ห้าสิบ” ต้องจำ thirty, forty, fifty แยกกัน อีกจุดที่ต่างชัดเจนคือภาษาไทยมักวางจำนวนหลังคำนามแล้วตามด้วยลักษณนาม เช่น “หนังสือสามเล่ม” ส่วนภาษาอังกฤษใช้ three books โดยวางจำนวนไว้หน้า books และเปลี่ยนรูปคำเพื่อบอกว่ามีหลายเล่ม

บทนี้เริ่มจากรูปคำ 0–100 และวิธีใช้กับสิ่งของ คน อายุ และราคา จากนั้นจึงแยกเรื่องที่พบภายหลัง เช่น การอ่านเลขรหัส เลขทศนิยม และจำนวนที่มากกว่า 100 ผู้เริ่มต้นยังไม่จำเป็นต้องใช้รายละเอียดทั้งหมดได้ในครั้งเดียว

รูปคำและวิธีใช้

1. จำรูปคำตั้งแต่ 0 ถึง 19

ช่วงนี้ควรจำเป็นคำโดยตรง โดยเฉพาะ 11 และ 12 ซึ่งไม่ได้ลงท้ายเหมือน 13–19

ตัวเลข คำภาษาอังกฤษ ความหมาย
0 zero ศูนย์
1 one หนึ่ง
2 two สอง
3 three สาม
4 four สี่
5 five ห้า
6 six หก
7 seven เจ็ด
8 eight แปด
9 nine เก้า
10 ten สิบ
11 eleven สิบเอ็ด
12 twelve สิบสอง
13 thirteen สิบสาม
14 fourteen สิบสี่
15 fifteen สิบห้า
16 sixteen สิบหก
17 seventeen สิบเจ็ด
18 eighteen สิบแปด
19 nineteen สิบเก้า

เมื่อเห็นกลุ่ม 13–19 ให้สังเกตส่วนท้าย -teen แต่ไม่ควรเอาคำของเลขหลักหน่วยมาต่อเองทุกคำ เช่น 13 คือ thirteen ไม่ใช่ threeteen และ 15 คือ fifteen ไม่ใช่ fiveteen ส่วน 18 เขียน eighteen โดยไม่มีตัว t ซ้ำสองตัวตรงรอยต่อ

ต่างจากภาษาไทยที่ใช้ “เอ็ด” ในสิบเอ็ด ยี่สิบเอ็ด หรือสามสิบเอ็ด ภาษาอังกฤษยังใช้ one เมื่อเป็นหลักหน่วยของจำนวนตั้งแต่ 21 ขึ้นไป เช่น twenty-one คือ “ยี่สิบเอ็ด” แต่ 11 ต้องจำเป็นคำเฉพาะว่า eleven

2. จำหลักสิบ แล้วต่อด้วยหลักหน่วย

ตัวเลข คำภาษาอังกฤษ ความหมาย
20 twenty ยี่สิบ
30 thirty สามสิบ
40 forty สี่สิบ
50 fifty ห้าสิบ
60 sixty หกสิบ
70 seventy เจ็ดสิบ
80 eighty แปดสิบ
90 ninety เก้าสิบ
100 one hundred หนึ่งร้อย

สำหรับ 21–99 ที่มีหลักหน่วย ให้ใช้ คำบอกหลักสิบ + ขีดเชื่อม + คำบอกหลักหน่วย ไม่มีคำเชื่อม and คั่นระหว่างสองส่วนนี้

ตัวเลข รูปคำ ความหมาย
21 twenty-one ยี่สิบเอ็ด
32 thirty-two สามสิบสอง
45 forty-five สี่สิบห้า
55 fifty-five ห้าสิบห้า
68 sixty-eight หกสิบแปด
73 seventy-three เจ็ดสิบสาม
86 eighty-six แปดสิบหก
99 ninety-nine เก้าสิบเก้า

ขีดเชื่อมเป็นเรื่องของการเขียน ไม่ใช่เสียงที่ต้องอ่านออกมา ใช้เมื่อเขียนจำนวนเหล่านี้เป็นคำ แม้จำนวนจะอยู่เดี่ยว ๆ หรืออยู่หน้าคำอื่น เช่น twenty-one people คือ “คนยี่สิบเอ็ดคน” แต่เมื่อเขียนเป็นตัวเลข 21 people ไม่ต้องแทรกขีดเชื่อมระหว่าง 2 กับ 1

จุดสะกดที่ควรทบทวนบ่อยคือ forty ไม่มี u แม้ 4 จะเป็น four; fifty ไม่ใช่ fivety; eighty ไม่ใช่ eightty และ ninety ต่างจาก nineteen ทั้งตัวสะกดและเสียง

3. ใช้จำนวนไว้หน้าสิ่งที่นับ

คำนาม คือคำที่ใช้เรียกคน สัตว์ สิ่งของ หรือสิ่งที่พูดถึง เช่น ticket หมายถึง “ตั๋ว” เมื่อใช้คำนามที่นับเป็นชิ้นหรือเป็นหน่วยได้ ภาษาอังกฤษมักใช้รูปเอกพจน์ (รูปสำหรับหนึ่งหน่วย) หลัง one และรูปพหูพจน์ (รูปสำหรับหลายหน่วย) หลังจำนวนตั้งแต่สองขึ้นไป

รูปภาษาอังกฤษ ความหมาย ข้อสังเกต
one ticket ตั๋วหนึ่งใบ หนึ่งหน่วย ใช้รูปเอกพจน์
two tickets ตั๋วสองใบ หลายหน่วย เติมส่วนท้ายบอกพหูพจน์
twenty-one tickets ตั๋วยี่สิบเอ็ดใบ ดูค่าของจำนวนทั้งหมด ไม่ใช่คำสุดท้าย
three children เด็กสามคน คำว่าเด็กมีรูปพหูพจน์เฉพาะ
two cups of coffee กาแฟสองถ้วย นับจำนวนถ้วยที่เป็นหน่วยบรรจุ

ภาษาไทยใช้ “ตั๋ว” รูปเดิมไม่ว่าจะหนึ่งใบหรือสิบใบ จึงอาจเผลอลืม -s ในภาษาอังกฤษได้ โดยเฉพาะ twenty-one tickets ซึ่งยังต้องใช้รูปพหูพจน์ แม้คำสุดท้ายของจำนวนจะเป็น one

ไม่ต้องแปลลักษณนามไทยทุกคำออกมา เช่น “หนังสือสามเล่ม” ใช้ three books ได้เลย ไม่จำเป็นต้องเพิ่มคำว่าเล่ม แต่สิ่งที่ปกติไม่นับเป็นชิ้นโดยตรง เช่น น้ำ อาจต้องระบุหน่วย: two bottles of water คือ “น้ำสองขวด” จำนวนขยาย bottles จึงเป็นคำนี้ที่อยู่ในรูปพหูพจน์

4. ถามจำนวน อายุ และราคา

How many ...? ใช้ถามจำนวนของสิ่งที่นับได้ เช่น How many tickets do you need? แปลว่า “ต้องการตั๋วกี่ใบ” ส่วน How much ...? ใช้ถามราคาได้ เช่น How much is it? แปลว่า “ราคาเท่าไร” อย่าเลือกจากคำไทยว่า “เท่าไร” เพียงอย่างเดียว ให้ดูว่ากำลังถามจำนวนชิ้นหรือถามราคา

การบอกอายุในภาษาอังกฤษใช้รูป I am ... เช่น I am thirty. หรือ I am thirty years old. ทั้งคู่หมายถึง “ฉันอายุสามสิบปี” ไม่ใช้รูปที่แปลตรงจาก “มีอายุ” เป็น I have thirty years.

ราคาเต็มหน่วยอ่านจำนวนแล้วตามด้วยสกุลเงิน เช่น fifty-five baht คือ “ห้าสิบห้าบาท” หรือ twenty dollars คือ “ยี่สิบดอลลาร์” คำว่า baht โดยทั่วไปใช้รูปเดิมหลังจำนวน แต่ dollar มีรูปพหูพจน์ dollars จึงไม่ควรสรุปว่าคำบอกสกุลเงินทุกคำเปลี่ยนรูปเหมือนกัน

5. หนึ่งร้อย ใช้รูปใด

เมื่อนับหรือให้รูปคำของจำนวน 100 ใช้ one hundred เป็นหลัก ส่วน hundred ไม่เติม -s เมื่อมีจำนวนที่แน่นอนอยู่ข้างหน้า เช่น one hundred people คือ “คนหนึ่งร้อยคน” และ two hundred people คือ “คนสองร้อยคน”

อย่างไรก็ตาม a hundred ก็ถูกต้องและใช้บ่อย โดยมีความหมายว่า “หนึ่งร้อย” เช่น There are a hundred seats. แปลว่า “มีที่นั่งหนึ่งร้อยที่” ไม่จำเป็นต้องแก้เป็น one hundred ทุกครั้ง หากต้องการเน้นว่าเป็นหนึ่งร้อย หรือกำลังฝึกนับและสะกดจำนวน ให้ใช้ one hundred ส่วนรูป a one hundred ไม่ใช่รูปที่ใช้แทนจำนวนหนึ่งร้อยตามปกติ

ตัวอย่างในสถานการณ์จริง

ลองอ่านประโยคทั้งประโยค ไม่ใช่อ่านแต่ตัวเลข เพราะสิ่งที่อยู่รอบจำนวนช่วยบอกว่ากำลังนับสิ่งของ บอกอายุ ระบุห้อง หรือพูดถึงราคา

ประโยคภาษาอังกฤษ ความหมายภาษาไทย จุดที่ควรสังเกต
Let's count: one, two, three. มานับกัน: หนึ่ง สอง สาม ใช้คำบอกจำนวนในการนับ
I need two tickets, please. ขอตั๋วสองใบ จำนวนอยู่หน้าคำว่าตั๋ว
We have eleven chairs. เรามีเก้าอี้สิบเอ็ดตัว สิบเอ็ดเป็นคำเฉพาะ
There are thirteen people in the queue. มีคนสิบสามคนอยู่ในแถว แยกสิบสามจากสามสิบ
The class has twenty-one students. ชั้นเรียนนี้มีนักเรียนยี่สิบเอ็ดคน ยี่สิบเอ็ดตามด้วยรูปพหูพจน์
I'm thirty years old. ฉันอายุสามสิบปี บอกอายุโดยไม่ใช้คำว่ามี
The bus leaves in forty minutes. รถโดยสารจะออกในอีกสี่สิบนาที ใช้จำนวนบอกระยะเวลา
This notebook costs fifty-five baht. สมุดเล่มนี้ราคาห้าสิบห้าบาท จำนวนประกอบใช้ขีดเชื่อม
There are sixty-eight pages in this booklet. หนังสือเล่มเล็กนี้มีหกสิบแปดหน้า นับจำนวนหน้าทั้งหมด
My grandmother is seventy-three. คุณยายของฉันอายุเจ็ดสิบสามปี ละคำว่าปีในบริบทอายุได้
We sold ninety-nine tickets. เราขายตั๋วได้เก้าสิบเก้าใบ หลักสิบมาก่อนหลักหน่วย
The hall has one hundred seats. ห้องประชุมมีที่นั่งหนึ่งร้อยที่ คำว่าร้อยไม่เติมส่วนท้ายพหูพจน์
Your room is number twelve. ห้องของคุณคือห้องหมายเลขสิบสอง ระบุหมายเลข ไม่ใช่จำนวนห้อง
The temperature is zero degrees Celsius. อุณหภูมิอยู่ที่ศูนย์องศาเซลเซียส ศูนย์ตามด้วยหน่วยรูปพหูพจน์ในที่นี้

คำแปลไทยไม่จำเป็นต้องเลียนแบบคำอังกฤษทุกคำ เช่น ประโยคขอตั๋วแปลอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ขอตั๋วสองใบ” ได้ ความเข้าใจที่ควรเก็บจากตัวอย่างคือวิธีวางจำนวนและรูปคำที่ตามหลัง

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

1. สะกดสี่สิบตามรูปของสี่

  • ผิด: fourty
  • ถูก: forty — สี่สิบ
  • เหตุผล: คำนี้ไม่มี u ให้ฝึกเป็นคู่ four → forty แทนการต่อส่วนท้ายจากคำเดิมเอง

2. ลืมขีดเชื่อมหรือเติมคำเชื่อมระหว่างหลักสิบกับหลักหน่วย

  • ผิดในการเขียนมาตรฐาน: twenty one tickets หรือ twenty and one tickets
  • ถูก: twenty-one tickets — ตั๋วยี่สิบเอ็ดใบ
  • เหตุผล: จำนวนประกอบ 21–99 ใช้ขีดเชื่อมเมื่อเขียนเป็นคำ และไม่ใช้ and ระหว่างหลักสิบกับหลักหน่วย กฎนี้ไม่เกี่ยวกับการใช้ and หลังหลักร้อยซึ่งจะพบในจำนวนที่มากขึ้น

3. ลืมรูปพหูพจน์เพราะคิดตามภาษาไทย

  • ผิด: I have three book.
  • ถูก: I have three books. — ฉันมีหนังสือสามเล่ม
  • เหตุผล: ภาษาอังกฤษเปลี่ยนรูปคำนามที่นับได้เมื่อมีหลายหน่วย ต่างจากภาษาไทยที่คำว่า “หนังสือ” ไม่เปลี่ยนรูป

4. เติมส่วนท้ายพหูพจน์ให้คำว่าร้อย

  • ผิด: one hundreds seats
  • ถูก: one hundred seats — ที่นั่งหนึ่งร้อยที่
  • เหตุผล: เมื่อบอกจำนวนแน่นอน hundred ไม่เติม -s แต่สิ่งที่นับคือ seats อยู่ในรูปพหูพจน์ อย่าสับสนกับ hundreds of seats ที่หมายถึง “ที่นั่งหลายร้อยที่” โดยไม่ได้ระบุจำนวนแน่นอน

5. ใช้เลขบอกจำนวนในตำแหน่งที่ต้องการลำดับหรือวันที่

  • ผิดเมื่อหมายถึงวันที่: My birthday is on the twenty-one of May.
  • ถูก: My birthday is on the twenty-first of May. — วันเกิดของฉันคือวันที่ยี่สิบเอ็ดพฤษภาคม
  • เหตุผล: จำนวนตอบว่า “กี่” ส่วนลำดับตอบว่า “ที่เท่าไร” วันที่ในการพูดโดยทั่วไปใช้รูปบอกลำดับ แม้ในตัวเขียนจะพบ 21 May โดยไม่มีส่วนท้ายแสดงลำดับก็ตาม

6. สับสนเสียงสิบห้ากับห้าสิบ

  • ผิดเมื่อจะบอกสิบห้า: fifty — ห้าสิบ
  • ถูก: fifteen — สิบห้า
  • เหตุผล: เป็นคนละจำนวน ไม่ใช่แค่สำเนียงต่างกัน ควรฝึกฟังเป็นคู่ เช่น thirteen / thirty, fifteen / fifty, eighteen / eighty พร้อมดูตัวเลขประกอบ

ข้อสังเกตในการใช้จริง

การฟังจำนวนที่เสียงคล้ายกัน

เมื่อพูดคำเดี่ยว ๆ เพื่อแยกความต่าง คำลงท้าย -teen มักเน้นส่วนท้าย ส่วนคำลงท้าย -ty มักเน้นส่วนต้น และ -teen มีเสียง n ท้ายคำด้วย แต่ในประโยคจริง น้ำหนักเสียงเปลี่ยนตามจังหวะและสิ่งที่ต้องการเน้นได้ จึงไม่ควรตัดสินจากการเน้นเสียงเพียงอย่างเดียว

สำหรับผู้ใช้ภาษาไทย การถอดเสียงเป็นอักษรไทยอย่างเดียวอาจทำให้พลาดเสียงท้ายหรือความต่างของเสียงบางตัว ควรฟังเสียงจริงแล้วฝึกพูดเป็นคู่ หากเป็นเรื่องราคา นัดหมาย หรือจำนวนสินค้าที่คลาดเคลื่อนไม่ได้ ให้ยืนยันด้วยตัวเลข เช่น Do you mean fifteen, one-five? คือ “หมายถึงสิบห้า หนึ่งกับห้า ใช่ไหม”

เมื่อไรใช้ตัวเลข เมื่อไรเขียนเป็นคำ

ไม่มีเกณฑ์เดียวที่ใช้กับงานเขียนภาษาอังกฤษทุกประเภท ข้อความทั่วไปอาจเขียนจำนวนสั้น ๆ เป็นคำ แต่ราคา ตาราง ข้อมูลทางเทคนิค และหมายเลขต่าง ๆ มักใช้ตัวเลข ให้ทำตามแนวทางของเอกสารหรือหน่วยงานนั้น และรักษารูปแบบให้สม่ำเสมอ

twenty-one กับ 21 มีค่าเท่ากัน การใช้ตัวเลขไม่ได้เปลี่ยนรูปคำนามที่ตามมา: 21 students ยังใช้รูปพหูพจน์ ขณะเดียวกันขีดเชื่อมใน twenty-one ก็ไม่ใช่เครื่องหมายลบ

จำนวนทั้งหมดกับหมายเลขประจำสิ่งของ

twelve rooms หมายถึง “ห้องสิบสองห้อง” แต่ room twelve หมายถึง “ห้องหมายเลขสิบสอง” ตำแหน่งของจำนวนและบริบทจึงสำคัญ เช่นเดียวกับ page twenty คือ “หน้าที่มีหมายเลขยี่สิบ” ไม่ใช่ “ยี่สิบหน้า” การใช้จำนวนนับเป็นป้ายหมายเลขลักษณะนี้เป็นเรื่องปกติ ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนเป็นเลขลำดับทุกครั้งที่ภาษาไทยมีคำว่า “ที่”

ต่อยอดจากพื้นฐาน

ส่วนนี้เป็นเรื่องที่จะพบเมื่อใช้ตัวเลขในบริบทหลากหลายขึ้น หากเพิ่งเริ่มเรียน ให้จำรูป 0–100 การใส่ขีดเชื่อม และการใช้จำนวนหน้าคำนามให้คล่องก่อน

ศูนย์และการอ่านรหัสทีละหลัก

zero เป็นคำกลางสำหรับศูนย์ แต่ในเบอร์โทรศัพท์หรือรหัส อาจได้ยิน oh แทน 0 เช่น รหัส 507 อาจอ่านว่า five oh seven คือ “ห้า ศูนย์ เจ็ด” อย่านำวิธีอ่านรหัสไปใช้กับจำนวนทั่วไปโดยอัตโนมัติ และเมื่อข้อมูลต้องแม่นยำ การใช้ zero ช่วยลดความสับสนกับตัวอักษร O ได้

หมายเลขโทรศัพท์มักอ่านแยกทีละหลัก ไม่ต้องรวมเป็นหลักสิบหรือหลักร้อย เช่น 21 ในจำนวนคนอ่าน twenty-one แต่ถ้าเป็นส่วนหนึ่งของรหัส อาจอ่าน two one ตามรูปแบบที่ใช้อยู่ เลขห้องหรือเลขเส้นทางอาจอ่านต่างกันตามธรรมเนียม จึงควรฟังวิธีที่เจ้าของสถานที่ใช้ด้วย

ในคะแนนกีฬา ศูนย์อาจมีชื่อเฉพาะ เช่น nil ในคะแนนฟุตบอลที่ใช้กันในภาษาอังกฤษแบบบริติช และ love ในเทนนิส คำเหล่านี้ผูกกับบริบท ไม่ใช่คำที่ใช้แทนศูนย์ได้ทุกสถานการณ์

มากกว่าหนึ่งร้อยและคำบอกจำนวนโดยประมาณ

เมื่อเกิน 100 ภาษาอังกฤษแบบบริติชมักใช้ and ระหว่างหลักร้อยกับจำนวนที่เหลือ เช่น one hundred and five คือ “หนึ่งร้อยห้า” ส่วนภาษาอังกฤษแบบอเมริกันมักใช้ one hundred five ได้ ความต่างนี้ไม่ได้ทำให้ twenty and one กลายเป็นรูปที่ถูกต้อง เพราะหลักสิบกับหลักหน่วยยังเชื่อมกันเป็น twenty-one

ต้องแยกรูปบอกจำนวนแน่นอนกับรูปบอกจำนวนโดยประมาณ:

รูปภาษาอังกฤษ ความหมาย หลักการ
two hundred people คนสองร้อยคน ระบุจำนวนแน่นอน คำว่าร้อยไม่เติมส่วนท้ายพหูพจน์
hundreds of people คนหลายร้อยคน ไม่ระบุจำนวนแน่นอน ใช้รูปพหูพจน์และคำเชื่อมที่ตามมา
about one hundred people คนประมาณหนึ่งร้อยคน ยังใช้รูปคำว่าร้อยแบบเดิม แม้มีคำว่าประมาณ

จำนวนกับเลขลำดับและวันที่

เลขลำดับ คือรูปที่บอกตำแหน่งในชุด เช่น “คนแรก” หรือ “วันที่ยี่สิบเอ็ด” จำนวน one, two, three จึงต่างจากลำดับ first, second, third และจำนวน twenty-one ต่างจากลำดับ twenty-first

วันที่ 21 พฤษภาคมอาจเขียน 21 May หรือ May 21 ตามรูปแบบที่เลือก แต่เวลาพูดมักเป็น the twenty-first of May หรือ May twenty-first ส่วนอายุใช้จำนวนนับ: twenty-one years old คือ “อายุยี่สิบเอ็ดปี” ไม่ใช่ twenty-first years old

ทศนิยม เปอร์เซ็นต์ และเศษส่วน

เลขทศนิยมทั่วไปอ่านจุดเป็น point แล้วอ่านตัวเลขหลังจุดทีละหลัก เช่น three point one four คือ 3.14 ไม่ใช่อ่านส่วนท้ายเป็นสิบสี่ สำหรับเปอร์เซ็นต์ ใช้จำนวนตามด้วย percent เช่น fifty percent คือ “ห้าสิบเปอร์เซ็นต์” โดย percent ไม่เติม -s หลังจำนวน

เศษส่วนมีระบบเพิ่มขึ้นอีกขั้น เช่น one half คือ “หนึ่งส่วนสอง” และ three quarters คือ “สามส่วนสี่” ไม่ควรคาดว่าจะอ่านตัวเศษกับตัวส่วนเป็นจำนวนนับทั้งคู่เหมือนอ่านรหัส เรื่องนี้ค่อยเรียนต่อเมื่อใช้รูปจำนวนพื้นฐานได้คล่องแล้ว

เมื่อจำนวนอยู่ในคำขยายและหน่วยวัด

คำขยาย คือคำหรือกลุ่มคำที่ให้รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับสิ่งที่พูดถึง เปรียบเทียบ The course lasts twenty days. ซึ่งแปลว่า “หลักสูตรใช้เวลายี่สิบวัน” กับ a twenty-day course ซึ่งแปลว่า “หลักสูตรระยะเวลายี่สิบวัน” ในรูปหลัง กลุ่มคำที่มีจำนวนทำหน้าที่ขยายคำว่าหลักสูตร จึงใช้ day รูปเอกพจน์และมีขีดเชื่อม

อายุก็มีความต่างลักษณะนี้: a twenty-one-year-old student คือ “นักเรียนอายุยี่สิบเอ็ดปี” แต่ The student is twenty-one years old. คือ “นักเรียนคนนั้นอายุยี่สิบเอ็ดปี” อย่านำกฎของรูปขยายไปตัด -s จากประโยคบอกอายุทั่วไป

จำนวนเงินหรือระยะเวลาที่มองเป็นยอดเดียวอาจตามด้วยคำกริยารูปเอกพจน์ได้ เช่น Fifty dollars is enough. คือ “เงินห้าสิบดอลลาร์ก็เพียงพอแล้ว” แม้ dollars จะเป็นรูปพหูพจน์ เพราะประโยคกำลังมองเงินเป็นจำนวนรวม ไม่ใช่นับธนบัตรแต่ละใบ

วิธีฝึกให้ใช้ได้คล่อง

  1. ฝึกจากจำนวน ไม่ใช่จากลำดับท่องจำอย่างเดียว เขียนตัวเลขสุ่มสิบตัวระหว่าง 0–100 แล้วพูดและเขียนเป็นคำ ตรวจเป็นพิเศษที่ 11–19, 40 และจำนวนที่ต้องมีขีดเชื่อม จากนั้นลองย้อนจากคำเป็นตัวเลข เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้แค่จำจังหวะการนับต่อกัน
  2. ฝึกฟังเป็นคู่ที่สับสนง่าย สลับฟัง 13 กับ 30, 15 กับ 50 และ 18 กับ 80 แล้วจดตัวเลขก่อนดูเฉลย ลองพูดในประโยคสั้นที่ใช้จริง เช่น จำนวนผู้เข้าร่วมและราคา ไม่ฝึกเฉพาะคำเดี่ยว เพราะจังหวะเสียงในประโยคอาจเปลี่ยนไป
  3. ใช้ข้อมูลรอบตัวสร้างประโยควันละสามประโยค เลือกอายุ ราคาสินค้า และจำนวนสิ่งของอย่างละหนึ่งรายการ เขียนทั้งแบบตัวเลขและแบบคำ แล้วตรวจสามเรื่อง: จำนวนอยู่ถูกตำแหน่งหรือไม่ คำนามต้องเป็นรูปพหูพจน์หรือไม่ และต้องใส่ขีดเชื่อมหรือไม่ หากใช้วันที่ ให้ตรวจเพิ่มว่าต้องใช้เลขลำดับแทนจำนวนนับหรือเปล่า

หัวข้อที่เกี่ยวข้อง

แนวคิดที่ต่อยอดจากนี้

แนวคิดระดับ A1 อื่นๆ

แนวคิดนี้ในภาษาอื่น

เปรียบเทียบในทุกภาษา